Leugens achtervolgen je
Auteur
Hope Swaluk
Lezers
156K
Hoofdstukken
35
Hoofdstuk Een
"Mia," riep ze vanuit de keuken. "Tijd om op te staan, lieverd. We hebben een drukke dag voor de boeg."
De zomervakantie zat erop en Miranda had een paar dagen vrij genomen om met haar dochter door te brengen voordat ze naar de Feynman School zou gaan.
Mia's leraren hadden Miranda verteld dat Mia erg slim was en meer uitdaging nodig had. Dus verplaatste Miranda haar van de gewone school naar een plek voor slimme kinderen die volwassen genoeg waren om het daar aan te kunnen.
Miranda vond het niet fijn om Mia 35 minuten buiten Washington D.C. te sturen, maar het was het beste voor haar.
Miranda voelde van alles. Ze was trots, opgelucht en bezorgd. Maar bovenal was ze blij om haar dochter te zien opgroeien.
Ze pakte haar telefoon en opende de muziek-app. Ze hield ervan om te koken met muziek. Ze zocht een afspeellijst, zette het volume flink hard en begon te dansen.
Ze besloot Mia's lievelingsontbijt te maken terwijl ze wachtte tot ze wakker werd: pannenkoeken, eieren en spek.
Al dansend door de keuken maakte ze het pannenkoekenbeslag. De harde muziek hielp haar om niet te veel te piekeren.
Miranda maakte de pannenkoeken af en zette ze in de oven om warm te blijven. Toen begon ze met het bakken van het spek.
Haar telefoon speelde een liedje over een man en vrouw in een moeilijke relatie.
Ze legde het spek onder de grill en begon wat eieren te kloppen.
Ze draaide zich om en zag Mia aan de bar zitten, leunend met haar gezicht in haar handen.
Mia droeg een grijs mouwloos shirt en roze shorts waarin ze had geslapen. Haar bruine haar zat door de war en haar ogen waren nog dik van de slaap.
Ze keek geamuseerd en verward. Miranda stopte, bloosde en herstelde zich toen.
"Je bent zo raar, mam," zei Mia vlak.
Miranda glimlachte naar haar dochter, stak haar hand uit en zei: "Dans met me."
Mia probeerde niet te glimlachen. "Ik denk het niet..."
"Kom op," zei Miranda, opnieuw haar hand uitstekend.
Mia rolde met haar ogen maar pakte haar hand en volgde haar leiding. Ze draaiden steeds sneller rond, Mia lachte zo hard dat het bijna luider was dan de muziek.
Mia's glimlach liet haar helderblauwe ogen stralen van liefde voor haar moeder. Miranda glimlachte terug toen het liedje eindigde.
"Heb je trek?" vroeg ze, en kuste toen Mia's voorhoofd.
"Als een paard," giechelde Mia.
"Pannenkoeken, spek en eieren?"
"Klinkt als muziek in mijn oren."
Miranda deed het eten op warme borden en zette ze op tafel. Ze schonk sinaasappelsap in voor hen beiden en vond ahornsiroop in de koelkast.
Mia dronk haar sap in één teug op en viel aan op de pannenkoeken. Miranda ging zitten om te kijken. Ze glimlachte.
"Wat?" vroeg Mia met haar mond vol.
"Voor een negenjarige die zoveel eet, doe je alsof ik je uitgehongerd laat," zei ze. "Eet wat rustiger aan zodat je niet stikt, schatje."
"Oké," zei Mia tussen de happen door.
Iemand klopte op de deur en opende hem toen. Quinn Tadford, Miranda's beste vriend en werkpartner, kwam binnen, opgewonden en gespannen.
Quinn was de eerste persoon die Miranda ontmoette toen ze begon bij de DEA Training Academy in Quantico, Virginia. Ze zagen er allebei verloren en eenzaam uit die dag.
Ze werden meteen dikke vrienden. Ze hadden dezelfde humor en werkten goed samen als team.
"Eli Stoker," zei hij. "We weten waar hij zal zijn... maar het gebeurt vanavond."
Miranda hapte naar adem en stond op. "Wat?" zei ze, en keek toen naar Mia voordat ze naar de woonkamer knikte.
Quinn volgde haar naar de woonkamer. Hij aaide zachtjes over Mia's hoofd toen hij langs liep.
"Vertel me alles."
"Een paar uur geleden kregen we een gouden tip over Stoker. Deze keer pakken we hem. Ik voel het gewoon."
Miranda was stil.
"Wat? Ik dacht dat je hier door het dolle heen zou zijn."
"Dat ben ik ook. Echt waar. En ik zou die schurk graag willen vangen, maar ik ben bang dat ik er deze keer niet bij kan zijn," zei ze zachtjes, er spijtig uitziend.
Quinn hapte naar adem en fronste naar haar. "Er niet bij zijn? We werken hier al meer dan een half jaar aan. Ik heb je nodig voor deze, Miranda."
Ze keek hem boos aan.
"Oké, ik weet dat dat niet is wat je wilde horen," zei hij zachtjes.
"Als we Stoker willen vangen, hebben we alle hens aan dek nodig, vooral jij."
"Verdomme, Quinn." Ze wreef over haar voorhoofd. "Het is een maand geleden dat ik echt tijd alleen met Mia heb doorgebracht.
"Ik zou vanmiddag met haar gaan winkelen. Dit zal haar erg teleurstellen."
"Ik weet het," zei hij zachtjes. "En ik zal het voor altijd aan haar goedmaken, maar ik heb je echt nodig hiervoor."
"Oh, Quinn! Je bent zo'n lastpak," ze gooide haar handen in de lucht. "Goed - ik ga mee."
Quinn glimlachte en leidde haar terug naar de keuken.
"We gaan niet, hè?" Mia fronste. Ze legde haar vork hard neer en kruiste haar armen.
Miranda aarzelde. "Nee, lieverd, we gaan niet. Er is iets belangrijks op het werk opgekomen en we moeten onze plannen voor vandaag afzeggen."
"Oh." Mia fronste.
"Mia?"
Mia bracht haar lege bord naar de gootsteen. "Nee, het is oké."
Miranda keek haar aandachtig aan. "We hebben het hierover gehad."
"Ik weet het."
Mia begon weg te lopen, maar Miranda pakte haar hand om haar tegen te houden. "Alsjeblieft? Kom hier."
Mia zuchtte, er verdrietig uitziend.
Miranda leidde Mia naar een stoel. "Ga zitten," zei ze en hield Mia's kin vast, waardoor ze haar aankeek. Ze zag er bezorgd uit.
"Kijk me aan, schatje. Wat wil je dat ik doe?" vroeg ze terwijl ze Mia's haar in orde maakte.
"Het is de derde keer."
"Oké," zei Miranda. "En er zal waarschijnlijk een vierde en een vijfde keer zijn. Ik kan niet controleren wanneer boeven hun streken uithalen. Schatje, ik wil zo veel mogelijk bij je zijn, echt waar. Maar dit is mijn werk."
"Ik weet het, oké? Dit is de eerste keer in een maand dat we tijd samen konden doorbrengen. Ik keek hier naar uit. Ik mag teleurgesteld zijn."
"Ik weet dat je teleurgesteld bent, lieverd," zei Quinn.
"En ik beloof, als dit voorbij is, zullen je moeder en ik wat vrij nemen en een leuke vakantie met je maken voor school begint, waar je maar wilt."
Mia trok een wenkbrauw op. "Overal?"
Quinn knikte. "Overal."
"Dan wil ik terug naar het National Civil Rights Museum in Memphis."
Miranda en Quinn kreunden allebei.
"Wat? Jullie zeiden overal!" zei Mia.
"Ik weet het, maar die plek was zo saai," jammerde Quinn als een klein kind.
Miranda probeerde niet te glimlachen terwijl ze terugging naar haar eten. Het smaakte goed.
"Was het niet!" zei Mia. "Het is in het Lorraine Motel waar Martin Luther King Jr. werd vermoord. Dit museum laat de burgerrechtenbeweging zien van de slaventijd tot nu.
"We kunnen in een kopie van Rosa Parks' bus gaan, wat we de vorige keer niet konden, lunchcounters zien waar sit-ins plaatsvonden...
"En de kamer en het balkon zien waar Dr. King zijn laatste momenten doorbracht. Het klinkt helemaal niet saai."
Quinn keek naar Miranda, zijn ogen smeekten nee.
"Wat Quinn bedoelt, lieverd, is dat we al in Memphis zijn geweest," zei Miranda. "Zou je niet iets nieuws willen zien?
"Iets wat je nog niet eerder hebt gezien zoals Yellowstone National Park, de Pacific Coast Highway Drive, de Wisconsin Dells - of nog beter, Universal Orlando, The Wizarding World of Harry Potter."
"Klinkt allemaal leuk," zei Mia zachtjes. "Mag ik er even over nadenken?"
"Natuurlijk, lieverd." Miranda glimlachte. "Dus, zijn we oké over vanavond?"
Ze knikte.
"Dat is mijn meisje."
Quinn liep naar het fornuis, schonk wat van Miranda's hete thee in en ging naast Mia zitten. Hij nam een slokje en trok een gezicht.
"Je zou denken dat je na tien jaar koffie voor me zou hebben." Hij maakte haar haar in de war.
"Je weet dat ik niet van koffie houd; hoeveel room en suiker je er ook in doet, het blijft bitter. Je zou je eigen kunnen meenemen," zei ze eenvoudig.
Quinn leunde verbaasd achterover. "Goed punt," zei hij, geamuseerd kijkend.
"Ik moet wat telefoontjes plegen en wat dingen regelen voor vanavond. Maak het je gemakkelijk."
"Altijd."
"Bel eerst Popo en Nana om bij mij te blijven!" zei Mia.
Miranda stopte. "Popo en Nana zijn vanavond bezig," legde ze uit. "Ik bel Brooke om bij je te blijven."
"Geweldig. We gaan de hele nacht nagels lakken." Mia klonk erg sarcastisch en rolde met haar ogen.
Miranda lachte zachtjes. "Wees aardig tegen haar, oké? Ze houdt echt van je. En je weet dat je het leuk vindt."
Toen verliet Miranda de keuken, Mia en Quinn alleen achterlatend.
Quinn keek naar Miranda terwijl ze wegliep.
"Je weet dat staren je niet door haar kleren heen laat kijken," zei Mia.
Quinn verslikte zich in zijn thee en staarde met grote ogen en open mond naar Mia. Ze klopte zachtjes op zijn rug en gaf hem wat sinaasappelsap.
"Betrapt," zei ze lachend.
Het was duidelijk te zien dat Quinn een groot probleem had. Hij vond zijn partner echt leuk; alles aan haar trok hem aan.
Haar geweldige lichaam en hoe ze bewoog, hoe ze rook, haar glimlach, haar lach, haar stem, haar prachtige bruine ogen, haar zachte lippen die hij wilde kussen...
Hij dacht hier zelfs aan als hij niet op het werk was, en hij wist dat hij te afgeleid was om zijn best te doen, maar hij kon niet stoppen met aan haar denken.
Hij had haar eerder al leuk gevonden, maar nu verlangde hij hevig naar haar.
Ook al wist hij dat het heel verkeerd was, hij wilde van haar zijn, haar laten voelen zoals nooit tevoren, maar elke keer als hij eraan dacht, werd hij boos op zichzelf.
Het leek zo oneerlijk, maar Quinn probeerde zichzelf te vertellen dat Miranda nooit de zijne kon zijn.
Niet alleen was hij tien jaar ouder, maar ze was zijn werkpartner, en er waren duizend andere redenen waarom ze niet samen konden zijn.
Maar hij dacht er nog steeds aan, nietwaar?
"Ik weet niet waar je het over hebt, lieverd," zei Quinn, doend alsof hij het niet begreep en naar zijn sinaasappelsap kijkend.
Mia schudde haar hoofd, glimlachend alsof ze een geheim kende.
"Ik mag dan negen zijn, oom Quinn, maar ik ben niet blind," zei ze. "Als je mijn moeder leuk vindt, vraag haar dan gewoon mee uit. Het ergste wat ze kan zeggen is nee."
"Het is niet zo simpel, Mia."
"Waarom niet?" vroeg ze, en toen hapte ze geschrokken naar adem. "Denk je dat mijn moeder je alleen als vriend ziet?"
Quinn fronste. "Friend zoned? Wat? Nee! Ik zit niet in de friend zone. Waar heb je dat überhaupt gehoord?"
Mia klom van haar stoel en pakte een tijdschrift van de bar.
"Brooke laat deze hier achter als ze op bezoek komt. Ik verveel me dus ik lees veel," zei ze, en toen sloeg ze wat bladzijden om.
"Ah, hier is het. 'Achttien duidelijke tekenen dat je voor een meisje gewoon een vriend bent'."
"Geef hier." Quinn pakte het tijdschrift en rolde het op voordat hij haar er licht mee op het hoofd tikte.
"Hé-!"
Voordat Mia op hem af kon springen, tilde Quinn haar op en kietelde haar even.
Mia lachte hard, spartelend en duwend tegen Quinn's borst, proberend uit zijn armen te komen.
Miranda kwam terug in de keuken, haar pistool en badge omdoend. Ze draaide zich om toen ze Mia hoorde lachen terwijl zij en Quinn vlakbij aan het stoeien waren.
Ze glimlachte, verbaasd over hoe goed Quinn met Mia omging. Hij was erg geduldig met haar.
Glimlachend zette Quinn Mia neer naast Miranda en stopte het opgerolde tijdschrift in zijn achterzak.
Terwijl Miranda haar bord en de sinaasappelsapglazen opruimde, klopte iemand op de deur.
"Kom binnen."
Brooke opende de deur en legde haar spullen op de bar.
"Heel erg bedankt dat je zo snel kon komen," zei Miranda.
"Geen probleem." Brooke glimlachte warm. "Ik heb deze maand veel collegegeld te betalen, dus dit komt eigenlijk goed uit."
Toen ze weer op de klok keek, besloot ze dat zij en Quinn moesten vertrekken. Miranda knielde voor Mia en legde haar handen op haar schouders.
"Ik hou van je."
"Ik hou ook van jou."
Diep ademhalend kuste ze Mia's voorhoofd en draaide zich naar Brooke. "Er zijn veel restjes in de koelkast, of er zit geld in de pot als je eten wilt bestellen," zei ze.
"Je hebt beide nummers van mijn werktelefoon. Als je me nodig hebt, bel dan alsjeblieft. Ik zorg ervoor dat ik opneem."
"Maak je geen zorgen. Als we iets nodig hebben, bellen we je," zei Brooke.
Op haar lip bijtend en nog een keer naar Mia kijkend, vertrok ze naar haar werk, met Quinn achter haar aan.
