Longview Academy
Auteur
Rachael Stitchy
Lezers
90,6K
Hoofdstukken
42
Gevangen tussen drie machtige heersers die zich door de wereld bewegen alsof elke schaduw van hen is, vecht Marla om haar stem beheerst te houden en haar hart te beschermen. Hun aandacht is intens, allesverslindend en veel te veel op haar gericht. Ze weigert als een trofee behandeld te worden, toch omhult hun aantrekkingskracht haar met een hitte die ze niet zomaar van zich af kan schudden. Elke koning brengt een ander soort gevaar met zich mee, en samen duwen ze haar in de richting van een lot waar ze nooit om heeft gevraagd. Maar Marla is geen gedwee speeltje. Terwijl hun wereld haar in het nauw drijft, staat ze op met haar eigen vuur, klaar om haar plaats op te eisen in plaats van opgeëist te worden.
Hoofdstuk 1
MARLA
De bel gaat. Dat betekent dat de les voorbij is. Ik denk niet dat ik ooit zal wennen aan zo'n chique plek.
„Goed gewerkt vandaag, Marla,“ zegt mevrouw Lawson als ik langs haar bureau loop.
Ik ben niet goed in geschiedenis, maar ze legde alles heel goed uit. Ik loop naar het toilet in de grote hal. Ik ben er trots op dat ik mijn hand opstak en een vraag beantwoordde. Een meisje uit mijn klas zwaaide naar me. Een ander meisje zei hallo. Zij droeg schoenen die meer kostten dan een kleine auto. Ze was knap en had krullend haar.
De meeste studenten zijn aardig tegen me geweest. Maar sommigen niet. En ik zeg dat omdat ik, als blikken konden doden, nu al drie meter onder de grond zou liggen.
Het toilet lijkt op eentje uit een duur hotel. Zo'n hotel dat ik nooit had kunnen betalen. Er staan in vredesnaam geurende bloemen naast de zeep. Ik doe mijn behoefte en was mijn handen. Daarna bekijk ik mezelf in de spiegel. Het zijn zeker een paar vreemde dagen geweest. Maar het was helemaal niet slecht.
De deur gaat open. Ik moet voorkomen dat ik met mijn ogen rol. De koningin van de school komt binnen. Haar twee volgelingen lopen achter haar aan. Ik heb zoveel dingen over hen gehoord. Niet allemaal goede dingen.
„Kijk eens aan. Kijk wie we daar hebben. Het meisje waar iedereen zo enthousiast over is. Marla dit. Marla dat. Ik snap niet waarom iedereen zich zo druk maakt. Jullie wel, meiden?“
Ik reageer even niet op haar. Het was namelijk geen echte vraag. Haar vriendinnen kijken al net zo in de war. Zo dom. Typisch de middelbare school. Haar jaloezie is heel duidelijk.
„Vertel me niet dat je opeens verlegen bent. Je was zeker niet verlegen toen je de halve school vertelde dat je een wees bent. Of toen je een paar uur geleden met mijn vriendje praatte.“
Nu komen we ergens. Ze kijkt me minachtend aan na haar woorden. Ze is wat je een klassieke pestkop noemt. Maar ze kan niemand pesten zonder de steun van Crystal of Amy. Al hebben die twee nog niet veel gezegd.
„Heeft dit allemaal een reden? Het is niet mijn schuld dat de helft van de leraren wil dat ik over mijn verleden praat,“ vraag ik eindelijk. Ik draai me om en leun met mijn billen tegen de wastafel.
Mijn stem klinkt schor omdat ik hem niet vaak gebruik. Wat kan ik zeggen? Ik blijf liever stil. Ik stopte met veel praten toen ik jong was. Ik denk dat ik ongeveer zes was. Maar de reden daarvoor is een verhaal voor een andere keer. Laten we het een klein trauma noemen.
„Oh, er is zeker een reden.“ Ze stapt naar voren en komt te dichtbij. „Blijf the fuck weg bij Alex. Ik zag jullie praten. Je bent nieuw op deze school, dus ik zal je niet in elkaar slaan. Maar dit is je eerste en enige waarschuwing, bitch.“
Deze keer rol ik wel met mijn ogen. Lucy is een knap meisje. Prachtig, tenminste, als je houdt van het type nep-Barbie met blond haar, naaldhakken en zonder hersens. En begin maar niet over haar make-up. Die zit er dik op, net als haar domheid.
„Alex kwam naar mij toe. Ik heb niets te zeggen over wat hij wel of niet doet. Of met wie hij wel en niet praat. Alex doet wat Alex wil. Je laat zien dat je heel onzeker bent.“ Ik glimlach terug.
Ik ga niet toegeven dat Alex me nieuwsgierig maakt. Hij is een typische 'bad boy' met een lekker lichaam. Maar hij was degene die naar me toe kwam. Hij vertelde me gewoon zijn naam. Hij stak zijn hand uit om te schudden, en ik antwoordde met: „Oké.“
„Je denkt dat je heel wat bent, hè? Je komt hierheen uit een ander land. Je praat in een andere taal.“
Ik moest bijna lachen. „Ik ben Brits. Ik spreek Engels, net als jij.“
Ze trekt een vies gezicht na mijn opmerking. Haar twee meelopers hebben nog geen woord gezegd. Maar waarom zouden ze ook? Dit is de show van Lucy en Marla.
„Je weet wat ik bedoelde.“
Ze laat zien hoe dom ze is. Ik wist wel wat ze bedoelde. Maar dat vertel ik haar niet. Ik kijk eindelijk naar Crystal en Amy. „Hé. Ik ben Marla. Leuk jullie te ontmoeten.“ Ik grijns. Ze kijken allebei naar elkaar voor steun.
„Praat niet met hen. Ik ben hier de baas. Jij luistert naar mij.“
Zou ze boos worden als ik gaap? Ik besluit dat ik genoeg heb van deze onzin. Ik ga rechtop staan. Daardoor doet Lucy een stap naar achteren. „Dit was heel gezellig en zo. Maar ik moet naar de les,“ zeg ik. Ik doe een stap naar de deur. Crystal blokkeert die nog steeds.
Mijn haar wordt van achteren vastgepakt. Mijn lichaam wordt tegen de dichtstbijzijnde muur geduwd. Ik sis als mijn borstkas wordt geplet en mijn borsten platgedrukt worden.
„Praat niet met Alex. Blijf the fuck bij hem vandaan. Dit is je laatste waarschuwing.“
Ik reageer niet meteen. Ze heeft mijn haar zo strak vast dat ik de plukken voel breken. „Ben je klaar?“ blaas ik tegen de muur.
„Fuck you, bitch. Je lijkt te vergeten wie ik ben.“
Ik weet eigenlijk helemaal niet wie ze is. „Ik hoor je alleen maar zeuren dat Alex van jou is. Dat je mensen van je af moet slaan. Dat je mensen moet bedreigen zodat ze niet met hem praten. Dat is heel wat onzekerheid om te verwerken.“
Ze trekt mijn hoofd naar achteren en slaat het weer naar voren. Ik voel het moment dat mijn lip openscheurt. Ik gebruik mijn tong om het bloed weg te likken.
De deur van het toilet knalt open, recht in de rug van Crystal. Ze gilt van de schrik. Lucy laat me los. Ik draai me snel om en leun tegen de muur, zodat ik haar aankijk.
„Marla. Daar ben je. Ik dacht al dat ik je stem hoorde.“
Nicole. Mijn nieuwe beste vriendin steekt haar hoofd om de deur. Haar donkere haar is netjes in een knot achter op haar hoofd gebonden.
„Hé, meid. Ik kwam je net zoeken.“ Ik glimlach terug, waardoor mijn lip nog iets meer openscheurt.
Lucy knikt naar haar vriendinnen. Ze stappen opzij en laten de deur helemaal opengaan. „Laten we gaan. Ik denk dat deze bitch haar lesje wel heeft geleerd.“
Ik kan het niet helpen dat ik moet glimlachen en salueer naar haar. „Aye, aye, kapitein.“
Nicole kijkt hoe ze weglopen. Lucy wordt rood in haar gezicht. Haar twee vriendinnen hebben geen idee hoe ze moeten reageren. Het is lachwekkend. Maar Nicole stapt de kamer binnen en ik kan een lach niet inhouden.
„Ben je gek? Weet je wat voor shit ze kan flikken? Hoe ze je leven kan verwoesten en ermee weg kan komen?“
Ik pak een papieren handdoekje en dep mijn lip. Nicole heeft al sinds de brugklas met deze koninginnen te maken. Ik snuif als ik aan die naam denk. Het is zo cliché. „Ik ben niet bang voor haar. Ze heeft geluk dat ik haar niet op haar kont heb gegooid. Ze is een vreselijke idioot als ze denkt dat ze me bang maakt.“
„Ik weet dat je nieuw bent, en dat je hier pas een week bent. Maar ik smeek je, Marla. Loop haar niet voor de voeten. Ze is gemeen met een hoofdletter G. Ik mag je heel graag, en ik wil dat we vriendinnen zijn. Het zou vreselijk voor me zijn als je iets overkomt.“
Vriendinnen. Iets wat ik nog nooit heb gehad. Ik werd altijd genegeerd. Kinderen kunnen zo wreed zijn. Dat gebeurt als ze je vreemd vinden omdat je niet veel praat. Ze denken dan dat je anders bent.
„Er gaat mij niets gebeuren. Ik begrijp je zorgen. Maar voor mensen zoals zij ben ik mijn hele leven al weggelopen. Dat doe ik niet meer. Maar ik begrijp het als je niet met mij om wilt blijven gaan. Ik zie hoe bang ze je maakt.“
Hoe meer ik praat, hoe meer mijn keel brandt. Maar ik ben er klaar mee om me te verbergen.
We verlaten het toilet en lopen naar mijn kluisje om mijn wiskundeboek te pakken.
„Ze maakt me bang.“ Ik stop met wat ik doe en kijk naar mijn vriendin. „Ik heb sinds mijn zesde met haar en de anderen te maken. Ik heb geleerd hoe ik me moet verstoppen. Om weg te rennen en de andere kant op te kijken. Zo heb ik al die jaren overleefd.“
Mijn hart breekt voor haar.
„Maar ik ga het niet meer doen. Als ik een manier kan vinden waarop jij haar kunt ontwijken, zal ik dat doen. Ik wil niet dat je van school wordt gestuurd. Maar…“ Ze haalt diep adem. „Als ik je op de een of andere manier kan helpen, dan doe ik dat. Ik wil haar helpen stoppen met deze school te commanderen als de pestkop die ze is. Ik wil niet meer bang zijn. Dus ik vrees dat je aan me vastzit.“
Ze geeft me een kleine glimlach.
Nicole is klassiek mooi. Haar gezicht is klein en ze heeft fijne trekken. Maar ze heeft felblauwe ogen, verborgen achter een bril met een dik montuur.
We draaien ons om als we Lucy tegen Alex horen schreeuwen. Hij kijkt verveeld en fronst verward. Ik glimlach als ik naar beneden kijk naar Nicole. Ze is namelijk een heel stuk korter dan ik.
„Waarom kijk je zo? Wat ben je van plan?“ vraagt ze. Ze bijt op haar lip.
Ik pak mijn schrift en een pen. Ik krabbel een korte boodschap op een hoekje. Dan scheur ik het af en vouw het op. Ik begin in zijn richting te lopen. Nicole heeft me gewaarschuwd voor de koningen. Daarom heb ik Alex eerder mijn naam niet gegeven. Hij en zijn vrienden Shane en Max hebben het voor het zeggen op school. Ik luisterde aandachtig en probeerde niet te spotten.
„Kom op,“ moedig ik Nicole aan om me te volgen.
Alex kijkt met zijn koele blauwe ogen hoe ik dichterbij kom. Zijn haar zit rommelig, maar is wel zo in model gebracht. Hij is lang, zeker meer dan een meter tachtig. Hij heeft een slanke taille en brede schouders, als een zwemmer. Lucy stopt met praten als ik glimlach en Alex het stukje papier geef.
„Ik was daarnet onbeleefd. Mijn naam is Marla. Leuk je te ontmoeten.“
Ik knipoog naar Lucy, draai me om en loop weg. Nicole zit me op de hielen als Lucy achter me begint te schreeuwen.
„Je bent fucking dood, bitch. Je kunt maar beter oppassen, hoor je me?“
Ik blijf lopen en kijk niet achterom. Nicole grinnikt naast me, en ik glimlach in mezelf. Ik denk dat ik het hier toch wel leuk ga vinden.
