De Bodyguard
Auteur
Haylie Bee
Lezers
2,5M
Hoofdstukken
49
HOOFDSTUK 1:De Eerste Ontmoeting
JONATHAN
Een dienstmeisje bracht me naar een tuin achter het huis waar ik Rosalie William zou vinden - het rijke meisje dat ik net was ingehuurd om te beschermen.
Toen ik de tuin in liep, verwachtte ik dat Rosalie zou lijken op mijn ex-vriendinnen: opgedoft in dure kleding, met veel make-up en veeleisend.
Het pad was aan weerszijden omzoomd met prachtige bloemen en leidde naar een grote boom met een schommel. In een oogopslag zag ik iemand op de schommel zitten.
Een jong meisje in een eenvoudige witte zomerjurk schommelde heen en weer, haar rok wapperend in de wind. De bries blies ook haar lange bruine haar naar achteren en onthulde haar lieflijke, glimlachende gezicht.
Ze was niet wat ik had verwacht. Ze zag er ongecompliceerd, vriendelijk en natuurlijk uit - heel anders dan mijn ex-vriendinnen, hoewel zij ook allemaal uit gegoede kringen kwamen.
Ze leek me niet op te merken terwijl ze steeds hoger schommelde. Ik bleef vlakbij staan en keek alleen maar toe.
Het beeld dat ik van Rosalie had, verdween als sneeuw voor de zon toen ik deze nieuwe versie zag.
Plotseling keek ze opzij en schrok zich een hoedje. Ze viel bijna van de schommel.
Ik moest lachen terwijl ze de schommel tot stilstand bracht en zich vastklampte aan de touwen. Ik zou hebben geholpen, maar het ging zo snel dat ik niet op tijd kon reageren.
Toen ze weer met beide benen op de grond stond, legde ze haar hand op haar borst en zuchtte diep. "Je liet me de stuipen op het lijf jagen."
"Sorry, ik wilde je niet laten schrikken," zei ik, nog steeds grinnikend. Ik liep naar haar toe en stak mijn hand uit. "Ik ben Jonathan, je nieuwe lijfwacht."
Ze stond op en nam me van top tot teen op. Ze bloosde toen ze mijn hand pakte, alsof ze me voor het eerst zag. "J-je ziet er niet uit als een lijfwacht."
"Hoe zou een lijfwacht er dan uit moeten zien?" plaagde ik terwijl ze nog roder werd en haar hand probeerde terug te trekken. Ik hield haar zachte hand nog even vast voordat ik losliet.
"Eh... nou, je lijkt niet op de lijfwachten van mijn vader," zei ze verlegen terwijl ze naar mijn borst keek - precies op haar ooghoogte.
"Je hebt mijn vraag nog steeds niet beantwoord," zei ik plagend.
"Nou... je bent veel jonger dan zij en je ziet er niet uit als een van hen."
"En hoe zien zij er dan uit?"
"Je bent niet stijf en serieus," zei ze peinzend. "Je lijkt meer ontspannen en makkelijk in de omgang... en je lijkt gewoon niet op iemand die mensen beschermt." Ze keek weer naar me op toen ze het laatste deel zei.
"En toch heb ik de baan gekregen." Ik haalde glimlachend mijn schouders op.
"Hoe ben je aan de baan gekomen?" vroeg ze nieuwsgierig.
"Simpel. Nadat je vader zag hoe goed ik kon schieten en hoe ik makkelijk twee van zijn bewakers versloeg, gaf hij me meteen de baan," zei ik nonchalant.
"Hij zei zelfs dat hij iemand jong zoals ik nodig had, zodat ik op school niet zou opvallen. Hij wilde niet het gebruikelijke type lijfwacht, die zou opvallen - ouder, serieuzer en stijf als een plank."
Ze lachte om het laatste deel. "Dat komt omdat ze allemaal in het leger hebben gezeten."
"Blijkbaar hoef ik geen militaire achtergrond te hebben voor deze baan, alleen mijn hobby's."
"Hobby's?"
"Ja. Wapens en vechten, specifiek jujitsu." Toen ze fronste, voegde ik toe: "Maak je geen zorgen, ik heb nog veel meer hobby's, niet alleen die twee."
Ik wilde toevoegen: "Zoals daten met vrouwen." Maar ik besloot dat voor me te houden.
Na haar te hebben bekeken, zei ik: "Je bent wel erg klein, hè?"
Ze was waarschijnlijk een meter vijfenvijftig of zestig, en ik ben een meter negentig.
"Ik ben niet klein. Jij bent gewoon een boom van een vent," zei ze fel terwijl ze een schattig boos gezicht trok.
"Ik ben inderdaad lang, maar jij bent klein, prinsesje." Ik lachte.
"Noem me niet zo; ik heb een naam. Het is Rosalie, maar je mag me Rose noemen."
"Wat is er mis met je prinsesje noemen? Ik dacht dat alle meisjes graag prinses wilden zijn."
"Misschien wel, maar ik niet. Ik voel me alsof je me een verwend nest noemt."
"Dat dacht ik in het begin wel, maar nu niet meer," zei ik eerlijk.
Ze trok een gezicht bij wat ik zei. "Nou, jij bent ook niet precies zoals ik had gedacht."
"Volgens mij hadden we dat al vastgesteld."
ROSALIE
Ik stond op het punt om verder in discussie te gaan, maar zijn telefoon ging.
Hij pakte hem op. "Sorry, vind je het erg als ik even opneem?"
Ik schudde mijn hoofd en zei nee.
Hij liep een paar passen weg en nam op. Ik ging op een bankje in de buurt zitten en spitste mijn oren.
Normaal gesproken zou ik niet afluisteren, maar ik kon het niet laten omdat ik meer over hem wilde weten - hij intrigeerde me mateloos.
Ik nam zijn lange, slanke gestalte in me op terwijl hij met zijn rug naar me toe stond. In één hand hield hij de telefoon, de andere zat nonchalant in zijn broekzak.
Zijn donkerbruine haar was vol en glanzend. Zijn pak zat als gegoten en het horloge om zijn pols schitterde kostbaar in het zonlicht.
Hij deed me denken aan de mannen die ik op de zakenfeestjes van mijn vader tegenkwam - zelfverzekerd en trots, alsof ze wisten dat ze een goede vangst waren.
Maar er waren verschillen. Hij straalde meer ontspanning uit, alsof hij zelfs in een lastige situatie zijn glimlach zou behouden.
En hij was ongelooflijk charmant - en knap - alsof het hem geen enkele moeite kostte. Hij kon zich waarschijnlijk overal uitpraten; misschien had hij zich wel in deze baan gekletst.
"Hé schat, wat is er?... Waar?... Nee, ik kan je niet meer ophalen want mijn vader heeft mijn geld en auto's ingenomen..."
Aha, dus daarom heeft hij deze baan aangenomen.
"Vanavond?... Ja, dat moet lukken...", zei hij door de telefoon.
Plotseling draaide hij zich om en keek me recht aan. Ik werd zo rood als een biet en keek snel weg.
O jee. Hij heeft me betrapt. Hij weet vast dat ik heb zitten luisteren. Mijn gezicht gloeide bij de gedachte. Dit is zo gênant.
Eindelijk sprak hij weer in de telefoon en ik waagde het om nog een keer te luisteren, denkend dat het veilig was.
"Eigenlijk heb ik plannen vanavond. Ik bel je later nog." Toen hing hij op en stopte zijn telefoon weg.
Voordat hij zich naar mij omdraaide, had ik me al omgedraaid en deed alsof ik ergens anders naar keek.
"Hé," zei hij, terwijl hij naast me kwam zitten. "Ik weet dat we pas volgende week in het appartement mogen, maar zou ik er vanavond al in kunnen?
"Ik kan geen nacht meer bij mijn vriend blijven. Zijn huis is een puinhoop en hij neemt elke avond een ander meisje mee naar huis. Ik ben het spuugzat."
Ik voelde mijn wangen gloeien toen ik begreep wat hij bedoelde.
"Eh... eigenlijk zijn al mijn spullen al verhuisd. Ik ben hier nog omdat mijn vader wilde dat ik een lijfwacht had voordat ik op mezelf ging wonen."
"Geweldig!" zei hij enthousiast terwijl hij opstond. "Laten we dan maar gaan."
"Oké. Laat me even aan mijn vader vragen of ik vanavond al kan verhuizen." Ik stond op en we liepen naar de achterdeur van mijn ouders' riante woning.
"Heb je een auto?" vroeg hij.
"Nee, want ik kan niet rijden," zei ik.
Hij keek me aan alsof ik water zag branden.
"Maar mijn vader zal ons wel een auto ter beschikking stellen."
"Je bent negentien! Hoe kan het dat je niet kunt autorijden?"
"Er zijn veel dingen die ik niet kan," zei ik beschaamd, zachtjes pratend en naar de grond starend. "Maar daarom verhuis ik juist, om die dingen te leren en op eigen benen te staan."
