LILAC Sisterhood 4: Een Spaans souvenir
Auteur
Lezers
119K
Hoofdstukken
42
Anders
Book 4: A Spanish Souvenir
Dat ik eigenaardig, anders en afstandelijk ben, hoor ik het vaakst over mijn persoonlijkheid. Het is niet ideaal, maar ik heb door de jaren heen niet veel moeite gedaan om dat beeld te veranderen. Ik groeide op als enig kind van twee heel overheersende ouders en ik liet het allemaal maar gebeuren.
Ik was nooit zoals anderen van mijn leeftijd. Ik voelde me altijd achterlopen. Mijn ouders maakten het lastig om met andere mensen te leren omgaan. Toen ik jong was, mocht ik geen moderne televisie kijken of naar school gaan.
Mijn moeder hield me in haar kantoor en gaf me thuis les. Dit bleef zo tot ik een tiener was en vocht voor mijn kans om naar een echte school te gaan. Mijn vader zei tegen mijn moeder dat het tijd was om me los te laten. Zo stapte ik op mijn vijftiende voor het eerst een middelbare school binnen. School is al eng als je weet hoe je contact moet maken, maar ik had er geen idee van.
Voor die tijd leerde ik praten door met mijn moeder naar oude kostuumdrama's te kijken. Praten alsof je uit een oud boek komt, viel niet bepaald in de smaak bij de jeugd op de middelbare school. Het kostte me een paar maanden om te snappen hoe de vork in de steel zat.
Als kind ben je er gelukkig niet van bewust hoe vreemd je bent. Soms zou ik willen dat ik het nog steeds niet wist. Ik besefte pas hoe ongewoon mijn opvoeding was toen ik ging studeren. Ik had de grootste moeite om me aan te passen en zocht zelfs hulp bij een therapeut.
Ik weet nu goed wie ik ben en waarom ik zo in elkaar zit. Maar dat betekent niet dat ik niet aan mezelf wil werken. Nu ik volwassen ben, lees ik veel moderne boeken en kijk ik televisie. Ik heb mijn eigen huis. Ook heb ik veel meer de touwtjes in handen dan toen ik een kind was.
Ik voel me nu zelfs wat meer op mijn gemak onder de mensen, vooral in zakelijke situaties. Na mijn studie ging ik aan de slag in het familiebedrijf, Levine Souvenirs. Ik vond het altijd al prachtig wat mijn ouders doen. Ze hechten veel waarde aan familie en het maken van herinneringen. Dat zie je dan ook terug in ons bedrijfsbeleid.
Ze verkopen de droom die ik ook wil, en het familiebedrijf is het enige wat ik ken. De baan geeft me een fijn leven. Tegelijkertijd heb ik nog tijd om aan mezelf te werken en stappen te zetten voor mijn toekomst. Toen het bedrijf groter werd, vonden mijn ouders dat ik een assistent moest aannemen.
Je zou denken dat ik dat spannend vond. Maar ik wist meteen dat ik alleen maar met Rhea wilde samenwerken. Rhea Lawson is de enige echt goede vriendin die ik ooit heb gehad. Ze woonde bij me in de straat. Als kind vroeg ze me vaak om bij haar thuis te komen spelen.
Mijn moeder vond dat goed, zolang ze ons maar door het raam in de gaten kon houden. Zo wist ze zeker dat we haar regels niet braken. Tv kijken of gamen mocht niet. We speelden tikkertje, vingen vlinders en tekenden met stoepkrijt. Gelukkig had Rhea een diploma in bedrijfskunde. Nadat ik had gestreden voor een eerlijk salaris voor haar, kwam ze bij mij werken.
Rhea snapt mij, want ze valt zelf ook een beetje buiten de boot. Ze is de jongste van drie kinderen, en haar oudere broer en zus hebben haar altijd verwend. Ze is prachtig en kan heel goed met mensen praten. Maar ze worstelde wel met haar afkomst. Haar moeder komt uit het Midden-Oosten en trouwde met een blanke man met blond haar en blauwe ogen.
Vroeger maakte de maatschappij daar een groter punt van dan nu. Ze lijkt haar draai in het leven aardig te vinden, in ieder geval veel beter dan ik. Vorig jaar kreeg ik promotie in het bedrijf. Nu sta ik nog maar één stapje onder mijn ouders. Rhea kreeg tegelijk met mij promotie. Ik wilde namelijk met niemand anders werken en ze verdiende die loonsverhoging echt.
Vanochtend hebben mijn ouders me voor een nieuwe vergadering geroepen. Ik kan wel raden hoe laat het is. Ik blijf mezelf vertellen dat het mijn ouders zijn en dat ik niet bang hoef te zijn. Toch stik ik van de zenuwen. Door mijn strenge opvoeding verwachten ze gewoon veel te veel van me.
Ze hebben geprobeerd me te vormen tot iets wat ik nooit zal zijn. Dat is simpelweg onmogelijk. Zonder dat ik het doorheb, ijsbeer ik over de kleine ruimte voor mijn bureau. Dit kan zo niet doorgaan. Ik moet op mijn strepen staan en stoppen met mijn ouders mijn leven te laten bepalen.
„Calah, gaat het wel?“ vraagt Rhea. Ze kijkt vanaf de andere kant van de kamer op vanachter haar bureau. Haar lichtbruine ogen staan warm en geruststellend.
„Oh, alles gaat prima hoor. Ik was gewoon even verzonken in gedachten,“ lieg ik, terwijl ik mezelf dwing om te stoppen met ijsberen.
„Het is tijd voor je vergadering,“ herinnert ze me met een glimlach. „Wil je dat ik meega om aantekeningen te maken?“
„Nee hoor, het is goed zo. Ik ga op een missie om voor mezelf op te komen,“ zeg ik. Nu ik het hardop heb gezegd, heb ik het gevoel dat ik het ook sneller zal doen.
„Nou, heel veel succes. Je weet dat ik achter je sta,“ zegt ze glimlachend.
Haar glimlach is oprecht en steunend. Rhea is echt een schat. Ze is klein en sprankelend, waardoor ik me meteen een stuk beter voel. Met haar in de buurt kan ik me niet lang gestrest voelen. Ik weet dat ze aan mijn kant staat.
„Dank je, Rhea.“
Ik raap mijn spullen bij elkaar, haal diep adem en loop door de lange gang naar het kantoor van mijn ouders. Dit is zonder twijfel de langste gang ter wereld. Sinds ik met mijn therapeut alles op een rijtje heb gezet, neem ik mijn ouders veel kwalijk.
Ik voel me alsof ik naar het hakblok loop. Natuurlijk is het schattig dat ze nog steeds verliefd zijn en een kantoor delen. Maar ik heb het gevoel dat ze al hun liefde voor elkaar bewaren. Ik krijg alleen maar de harde aanpak. Zodra ik de grote houten deur met een kraakje open, springt mijn moeder op en komt me omhelzen.
„Moeder, we zien elkaar elke dag,“ mopper ik.
Ik blijf stokstijf staan terwijl ze haar armen om me heen slaat. Ik kan het niet helpen. Ik kwam hier vol vuur binnen en ik moet mijn zenuwen in bedwang houden.
„Geef je moeder nou gewoon een knuffel. Dat kost je niets,“ wijst mijn vader me terecht van achter zijn grote bureau.
Ik sla mijn armen om haar heen en tover een neppe glimlach tevoorschijn. Dan plof ik neer op de stoel tegenover mijn vader. Mijn moeder komt naast me zitten. Ik heb nu al het gevoel dat ik de controle verlies. En ze hebben me nog niet eens verteld wat er speelt.
De spanning tussen mijn ouders en mij loopt hoog op sinds ik vorig jaar op mezelf ben gaan wonen. Ik kan de stilte niet meer verdragen, dus ik breek het ijs. Hoe langer ik erover nadenk, hoe groter de kans dat ik gek word.
„Waarom wilden jullie me vandaag spreken?“ vraag ik.
„Je moeder en ik gaan een tijdje naar het buitenland. We hebben een kans gekregen die we niet kunnen laten schieten,“ legt mijn vader uit.
„Wat? Waarheen?“ breng ik geschokt uit.
De woorden floepen eruit. Ik weet dat ik niet erg professioneel klink, maar ik kan me niet inhouden. Ik ben echt in shock. Als ze denken dat ze lekker op pad kunnen gaan en mij hier met al het papierwerk kunnen opzadelen, hebben ze het goed mis.
„We gaan naar Spanje. We hebben een ontmoeting kunnen regelen met een familie die meerdere luxe resorts bezit,“ gaat vader verder. Hij ziet er blij uit. De lijntjes naast zijn ogen rimpelen als hij lacht.
„Is internationaal gaan niet een enorme klus?“ vraag ik. Ik weet dat ze over het algemeen wel weten wat ze doen. Maar ik ben bang dat ik straks degene ben die de rotzooi mag opruimen.
„Ja, het is een grote stap. Daarom gaan we ook naar Spanje, lieverd. We moeten daar blijven tot de deal rond is,“ voegt mijn moeder er met een aalgladde lach aan toe. Ik krijg er de kriebels van.
Ik heb het gevoel dat ik net een beetje grip op mijn eigen leven begon te krijgen. Ik voel me eindelijk thuis in mijn appartement. Ik heb gewerkt aan mijn band met Rhea.
Ik doe zo mijn best om mijn leven op de rit te krijgen. En nu laten ze me hier achter met al deze verantwoordelijkheden. Ik heb de tijd niet om hun taken te combineren met alles waar ik zelf mee bezig ben.
„Wat als ik naar Spanje ga? Dan sluit ik die deal wel,“ flap ik eruit. Ik heb geen idee waar het vandaan komt, maar het woord is eruit.
„Calah, daar ben je nog niet klaar voor. We kunnen jouw oordeel in een vreemd land niet vertrouwen!“ snauwt mijn moeder. Ze lijkt wel een kat die klaar is om aan te vallen.
Haar reactie gooit alleen maar olie op het vuur, dus ik ga er tegenin. „Ik kan het best. Ik heb mijn jeugd en elke vorm van een normaal leven opgegeven, alleen maar zodat ik dit kon doen, toch?“
Ik geef mijn moeder een brutale glimlach. Ik weet dat ik me gedraag als een sarcastische shit. Maar eerlijk gezegd boeit het me momenteel helemaal niets.
„Calah Elise!“ brult vader met zijn typische boze vaderstem. Mijn toon is hem duidelijk niet ontgaan, maar er is geen weg meer terug.
Bij twijfel, steek de boel maar in de fik. Tijd om een einde te maken aan dit gesprek. Ik moet hier weg.
„Ik ga naar Spanje, of ik neem ontslag,“ kondig ik luid en duidelijk aan.
„Waar heb je het over?“ Mijn moeder laat haar mond wijd openvallen van verbazing. Ze veranderde in twintig seconden van een boze kat in een geschokte goudvis.
„Laat me alsjeblieft aan het einde van de dag weten wat jullie besluiten. Goedendag,“ zeg ik op de meest rustige toon die ik kan vinden. Dan sta ik op en loop de deur uit.
