Club Nights
Auteur
Lezers
349K
Hoofdstukken
20
Hoofdstuk 1
PRESLEY
„Ik ben bijna klaar, Tally. Ik pak alleen nog even mijn laatste spullen. Hij is pas over een uur thuis, en tegen die tijd ben ik al lang weg,“ zei Presley, terwijl ze een tas op de achterbank van haar auto duwde. „Ik bel je over dertig minuten. Als ik dat niet doe, weet je wat je moet doen.“
„Als je me niet binnen dertig minuten belt, bel ik jou. Als je de telefoon niet opneemt, bel ik de politie om te kijken of alles goed is.“ Tally zuchtte. „Het spijt me zo dat ik niet weg kon uit deze vergadering om je te helpen. Beloof me dat je zo snel mogelijk naar binnen en weer naar buiten gaat.“
„Dat beloof ik. Het zijn alleen mijn badkamerspullen en mijn waterkoker. Ik bel je zo. Ik hou van je.“
„Ik hou ook van jou, Press. Doe voorzichtig!“
Presley hing op, pakte een lege doos uit de kofferbak en rende de trap weer op naar het appartement dat ze deelde met haar vriend, Abel. Ze liep rechtstreeks naar de badkamer en nam niet de moeite om de voordeur te sluiten.
Ze haalde haar spullen uit het medicijnkastje en leegde haar make-upla in de doos. Haar haarspullen zaten al in een mandje, waardoor ze die makkelijk bovenop kon leggen. Ze pakte haar doucherekje en duwde het aan de zijkant in de doos.
Ze tilde de doos op en keek nog één keer om zich heen om te zien of ze alles had. Haar badjas hing aan een haakje achter op de deur, en ze trok hem eraf toen ze het bekende kraken van de scharnieren hoorde, gevolgd door de klik van het nachtslot dat werd dichtgedraaid.
Haar hart klopte in haar keel terwijl ze adem probeerde te halen. Ze dwong zichzelf om niet in paniek te raken terwijl ze luisterde naar de voetstappen in de gang, en klemde de doos met haar spullen stevig tegen haar borst. Abel kwam in zicht en keek heen en weer tussen haar en de doos.
„Press? Wat is hier aan de hand?“ vroeg Abel met een harde klank in zijn stem.
Hij staarde haar aan in een enge stilte. Zijn borst begon snel op en neer te gaan. Presley kende de waarschuwingssignalen en wist wanneer hij op het punt stond om boos te worden. Ze moest hier weg. Nu meteen.
Hij deed een stap naar voren en zij deed een stap naar achteren om afstand te houden.
„Ik stelde je een vraag, Presley,“ siste hij. „Geef antwoord, stomme bitch. Ik weet dat je traag van begrip bent, maar het is een simpele vraag.“
Stil blijven was meestal haar beste verdediging. Alleen al het geluid van haar stem kon hem boos maken, maar toen ze zijn strakke kaken opmerkte, wist ze dat stilte nu niet zou helpen. Ze haalde trillend adem en probeerde haar bonzende hart te kalmeren.
„Abel—“
„Praat duidelijker!“ schreeuwde hij, terwijl hij met zijn vingers vlak voor haar gezicht knipte.
„Ik ga weg,“ zei Presley stevig, terwijl ze hem aankeek. „Ik kwam mijn spullen ophalen en je sleutel teruggeven.“
Ze hoorde de stem van Tally in haar hoofd, die haar vertelde dat ze voet bij stuk moest houden. Ze probeerde om hem heen te lopen, maar Abels arm schoot naar voren om haar de weg te versperren.
„Dus, je probeerde stiekem weg te sluipen? Je wilde dat ik thuiskwam en dat jouw shit gewoon weg was? Na alles wat ik voor je heb gedaan, respectloze kleine bitch.“
Ze zag zijn hand helemaal niet aankomen, maar de harde klap sloeg haar tegen de grond. De doos viel, waardoor haar spullen over de tegels verspreid raakten.
Abel boog zich over haar heen, met zijn gezicht heel dicht boven dat van haar. Hij rolde zijn mouwen op, maar zij kon alleen maar letten op zijn bungelende stropdas.
„Je geniet ervan om mij als een klootzak neer te zetten, hè?“ vroeg hij, terwijl hij zijn knokkels liet kraken. „Je hebt hier zelf om gevraagd door te denken dat je zomaar bij me kon weglopen.“
De vuistslag was zo snel dat ze pas wist dat het gebeurd was toen ze bloed proefde. Een druppel rolde van haar kapotte lip langs haar kin.
„Jij probeert mij te verlaten? Ik ben de beste die je ooit zult krijgen,“ snauwde hij, waarna hij in haar gezicht spuugde.
Presley probeerde zichzelf te beschermen, maar hij sloeg haar armen weg en gaf haar een klap met de rug van zijn hand. Haar neusrug brandde op de plek waar zijn ring in haar huid had gesneden.
Terwijl ze zich opkrulde tot een balletje, probeerde ze zich op iets anders te richten dan de pijn en zijn slaande vuisten. Ze verdiende het om geliefd te zijn, niet dit. Hij trok haar aan haar haar omhoog van de grond en sleepte haar naar de wastafel.
„Kijk naar jezelf! Sta op en kijk naar jezelf in die fucking spiegel!“
Ze schreeuwde en greep met haar vingers naar zijn hand. „Stop! Alsjeblieft, Abel!“
„Heb je niks grappigs te zeggen?“ raasde hij, terwijl hij haar heen en weer schudde als een pop. „'Stop, Abel. Alsjeblieft, Abel.' Hoe vaak heb ik je wel niet verteld dat je moest stoppen met die domme grapjes? Of dat je er verdomme wat meer moeite in mocht steken in de slaapkamer? Hè?“
Haar tanden klapperden toen hij haar schudde. Zijn hand lag op haar achterhoofd en hield een stevige pluk van haar haar vast. Ze probeerde met haar nagels in zijn huid te krabben, maar hij sloeg haar nog een keer voordat hij haar gezicht tegen de wasbak ramde. Haar kin ving de zwaarste klap op, maar ook haar hoofd raakte de kraan hard.
Ze hapte naar adem toen hij haar weer omhoog trok en ze had amper tijd om op de pijn te reageren voordat hij haar gezicht tegen de spiegel duwde, waardoor bloed en snot over het hele glas werd uitgesmeerd.
„Ik moet zeggen, nu ik jouw lelijke kop goed kan bekijken, vind ik dit een verbetering.“ Hij lachte bitter. „Je zult nooit iemand vinden die beter is dan ik, Presley.“
Presley hoorde haar telefoon overgaan. Het was de beltoon van Tally. Haar hart bonkte toen het bellen stopte, omdat ze wist dat haar beste vriendin nu meteen de politie zou bellen. Ze hoefde het alleen nog maar iets langer vol te houden.
Abel liet haar op de grond vallen. Er druppelde bloed op haar spijkerbroek terwijl ze tegen het kastje leunde.
„Je hebt er een fucking bende van gemaakt. Maak dit schoon voordat het vlekken achterlaat. Ik wil mijn borg niet kwijtraken door jou,“ siste hij, terwijl hij de kamer uit stampte.
Ze hoorde de tv aangaan en even later de magnetron starten. Ze trok haar knieën op tegen haar borst en huilde.
Zo erg was het nog nooit geweest. Toch wist ze dat het een kwestie van tijd was voordat hij te ver zou gaan. Ze was hier niet veilig. Ze betwijfelde of ze dat ooit wel was geweest.
Hard gebonk op de deur liet haar schrikken. Het moesten de agenten zijn, toch? Ze hoorde Abel vloeken en sissen dat ze stil moest zijn. Het gebonk klonk opnieuw.
„Politie, opendoen!“
