Een Nieuw Begin
Auteur
Lezers
520K
Hoofdstukken
20
Hoofdstuk 1
CHELSEA
Ik word wakker van mijn wekker en spring zowat uit bed van opwinding. Ik ben meer dan klaar voor de eerste dag van mijn nieuwe baan. Ik hou van wat ik doe. Het was een heel zwaar jaar, maar dit is eindelijk mijn nieuwe begin.
Nadat de rust was wedergekeerd na een tragische periode in Miami een paar maanden geleden, pakte ik mijn spullen. Ik begon aan een lange roadtrip door het land zonder vast einddoel.
Ik wist niet goed waar ik naar op zoek was. Maar tijdens het verkennen van de omgeving van Chicago stuitte ik op dit prachtige koloniale huis. Het staat in de buitenwijk Evanston, dicht bij het meer. Het was perfect.
Dus zocht ik een baan in de buurt en bracht een bod uit op het huis. Zes weken later trok ik erin!
Ik loop de badkamer in om me op te maken en voel me als een giechelende tiener. Ik heb altijd van glamour gehouden, maar vandaag ga ik voor een meer natuurlijke look die mijn gezicht mooi laat uitkomen.
Ik bekijk mezelf goed in de spiegel terwijl ik me optut. Mijn zachte, bruine ogen worden omlijst door lange, volle wimpers. Mijn lippen zijn vol en mijn hoge jukbeenderen passen perfect bij mijn smalle kaaklijn.
Mijn blonde haar valt in zachte golven tot halverwege mijn rug. Ik zie er goed uit. Ik heb het altijd leuk gevonden om girl boss vibes uit te stralen, en dat lukt me momenteel perfect.
Voor mijn eerste dag heb ik gekozen voor een witte, geribbelde, nauwsluitende jurk met gouden knopen. Daarbij draag ik mijn favoriete nude pumps. Gelukkig is het lenteweer, dus ik heb vandaag geen jas nodig. Ik kijk echt niet uit naar mijn eerste ijskoude winter in Chicago.
Ik loop snel naar beneden en pak een reisbeker met koffie. Ook pak ik mijn Tory Burch-tas die ik voor werk gebruik, met mijn laptop en portfolio erin. Ik stap in mijn zilveren Mercedes GLE, kijk nog een keer naar mijn huis en glimlach.
Het is geen wonder dat ik verliefd werd op deze plek. Het is een wit koloniaal huis met twee verdiepingen, donkerblauwe luiken en een donkerblauwe voordeur. Het is groot en heeft veel meer ruimte dan ik eigenlijk nodig heb. Maar ik hoop ooit weer een gezin te stichten.
Met vijf slaapkamers, een kantoor aan huis, een kleine bibliotheek en een grote, gloednieuwe keuken, schreeuwt deze plek gewoon om een gezin.
Ik rijd achteruit mijn oprit af en ga naar de stad voor mijn werk. Ik ben de nieuwste makelaar bij Lockwood Real Estate. Het is een veelbelovend, exclusief kantoor. Het wordt geleid door Anne Lockwood, een echte powervrouw.
Anne had helemaal niets na haar scheiding tien jaar geleden. Daarom haalde ze haar makelaarsdiploma en begon ze haar eigen bedrijf.
Dat eerste jaar was ze alleen, maar nu heeft ze vijftien makelaars en vijf assistenten in dienst. Ze werken met panden in de hele stad. Oh, en ze neemt alleen vrouwen aan. Ze is echt een voorbeeld voor mij!
Ik ben al een paar keer op het kantoor van Lockwood geweest. Ik heb iedereen ontmoet die hier werkt en heb zelfs al een eigen kantoor gekregen. Het is dus niet zo eng. „Hé Kelly,“ groet ik de receptioniste als ik uit de lift stap.
„Hé meid!“ zegt ze stralend. Kelly is klein en blond, en draagt een pastelroze mantelpakje alsof het nog de jaren vijftig zijn. „Klaar voor je eerste dag?“
„Zo klaar als ik maar kan zijn,“ zeg ik. Ik geef haar een overdreven duim omhoog en schaam me daar vanbinnen meteen voor.
De ruimte is groot en open, met kantoren aan beide kanten en een paar vergaderruimtes ertussen. In het midden is een open ruimte met bureaus voor de assistenten.
Niemand heeft hier een vaste assistent. We moeten gewoon degene vragen die beschikbaar is als we hulp nodig hebben. Dat zal even wennen zijn, denk ik. Ik had een hele goede band met mijn assistent bij mijn kantoor in Miami.
Er is ook een grote loungeruimte met grote, comfortabele banken. Achter de receptie is een keuken met, godzijdank, een supermodern koffiezetapparaat. Ik drink mijn reisbeker leeg en loop er recht op af voor een nieuwe kop. Ik ben een echte koffiemeid, valt het op?
Ik loop mijn kantoor in en zet mijn tas neer. Ik neem even de tijd om de ruimte in me op te nemen. Alle kantoren hebben grote ramen met uitzicht op de stad. De wanden aan de kant van de open ruimte zijn van glas. Het is dus overal lekker licht. Ik vind het helemaal geweldig.
Ik pak mijn iPad en Apple Pencil en loop naar de vergaderruimte. Ik ben klaar voor mijn eerste maandagvergadering. Terwijl ik kijk naar alle andere stoere vrouwen die de kamer binnenkomen, voelt de sfeer krachtig aan.
Ik zoek een lege stoel en bewonder het mooie, supercomfortabele witte leer terwijl ik ga zitten. Dan komt Anne Lockwood binnen en het zachte geklets stopt. Zoals ik al zei, Anne is een echte powervrouw.
„Goedemorgen, dames,“ groet ze. Ze begint direct en vertelt over de nieuwe panden die in de verkoop komen. De andere makelaars geven korte updates over projecten die ze vorige week hebben binnengesleept of verkopen die zijn afgerond.
Iedereen is hier volledig op de hoogte van alles. Ik hou van de collegiale sfeer.
„En tot slot heet ik graag onze nieuwste aanwinst, Chelsea Tanner, welkom in het team,“ rondt Anne af, waarna iedereen klapt. „Chelsea, wil jij nog iets zeggen?“
„Ik...“ Anne schenkt me een bemoedigende glimlach. „Ik wil alleen maar zeggen...“ Ik ben er niet klaar voor om in de schijnwerpers te staan. Ik ken deze vrouwen, en ze zijn tot nu toe allemaal super behulpzaam geweest, maar ik ben echt geen spreker.
„Lockwood Real Estate voelt nu al als thuis. Chicago voelt nu al als thuis. Ik hoop echt dat ik het warme welkom dat jullie me hebben gegeven, waard ben,“ zeg ik.
Iedereen klapt weer. Dan roept een van de makelaars—ik geloof dat ze Rochelle heet: „Genoeg met die zoetsappigheid. Laten we geld gaan verdienen!“
„Daar ben ik het helemaal mee eens!“ zegt Anne. Ze sluit de vergadering af en wenkt me om met haar mee te lopen naar haar kantoor.
Als ik ga zitten in haar grote, perfect ingerichte kantoor, voel ik me bijna klein. Ik ben goed in wat ik doe en ik doe het heel graag. Maar in Miami werkte ik voor het kantoor van mijn vader. Daar was ik een van de vier werknemers in een knus, klein kantoor.
We deden het goed en hadden veel klanten, zowel groot als klein. Toch was het hier net even anders.
„Sorry als ik je daarnet voor het blok zette,“ zegt Anne, terwijl ze ontspannen achterover leunt in haar stoel. „Ik ben wel blij dat je zei dat je je hier thuis voelt. Dat is precies wat ik voor je wil.“
Ik glimlach naar haar. „Ik ben van plan om je beste werknemer te worden.“
„Geweldig,“ zegt Anne met een glimlach terug. „Ik weet dat je hier nog geen eigen portfolio hebt opgebouwd. Daarom dacht ik dat ik je zou helpen om meteen een grote stap te zetten.“
„Er is een nieuwe projectontwikkelaar die we als klant willen binnenhalen. Het is een familiebedrijf, Oberlin Enterprises. Ze hebben de helft van de skyline in Manhattan gebouwd. Nu is de zoon naar Chicago gekomen om een paar nieuwe wolkenkrabbers te ontwikkelen, zowel voor bedrijven als voor bewoners.“
„Ik wil graag dat je met hem afspreekt. Als het je lukt om Oberlin als klant binnen te halen, heb je vanaf dag één een naam opgebouwd in deze stad.“
Ik knipper verrast met mijn ogen. „Weet je zeker dat je wilt dat ik dit doe?“
„Absoluut. Jij bent nieuw in de stad, Alec Oberlin is nieuw in de stad, en hij is ongeveer even oud als jij. Ik heb gekeken naar het portfolio van de projecten die je in Miami hebt beheerd. Ik geloof echt dat jij de beste keuze bent voor deze klus, Chelsea.“
„Dank u wel, mevrouw Lockwood,“ zeg ik enthousiast. „Ik voel me vereerd.“
„Alsjeblieft,“ zegt ze, „noem me Anne. Ik zal je een e-mail sturen met de contactgegevens van Alec. Dan kun je zo snel mogelijk een afspraak inplannen.“
Terug bij mijn bureau haast ik me om Annes e-mail te openen. Ik bel het nummer van Alec Oberlin, Senior Vice President van Oberlin Enterprises. Hij neemt op na de derde bel.
„Alec Oberlin.“ Zijn stem is zacht en sexy, met een licht rauw randje.
„Goedemorgen, meneer Oberlin, mijn naam is Chelsea Tanner. Ik werk voor Lockwood Real Estate.“
„Goedemorgen, mevrouw Tanner. Hoe kan ik u helpen?“ Iets aan de klank van zijn stem windt me echt op. Het leidt me een beetje af, maar ik ben een vrouw met een missie. Dus ik haal diep adem en duik erin.
„Mevrouw Lockwood vertelde me dat u enkele nieuwe projecten ontwikkelt hier in Chicago. Ik zou graag een afspraak met u inplannen. Dan kunnen we de mogelijkheid bespreken dat wij de verkoop voor onze rekening nemen.“
Hij is even stil en ik ben bang dat ik zijn interesse al kwijt ben. Hij heeft vast wel duizend dingen aan zijn hoofd, zo vlak nadat hij in de stad is aangekomen.
„Nou, mevrouw Tanner,“ zegt hij, „u heeft mijn interesse gewekt. Zullen we vandaag samen lunchen? Ik ben in het Marriott. Laten we om twaalf uur afspreken in de Florentine.“
Yes! „Dan zie ik u daar,“ antwoord ik, waarna hij ophangt.
Ik kijk op mijn horloge; elf uur 's ochtends. Ik open Google en ben van plan om even snel wat onderzoek te doen voordat ik moet vertrekken voor de lunch. Maar als ik de foto van Alec Oberlin op de bedrijfswebsite zie, valt mijn mond open van verbazing.
Op de foto kijkt Alec met een grijns naar de camera. Hij lijkt precies te weten hoe sexy hij is. Hij ziet er lang en enorm goedgekleed uit. Hij heeft donker, netjes in model gebracht haar en een gladgeschoren kaaklijn.
Zijn gezichtstrekken lijken wel gebeiteld door een god. Hoe moet ik een lunch overleven met deze verblindend knappe man? Laat staan dat ik op de lange termijn met hem moet samenwerken.
Een zoekopdracht via Google Afbeeldingen laat zien dat hij op de cover van talloze tijdschriften staat. Hij ziet er altijd elegant en verzorgd uit en draagt overduidelijk dure kleding. Maar op bijna elke foto heeft hij een andere vrouw aan zijn arm.
Dus, Alec is een playboy. Dat maakt het voor mij een beetje makkelijker. Ik heb geen enkele behoefte om zomaar een nummertje voor iemand te zijn.
Ik besteed de rest van mijn uur aan het onderzoeken van eigendommen van Oberlin Enterprises. Ik zoek op wat voor soort projecten ze normaal gesproken doen. Ook bekijk ik wat locaties die geschikt zouden kunnen zijn voor het nieuwe project en ik stel een korte presentatie samen.
Ik wil dit project echt heel graag binnenhalen. Als dat lukt, heb ik meteen vanaf het begin een gigantisch portfolio. Daarmee bouw ik ook direct mijn reputatie op bij Anne en de meiden.
Terwijl ik mijn spullen pak voor de lunch, vertel ik mezelf streng dat de kriebels in mijn buik gewoon zenuwen zijn. Dat is alles. Zenuwen voor de verkooppitch die ik ga houden.
Het heeft absoluut niets te maken met de sexy stem van Alec Oberlin. Ook niet met de manier waarop die dure pakken over zijn brede schouders vallen, of zijn perfecte modelgezicht. En al helemaal niet met het feit dat ik dat alles binnenkort in levenden lijve ga zien.
Ik haal diep adem en probeer mezelf te kalmeren. Ik kan dit! Toch?
