Vijanden
Auteur
Violet Bloom
Lezers
936K
Hoofdstukken
37
Proloog
HALEY
Ben je ooit verteld dat je iemand moest haten? Je wist niet waarom, maar zover je je kon herinneren, werd je verteld om hem te haten?
Ik stelde er nooit vragen over. Niet totdat ik achttien was en mijn hele leven had doorgebracht met hem te haten.
Ik herinner me mijn eerste dag op de kleuterschool nog heel goed. Ik was net vijf geworden. Dat was het probleem met een zomerverjaardag. Ik zou ofwel de oudste ofwel de jongste van de klas zijn.
Snake, de zoon van de beste vriend van mijn vader, was drie maanden jonger, en mijn ouders wilden dat we in dezelfde klas zaten, dus lieten ze me als een van de oudste leerlingen op de kleuterschool beginnen.
Ik zou altijd de oudste leerling zijn, behalve Will. Will was drie dagen ouder dan ik.
Toen ik in de bus naar school stapte, ging ik bij Snake en Sassy zitten. We zaten met z'n drieën tegen elkaar aan gepropt op de grote bank. We waren niet zenuwachtig. We hadden elke dag van ons leven samen doorgebracht.
Sassy's huis stond aan de andere kant van het trailerpark, en dat van Snake stond direct naast het mijne. Snake en ik waren belangrijk in het trailerpark.
Mijn vader was de leider van de Southside Gang. Zelfs op mijn vijfde wist ik dat. Snake's vader was zijn rechterhand.
We reden door de arme kant van de stad, die met het trailerpark, de oude vervallen huizen en de verwaarloosde parken met hoog gras.
Zodra we de spoorwegovergang waren overgestoken, was het alsof we echt een andere stad waren binnengereden.
De huizen waren groot en nieuw. De parken waren chic met zachte tegels, modern gemaakt om te voorkomen dat de rijke kinderen zich zouden bezeren.
Destijds dacht ik niet na over de verschillen. Ik had niet begrepen dat de dingen met opzet zo werden gehouden.
Ik zat tussen Sassy en Snake in. Er was geen ruimte voor iemand anders, maar ik had Will meteen opgemerkt toen hij in de bus was gestapt.
Hij was luidruchtig, zelfs als kind. Hij had meteen ieders aandacht getrokken.
Toen we op school waren aangekomen, werden Sassy en ik van Snake gescheiden. Hij zat in de andere kleuterklas. Will zat in de onze. Ik kende zijn naam toen nog niet, maar ik leerde hem al snel.
Toen onze juf, mevrouw Stillwater, onze namen had afgeroepen, hadden we elkaar aangekeken en een beetje geglimlacht voordat we samen naar de klas liepen.
'Hoi,' had hij luid tegen me gezegd. 'Ik ben Will.'
'Ik ben Haley,' had ik hem verteld.
Zelfs toen was zijn glimlach al groot en stralend geweest, en ik had hem schattig gevonden. Destijds had ik niet geweten dat die gedachten zouden veranderen.
'Haley en Will hebben zomerverjaardagen. Die van Will is op 18 augustus, en die van Haley op 21 augustus,' had onze juf aan de klas verteld.
'Dus geef ik hun vandaag hun kaart en speciale verjaardagstraktatie. De rest van jullie krijgt die op jullie verjaardag.'
De rest van de klas had geklaagd en wilde ook hun speciale traktatie, een klein snoepje dat we mochten uitkiezen. Will juichte luid en rende rond om het aan iedereen te laten zien.
Toen ik vijf was, vond ik het schattig. En zelfs toen we ouder werden, voelde ik me nog steeds op de een of andere manier aangetrokken tot hoe luid en irritant hij was. Maar door de jaren heen had ik geleerd die gevoelens weg te duwen omdat ik hem moest haten.
Het was een familieregel.
Maar dat wist ik niet op mijn eerste dag op de kleuterschool. Mevrouw Stillwater, die we mevrouw S noemden, had ons naast elkaar gezet, vooraan in de klas. Toen het lunchtijd was, had hij een plek naast hem voor me vrijgehouden.
'Mijn moeder heeft wortels voor me ingepakt. Ik vind ze niet lekker.' Zijn neus had zich gerimpeld en hij had ze aan mij aangeboden.
'Ik ruil ze met je voor mijn tomaten,' zei ik tegen hem.
'Afgesproken.'
Will en ik deelden die eerste dag de lunch en ruilden wat we niet lekker vonden voor dat van de ander.
Toen het tijd was voor het toetje, hadden we zijn koekje in tweeën gedeeld en één lepel gedeeld voor mijn chocoladepudding.
'Heeft je moeder dit gemaakt?' had ik gevraagd toen ik een hap van het heerlijke koekje had genomen.
'Ze bakt altijd koekjes,' had hij gezegd.
'Het is heerlijk. Mijn moeder bakt nooit,' had ik hem verteld. 'Ze koopt ze altijd in de winkel, maar ze zijn nooit zo lekker.'
'Ze zegt dat het komt omdat ze ze met liefde bakt.'
Liefde? Ik kende het woord, ook al had niemand het ooit tegen me gezegd.
'Misschien kun je een keer met ons komen bakken,' bood hij aan. 'Ze laat me altijd het beslag van de mixer likken. Maar we mogen het niet aan papa vertellen. Papa zegt dat het slecht voor me is. Maar het is het beste deel.'
'Moeders en vaders zijn raar.'
Hij had gelachen terwijl hij instemmend met zijn grote hoofd op en neer bewoog.
Sassy had aan de andere kant van me gezeten, maar ze had de hele lunch met Snake gepraat. Dat was voordat Snake en Sassy leerden dat we Will ook moesten haten.
Toen we terug naar de klas gingen, moesten we twee aan twee in de rij staan en elkaars hand vasthouden met onze partners. Voordat Sassy had kunnen zeggen dat ik haar partner was, had Will mijn hand gepakt.
Vrienden hielden altijd elkaars hand vast. Ik hield altijd de hand van Sassy en Snake vast, maar ik vond het het fijnst om Will's hand vast te houden.
Mevrouw S moest Will en mij steeds vertellen dat we moesten stoppen met praten tijdens de les. Tegen de tijd dat de les die eerste dag voorbij was, voelde het alsof Will mijn beste vriend was, net als Sassy en Snake.
Op de busrit naar huis zat ik naast Will, alleen wij tweeën op de bank. Sassy en Snake zaten op de bank tegenover ons.
Sassy zei altijd dat Snake vieze beestjes had, maar zelfs toen glimlachte ze de hele tijd naar hem.
Naarmate de jaren verstreken, zou ze steeds minder naar hem glimlachen, en zou ik me uiteindelijk dom voelen over hoe lang het had geduurd voordat ik begreep waarom dat was.
Will was als eerste uitgestapt. 'Tot morgen, Haley,' zei hij terwijl hij naar me zwaaide.
'Ik hou een plek voor je vrij,' zei ik tegen hem.
Ik glimlachte de hele weg naar huis, blij dat ik mijn eerste vriend had gemaakt die ik niet mijn hele leven had gekend en die niet met me in het trailerpark woonde.
Mijn moeder stond op ons te wachten toen we die eerste dag uit de bus stapten.
'Hoe was school?' vroeg ze.
Ze had me niet geknuffeld. Geen van mijn ouders was ooit erg liefdevol geweest, zelfs niet toen ik jonger was, en dat was door de jaren heen niet veranderd.
Mijn kleine zusje, Chloe, zat op haar heup. Ze was toen bijna drie.
'Ik heb een vriend gemaakt!' riep ik opgewonden.
'Je hebt vrienden,' had ze geïrriteerd gezegd.
'Ik heb een nieuwe vriend gemaakt,' vertelde ik haar serieus. 'Hij heet Will.'
'Will hoe?' snauwde ze boos.
Ik begreep niet waarom het feit dat ik een vriend had gemaakt haar boos zou maken.
'Will Roberts.'
'Je kunt geen vrienden met hem zijn!'
Het geluid van haar stem en hoe hard ze schreeuwde maakte me bang. Pas toen ik veel ouder was, maakte ze me niet meer bang, zelfs niet als ze dat geluid in haar stem gebruikte.
'Waarom?' vroeg ik. Ik bedoelde de vraag niet om haar nog geïrriteerder te maken. Het was een echte vraag geweest. Waarom kon ik geen vrienden zijn met een aardige jongen?
'Hij is de zoon van sheriff Roberts,' zei ze. 'Zijn vader is de reden dat jouw vader het weekend in de gevangenis heeft doorgebracht.'
Dat was de laatste keer dat mijn vader tijd in de gevangenis had doorgebracht. Toen ik ouder was, zou ik eindelijk begrijpen waarom.
'Oh.'
Ze ademde zwaar uit voordat ze zich omdraaide en bij ons drieën wegliep. Ik was achter haar aan gelopen, mijn kleine beentjes renden achter haar aan.
Ik had gewild dat ze blij met me was. Alles was altijd beter als ze blij met me was.
'Het is oké,' zei Sassy. 'Wij zijn nog steeds je vrienden.' Ze wreef met haar hand over mijn rug om me beter te laten voelen terwijl ik me verdrietig voelde over het verliezen van een vriend.
'We zullen voor altijd beste vrienden zijn,' had Snake gezegd.
De volgende dag, ook al had ik beloofd een plek voor Will vrij te houden in de bus, zat ik weer tegen Sassy en Snake aan gepropt.
Toen Will in de bus was gestapt, met de rest van de kinderen van de rijke kant van de stad, glimlachte hij stralend naar me. 'Hoi, Haley. Wil je bij me zitten?'
Ik had hem niet eens een antwoord gegeven.
Ik was zo jong dat ik mama's reden niet echt begreep. Het enige wat ik wist was dat ik haar niet boos wilde maken. Dus negeerde ik hem.
Naarmate de jaren verstreken, negeerden we elkaar steeds minder en begonnen we elkaar te pesten. Hij was de gouden jongen van de stad, de zoon van de sheriff, van wie werd verwacht dat hij de volgende sheriff zou worden.
De leraren waren aardig tegen hem omdat ze aan de goede kant van de sheriff wilden blijven. Hij was op zijn best gemiddeld in sport en op school, maar hij werd geprezen en behandeld als een god.
Beoordeelde ik hem te hard op basis van de manier waarop ik hem moest haten? Misschien.
Maar het gevoel was wederzijds.
We haatten elkaar allebei, en dat zorgde ervoor dat we allebei meer dan eens naar het kantoor van de directeur werden gestuurd tijdens de basisschool, middelbare school en high school.
Hij zou gemene opmerkingen maken over mijn vader die de leider was van de Southside Gang, wat in feite de hele zuidkant was.
Ik zou opmerkingen maken over hem als braaf jongetje wiens toekomst alleen maar vaststond vanwege wie zijn vader was.
Maar elk jaar herinnerde ik me zijn verjaardag. Drie dagen voor de mijne maakte het moeilijk om te vergeten.
En hij wist het niet, niemand wist het, zeker mijn ouders niet en zeker mijn vrienden niet, maar elk jaar op zijn verjaardag stuurde ik hem een verjaardagskaart.
Toen we jonger waren, van groep drie tot ongeveer groep acht, had ik een kaart meegenomen naar de eerste schooldag en in zijn rugzak of zijn kastje en later zijn kluisje gestopt.
Toen ik oud genoeg was om ervoor te betalen, stopte ik met ze maken en begon ik ze te kopen.
Ik tekende nooit met mijn naam, en ik had geen idee of hij wist van wie ze waren, maar ik voelde me altijd eenzaam op mijn verjaardag omdat die in de zomer was.
Ik dacht dat het hem misschien een fijn gevoel zou geven om een kaart op zijn speciale dag te hebben.
In het laatste jaar van de high school veranderde er echter iets. We stopten met vijanden spelen. Ik had niet begrepen dat we de afgelopen dertien jaar nog steeds toneelstukje hadden gespeeld.
Maar de jongen die ik die allereerste schooldag zo leuk vond, zat daar nog steeds ergens onder, onder de arrogante buitenkant die ik deed alsof ik haatte.
Ik had altijd gedacht dat mensen die zeiden dat er een dunne lijn was tussen liefde en haat, afgezaagde onzin zeiden. Ik stopte met dat denken toen ik begreep dat, ook al was het afgezaagd, het waar was.
Ik was meer geschokt dan wie dan ook toen hij voor me viel. Het sloeg nergens op. Niet na dertien jaar opgebouwde haat.
Het hoorde geen liefde te zijn.
Het hoorde een eenmalig iets te zijn, iets dat nooit herhaald zou worden. Het hoorde een kort moment van slecht oordeel te zijn dat leidde tot een stomme beslissing.
Diezelfde stomme beslissing hoorde niet steeds opnieuw en opnieuw en opnieuw te gebeuren. Het was een beslissing waarvan ik niet hoorde te willen dat die opnieuw gebeurde, een die hij niet hoorde te willen en aan te moedigen.
We hoorden het aan niemand te vertellen. Het zou ons ruïneren.
Ik had plannen, geheime plannen. En niets zou in de weg staan, zelfs geen lange, blondharige, blauwogige man-jongen die ik haatte.
Maar er bestond niet zoiets als een bewaard geheim, tenzij jij de enige was die dat geheim kende.
Zou seks tot liefde leiden? Zou haat veranderen in liefde?
Maar toch. Het antwoord op de grootste vraag zou beide levens veranderen en mogelijk het einde van een van hen zijn.
Zou ik de liefde van zijn leven zijn, of zou ik de oorzaak zijn van zijn ergste hartenpijn?
