Het Universum van Discretie: Theo's Gave
Auteur
Michael BN
Lezers
20,3K
Hoofdstukken
3
Hoofdstuk 1
De enige reden dat ik niets zei, was omdat mijn ouders zo hun best deden. Ze begrepen alleen niet dat de dingen die we vroeger met Theo deden, me hem alleen maar meer deden missen.
Ik verloor mijn oudere broer aan hersenvliesontsteking die geen enkele kloterige dokter op tijd had weten te ontdekken. Zijn dood had voorkomen kunnen worden, maar het lot had andere plannen.
Het was gewoon klote, het was echt fucking klote.
Het Elysium Resort in Cancun, Mexico was onze vakantiebestemming sinds Theo en ik peuters waren. Het personeel kende ons allemaal bij naam en behandelde ons als koningen.
Deze zomer wilden mama en papa het hotel nog één keer bezoeken om alle mooie herinneringen te vieren die het ons door de jaren heen had gegeven.
De laatste jaren voor Theo's… soms liet ik mezelf het niet eens zeggen… voor Theo's dood, brachten mijn ouders hun dagen door op de golfbaan, gevolgd door de bar.
Mijn broer en ik gingen dan zwemmen, tennissen, snorkelen in zee of naar de speelhal.
Op dit moment had ik nergens zin in.
„Weet je zeker dat je het niet erg vindt als we een paar holes golfen?“ vroeg papa.
We stonden het enorme ontbijtbuffet te bekijken. De gerechten waren elk jaar hetzelfde, maar toch keken we altijd of er iets nieuws bij was.
„Absoluut,“ zei ik eerlijk. „Jij en mama verdienen wat ontspanning.“
„Wat ga jij doen?“
„Waarschijnlijk zwemmen,“ loog ik.
„Zullen we afspreken voor een vroeg diner?“ vroeg papa. „We kunnen naar die tent gaan die… Nee, sorry. Wat dacht je van El Cuerno?“
„Prima,“ zei ik, terwijl ik een arm om mijn vaders schouder sloeg. We worstelden allemaal nog op onze eigen manier.
***
Ik zag hem voor het eerst in de lift na het ontbijt. Mama en papa waren hun dag aan het plannen en ik zat op mijn telefoon. Hij stapte in op de begane grond en drukte op nummer zeven.
Een bos bruin haar en hazelnootbruine ogen boven een schattige neus en volle lippen. Zijn strakke witte shirt bedekte een gespierd bovenlichaam met bijpassende armen. Ik was niet bepaald een voetenfanaat, maar de zijne zagen eruit als een Insta-foto in een paar zwarte slippers.
„Pardon,“ zei hij beleefd tegen mijn vader. Hoe kon ik tegelijkertijd naast hem willen staan én blij zijn dat ik dat niet deed?
Onze kamers waren op de negende verdieping, dus toen hij de lift uitstapte, stak hij zijn hand op en zei: „Fijne dag nog!“
Gelukkig zei mijn vader: „Jij ook.“
Mijn gedachten bleven hangen bij de vriendelijke ogen van die jongen.
Ik was van plan geweest om op de kamer te blijven, maar het duurde niet lang voor ik me begon te vervelen. Eerst wilde ik niets doen dat me te veel aan Theo zou herinneren, maar al snel besefte ik dat mijn ouders misschien gelijk hadden.
Deze plek zat vol met onze mooiste familieherinneringen. Misschien moest ik mijn broer eren met een rondje langs zijn favoriete plekken.
Ik pakte mijn AcuTab en wist precies waar ik naartoe wilde. Het zou de perfecte plek zijn om lekker mensen te kijken.
***
Ik zat op het muurtje met uitzicht op een zwembad vol wannabe-influencers en societyfiguren. De nepborsten van sommige meiden waren de perfecte inspiratie voor mijn anime-personages.
Ik zorgde ervoor dat ik niet staarde, ook al interesseerde het vrouwelijk lichaam me totaal niet. Behalve vanuit puur artistiek oogpunt, natuurlijk.
Theo zat altijd precies hier en wees alle meisjes aan die hij leuk vond. Als hij het aan mij vroeg, koos ik willekeurig iemand uit en herhaalde wat hij over hun lichaam had gezegd.
Tijdens onze laatste vakantie samen in dit hotel, raapte ik eindelijk de moed bij elkaar om het hem te vertellen. Ik wees een jongen aan en begon hem te beschrijven. Theo keek eerst de menigte in en toen naar mij.
Zijn mond vormde een stille vraag die hij nooit uitsprak.
In plaats daarvan greep hij me vast met een sterke arm en wreef met zijn vuist over mijn hoofd.
„Je weet toch dat ik van je hou, hè?“ was het enige wat hij zei.
Het onderwerp kwam niet meer ter sprake, maar al snel merkte ik dat hij geen homofoob taalgebruik meer gebruikte. Hij gaf zijn vrienden zelfs flink op hun kop als ze stomme grappen maakten.
Theo gaf me nooit het gevoel dat ik me moest schamen voor wie ik was. Hij was de beste broer die je je kon wensen, en nu was hij er niet meer.
„Hola, Andrew! Hoe gaat het met je?“ vroeg een bekende stem achter me.
Pedro was de horecasupervisor bij het zwembad, en we kenden elkaar al heel lang.
„Wat erg om te horen van Theodore,“ zei hij met zijn hand op zijn hart.
„Ja,“ zei ik, terwijl ik ongemakkelijk op mijn achterhoofd krabde.
Hij was de derde persoon vandaag die me zijn condoleances aanbood.
De algemeen directeur van het hotel had zelfs een enorm boeket Cempoalxochitl-bloemen naar de begrafenis gestuurd.
Pedro begon meteen een van zijn favoriete verhalen te vertellen over hoe hij Theo ooit uit het diepe had gered. Ik had het al duizend keer gehoord, dus ik dwaalde een beetje af.
Wacht, wie was dat? Ooh, hij was het weer!
Hij droeg een spiegelende zonnebril en het leek alsof hij recht naar mij keek. Ik zag hoe hij zijn shirt over zijn hoofd trok en uit zijn korte broek stapte.
Hij droeg een felblauwe Speedo met een behoorlijke bobbel. „Andrew?“ zei Pedro, terwijl hij me verwachtingsvol aankeek.
„Sorry, wat?“ vroeg ik, terwijl ik met een schok terugkeerde naar de werkelijkheid.
„Kan ik iets voor je halen? Misschien een perziksmoothie?“
Perziksmoothies waren Theo's favoriet, maar ik ging Pedro er niet voor afsnauwen dat hij het voorstelde. „Lekker,“ zei ik met mijn beste poging tot een glimlach.
Op het moment dat Pedro wegliep, schoten mijn ogen terug naar de Speedo-jongen, maar hij was verdwenen. Mijn blik schoot zoekend rond toen hij zich plotseling recht voor me uit het water omhoogtrok.
Ik zag hoe hij snel een hand in zijn Speedo liet glijden om zichzelf te „fatsoeneren“. Toen hij opkeek om te zien of iemand het had gezien, bleef zijn blik opeens op mij rusten.
Fuck!
„Hey,“ zei hij, terwijl hij nonchalant met zijn vingers door zijn natte haar kamde.
Natuurlijk bevroor ik en staarde ik hem alleen maar aan. Blijkbaar vond hij mijn reactie grappig, want hij glimlachte voordat hij weer het zwembad in dook.
Ik was zo'n fucking idioot! Het enige wat ik had hoeven doen was „hey“ terugzeggen, en dan was het een heel normale interactie geweest.
In plaats daarvan dacht hij vast dat ik een engerd was, of erger nog… dat ik expres naar hem had zitten staren!
Een deel van me wilde vluchten, maar het andere deel wilde per se zien hoe hij aan de andere kant uit het water kwam. Ik zag zijn hoofd boven het water uitkomen en langzaam omdraaien.
Zijn ogen vonden de mijne, en ik sprong instinctief uit mijn stoel. Ik griste mijn spullen bij elkaar en liep met grote passen richting de lobby.
„Andrew?!“ riep Pedro, die me achterna kwam met een dienblad. Ik pakte mijn drankje en tekende haastig de rekening.
„Gaat het wel?“ vroeg hij bezorgd. „Prima,“ snauwde ik, en had er meteen spijt van.
***
Ik was terug in het koele comfort van mijn kamer met airco en leidde mezelf af met tekenen. Het personage dat ik mezelf had leren tekenen via een online video was bijzonder ingewikkeld.
Het had me drie dagen gekost om alleen al de omtreklijnen te doen. Ondertussen dacht ik na over mijn ontmoeting met de Speedo-jongen en alle manieren waarop ik het minder gênant had kunnen maken.
Voor ik het wist, dwaalden mijn gedachten af naar andere dingen. Dingen die ik mezelf al lang niet meer had toegestaan te voelen.
Ik stelde me voor hoe hij onder de douche stond, zijn Speedo achteloos op de tegelvloer gegooid. Hij wreef douchegel over zijn gladde borst en buikspieren, zijn handen gleden langzaam naar beneden richting…
Mijn hart ging tekeer. Hoe lukte het deze jongen om door mijn rotsvaste staat van verdriet heen te breken?
