De Sterrenwolf: De Finale
Auteur
Lezers
195K
Hoofdstukken
32
Reïncarnatie
Hades, Sage
Bij dit plan was de timing, net als bij alle plannen, het allerbelangrijkst.
Hades had op deze dag gewacht. Hij wist dat de sterren op één lijn moesten staan. De aandacht van de andere goden moest ergens anders op gericht zijn. Het belangrijkste was dat het dertiende sterrenbeeld op zijn zwakst moest zijn. Alleen dan zou hij het kunnen vangen.
Ondanks het tegenstribbelen trok Hades het uit de lucht naar zijn koninkrijk onder de aarde. Dit deed hij net zoals hij Persephone had weggenomen van de blik van haar moeder.
Daarna sloot hij het dertiende sterrenbeeld op, net zoals hij Persephone had opgesloten.
De gevangenis was niet zo mooi als die van Persephone. Zij was immers de liefde van zijn leven. Het dertiende sterrenbeeld was alleen maar een krachtbron. Hades hoefde er niet aardig voor te zijn of er rekening mee te houden. Het had gewoon een nuttig doel.
Hades wist dat alle sterrenbeelden opnieuw geboren waren, behalve twee. Dit waren Scorpio en Taurus, de geliefde van Aphrodite. Hades was niet verrast dat Taurus niet mocht reïncarneren.
Aphrodite had zoveel kinderen en gezichten. Het was een wonder dat ze iedereen nog uit elkaar kon houden.
Maar Scorpio was een ander verhaal.
Na de laatste mislukking was Hades met een nieuw plan gekomen. De twee sterrenbeelden verdwenen toen in de lucht en de rest was onbereikbaar. Zijn nieuwe plan was beter.
Met minder onzekerheden zou het makkelijker zijn om zijn doel te bereiken. Taurus was niet nodig. Hij was eigenlijk altijd al meer een soort hulpje van Scorpio geweest.
Daarom hield Hades de restjes van Scorpio's ziel in zijn hand vast. Hij wachtte op het perfecte moment. Op dat moment kon de kracht van het dertiende sterrenbeeld in een fysiek lichaam voor zijn... assistent worden gestopt.
Hades had de sterrenbeelden nooit echt leuk gevonden. Ze waren gevaarlijk. Ze vormden een bedreiging voor hem en iedereen zoals hij.
De goden van Olympus hadden de stier en de schorpioen vernietigd omdat ze hen hadden durven aanvallen. Maar Hades gebruikte graag dode dingen voor zijn eigen plannen. Een nieuw schaakstuk was net zo goed als elk ander stuk.
Hades stuurde de magie door zijn vingers en grijnsde. Het wezen in de kooi schreeuwde het uit van woede. Het leek alsof het dacht dat het enige kans had om hem te stoppen.
Hades had bijna geen tijd meer toen zijn kleine dienaar tot leven kwam. Het leek alsof hij zo uit een graf opstond.
Hij was net zo mooi als in zijn vorige leven. Hij was lang en gespierd. Zijn haar was zo donker als de rivier de Styx en zijn ogen waren groen van jaloezie. Hij lag stil als een lijk en haalde nauwelijks adem.
„Sta op,“ beval Hades. Scorpio duwde zich op zijn handen omhoog. Zijn nieuwe spieren trilden van de inspanning.
„Mijn heer.“
Hades liet hem even in stilte lijden en kronkelen. Scorpio had Hades in zijn vorige leven teleurgesteld.
„Opstaan.“
Scorpio ging wankelend staan. Hij deed Hades denken aan een dun boompje dat rammelde in de winterwind. Hades wilde de jongen het liefst opzij slaan, gewoon om te zien of hij in rook zou opgaan.
„Ik geef je een kans om het goed te maken,“ zei hij. Scorpio kromp ineen. Hades stak zijn hand uit en pakte hem bij zijn kin.
Er was meer angst op zijn gezicht te zien dan voorheen. Goed zo.
„Je zult me niet nog een keer teleurstellen,“ zei Hades. Het was duidelijk dat falen geen optie was.
„Wat wilt u dat ik doe?“ vroeg Scorpio.
„Vind het meisje,“ zei hij, en hij liet Scorpio's gezicht los. „Breng haar naar mij. Ongerept en ongedeerd, is dat duidelijk? Het maakt me niet uit hoe je het doet.“
„Ja,“ zei Scorpio. Hij boog zijn hoofd en liep weg.
Scorpio zou zijn mes in het donker zijn. Hij zou het meisje wegsnijden van haar plek in de wereld en de sterren. Ze zou voor hem worden gebracht en ze zou nuttig voor hem zijn.
Tegen de tijd dat de goden van Olympus doorhadden dat ze kapotgemaakt werden, zou het te laat zijn om zichzelf te redden.
Sage staarde naar de bomen, met haar kin op haar gekruiste armen. Vannacht had ze weer nachtmerries gehad.
Ze werd steeds happend naar adem wakker. Ze was doodsbang voor wrede handen die haar lichaam grepen. Ze trilde dan bij het plakkerige gevoel van half opgedroogd bloed op haar huid.
Haar vader bleef maar zeggen dat het niet erg was. Hij zei dat nachtmerries gewoon bij het volwassen worden hoorden.
Hij deed alsof Sage niet al bijna twintig was. Ze was eigenlijk veel te oud om bang te zijn voor verzonnen gevoelens en gevaren.
Met een zucht duwde ze zichzelf weg van de vensterbank en draaide zich om naar haar slaapkamer.
Ze pakte een windjack en liep naar beneden. Haar vader en zijn partner zaten aan de keukentafel te kaarten.
„Ga je naar buiten?“ vroeg Rick, terwijl hij glimlachend naar haar opkeek.
„Ja,“ knikte ze, en ze sloeg haar armen om zijn schouders voor een knuffel.
Rick was haar biologische vader. Hij had haar als jong meisje weggehaald bij de familie van haar moeder.
Haar halfzussen waren vreselijk gemeen geweest. Haar moeder was kil en haar stiefvader haatte haar. Toen Sage acht was, had ze hem zowat gesmeekt om haar mee te nemen.
Sage wist inmiddels dat Rick aan een bepaalde voorwaarde moest voldoen om haar naar de roedel te halen. Hij moest zorgen voor een stabiel gezinsleven met een partner.
Jamerson had haar toen op zijn heup getild en op haar hoofd gekust. Hij had beloofd dat ze nooit meer terug hoefde. Hij vertelde dat hij en Rick een huis en een kamer voor haar hadden. De rest van haar familie was ook daar, dus ze zou nooit eenzaam zijn.
Haar thuis bij de Fire Moon Pack was echt duizend keer beter.
„Ga niet te ver weg,“ zei Jamerson, terwijl hij zijn kaarten neerlegde en grijnsde. Rick kreunde en Sage lachte.
„Zeg me niet dat jullie voor geld spelen,“ zei ze.
„Voor klusjes,“ zei Jamerson, terwijl hij een wenkbrauw optrok naar Rick. „Jij moet de was doen, schatje.“
„Prima, prima,“ zuchtte Rick. Hij stond op uit zijn stoel en duwde Sage speels richting de deur.
„Kijk of je je broer ergens buiten kunt vinden. Hij zei dat hij even met Juliet ging spelen.“
„Ik wed dat hij Romeo heeft meegenomen,“ zong Sage bijna. „Ik ga wel even kijken. Ik ben later terug, Rick!“
„Oké, Sage.“
Sage stak haar handen in haar zakken terwijl ze de deur uitliep.
Elijah had Juliet vast mee naar de speeltuin genomen. Ze twijfelde er niet aan dat Romeo ook bij hen was.
Misschien zou het helpen om met Elijah te praten. Sage had haar nachtmerries voor zichzelf gehouden. Maar daardoor was in slaap vallen inmiddels bijna onmogelijk geworden.
Daarnaast was er nog Aries Astrofengiá. Hij was een heel ander soort probleem.
Alleen al het zien van zijn gezicht was genoeg om Sage's dag te verpesten. Ze had geen idee waarom.
Natuurlijk, hij sliep met iedereen en kende geen schaamte. Maar dat gold ook voor Gemini, en hem haatte ze niet.
Aries weigerde zijn pik in zijn broek te houden. Op de een of andere manier was dat zo irritant dat ze er jeuk van kreeg. Ze vond hem niet eens zo heel erg leuk.
Hoe kon het dan logisch zijn dat zij... wat, bezitterig over hem was?
Het was niet zo dat ze hem wilde. Ze wilde gewoon dat hij stopte met zich aanstellen. Hij deed altijd alsof hij doodging als er niet elke minuut iemand op hem geilde. En ze wilde dat alle anderen stopten met op hem geilen.
Als ze er met Rick over probeerde te praten, lachte hij altijd. Hij riep dan iets over een 'speelplaatsliefde'.
Hij vertelde dan hoe Sage en Aries al sinds hun jeugd ruzie maakten. Ze trokken vroeger aan elkaars staartjes en kibbelden de hele tijd.
Hij liet het klinken alsof zij en Aries op de een of andere manier voor elkaar bestemd waren.
Sage keek boos en schudde haar lange, donkere haar uit haar ogen. Daarna liep ze richting de speeltuin.
