De Chamberlain Dossiers Boek 2
Auteur
James F. Timmins
Lezers
19,1K
Hoofdstukken
48
Proloog
File Two: Marketable
Detective Jack Chamberlain is terug in het snelle vervolg op Three Card Monte! Een goede vriendin van de middelbare school—en de vrouw van de vicepresident van een internationale bank—verdwijnt. Jack en zijn partner duiken in de donkere en slechte delen van de onderwereld van Boston. Daar ontdekken ze dat iedereen en alles te koop is...
Haar handen rustten lichtjes op het stuur van de zwarte GMC Yukon Denali. De SUV reed fijn op de I-95 noord, terwijl hij de staatsgrens overstak van Massachusetts naar New Hampshire.
De maximumsnelheid ging omlaag naar 55 en ze liet het gas iets los om haar snelheid terug te brengen naar een eerlijke 60. Het had geen zin om te snel te rijden en de aandacht te trekken.
De staatspolitie leek altijd het moeilijkst te verleiden, dus waarom zou ze het risico nemen om op een klootzak te stuiten als ze aan de kant werd gezet?
De SUV had nog steeds die nieuwe-autogeur, wat werd geaccentueerd door de aangename geur van weelderig leer.
De meters op het dashboard waren verlicht met een zacht groen licht dat nauwelijks haar bruine katoenen zomerjurk verlichtte, versierd met een patroon van donkerblauwe orchideeën.
De koele airconditioning verzachtte de hitte van de warme julinacht, terwijl het zachtjes door haar schouderlange, kastanjebruine haar blies.
Ze keek in de achteruitkijkspiegel naar de jutezak achterin. De zak lag roerloos, wat een zegen was gezien de lading.
De vrouw in de zak was haar meest riskante ontvoering tot nu toe. Ze was op speciale bestelling en anders dan alles wat ze hiervoor had gedaan, maar de opbrengst zou enorm zijn.
Dat was toch het enige dat echt telde?
De Piscataqua River Bridge doemde voor haar op en gaf aan dat ze de staatsgrens van Maine naderde, met zijn groene stalen constructie die hoog uittorende boven de omliggende steden Portsmouth en Kittery.
Dit herkenningspunt betekende dat ze nog een uur te gaan had voordat ze het schuiladres bereikte.
***
Ze reed de garage in en zette de motor uit, terwijl de deur automatisch begon te sluiten. Abby kwam de garage binnen door een zijdeur en duwde een ziekenhuisbrancard voor zich uit.
Ze stopte achter de SUV, met gebogen hoofd in geduldige onderdanigheid. Rea drukte op een knop op de middenconsole en de achterklep ging langzaam omhoog terwijl ze uit het voertuig stapte.
Ze streek de zoom van haar jurk recht; door het zweet was deze aan haar dijen gaan plakken, zelfs in de door airconditioning gekoelde lucht.
„Het is goed gegaan, neem ik aan?“ vroeg Abby met een zwaar New Yorks accent.
„Ja, heel goed. Bijna te makkelijk. Sommige mensen vertrouwen gewoon te veel,“ zei ze, terwijl ze hielp de jutezak naar de brancard te verplaatsen.
„Wees wel voorzichtig met haar, ze is veel geld waard, een unieke bestelling van een zeer exclusieve klant. We kunnen geen beschadigde goederen verkopen.“
„Ik weet het, Rea. We zullen heel goed voor haar zorgen. Wat is de datum voor het vervoer?“
„Ze moeten over dertig dagen worden afgeleverd.“
„Ze? Zit er meer dan één persoon in deze zak?“
„Nu nog niet, maar binnenkort zijn het er twee. Ze gaat over een paar dagen bevallen. Zorg dat er geen complicaties of incidenten zijn, aangezien beide vereist zijn als onderdeel van de verkoop.
„Zodra de baby is geboren, doe je wat je moet doen om ervoor te zorgen dat de moeder meewerkt.“
„Weet Leon hiervan?“
„Ja, hij is op de hoogte gebracht van de situatie en is bezig met de nodige voorbereidingen. Wees voorzichtig met slaapmiddelen; het kind mag vóór de geboorte geen schade oplopen.
„Zorg ervoor dat je Jessica vertelt dat ze niet op de normale manier behandeld mogen worden. Het is van cruciaal belang dat zowel moeder als kind bij aflevering in uitstekende staat verkeren.“
„Begrepen, Rea. Ik ga het regelen.“
„En hoe gaat het met 143?“
„Ze is nu beschikbaar, als het nodig is. Maar we houden haar liever tot het einde van de week,“ zei Abby.
Ze begon de brancard naar een helling te duwen die naar beneden liep naar een deuropening achter in de garage.
Rea volgde de veertigjarige vrouw, die gekleed was in een zwarte spijkerbroek en een witte medische jas.
Ze liep snel naar beneden om een zware stalen veiligheidsdeur te openen en hield deze open zodat de brancard erdoorheen kon. Achter de deur bevond zich een lange gang met een lichte daling.
De witgekalkte cementen muren en vloer hielden de gang koel, de enige warmte kwam van de tl-verlichting aan het plafond. De bijna vijftig meter lange gang eindigde bij een roestvrijstalen liftdeur.
Rea drukte op de knop en de deuren gingen meteen open. Ze drukte op de pijl naar beneden zodra de brancard over de drempel en veilig binnen was.
„Ik zou 143 graag willen zien,“ zei Rea terwijl de lift geruisloos zo'n tien meter daalde naar wat simpelweg The Hotel werd genoemd. „Ik zal een beoordeling maken en zelf beslissen over haar beschikbaarheid.“
„Heel goed,“ zei Abby, terwijl ze de brancard in een goed verlichte gemeenschappelijke ruimte duwde met weelderige zwarte leren banken en comfortabele stoelen.
Er hing een grote hd-tv aan de muur met daaronder een plank vol dvd's met de nieuwste films uit Hollywood. „Maak het jezelf gemakkelijk terwijl ik 146 naar triage breng voor een onderzoek.“
Rea liep naar een bar, gemaakt van gebrand hout met reliëf en een dikke laklaag. Achter de bar stonden flessen dure Schotse whisky, gerijpte whiskey en bourbon, gekruide rum, tequila en verschillende merken wodka.
Ze pakte een fles Stoli Elite-wodka van de plank, schonk een whiskeyglas vol en dronk de helft in één teug op. De heldere vloeistof gleed soepel naar binnen.
Ze voelde haar lichaam warm worden door de vleug van citrus en karamel die dit haar favoriete drankje maakte. Ze vulde het glas opnieuw, deed de gashaard aan en ging toen op de koele leren bank zitten.
Ze dronk het glas leeg, trok haar kniehoge zwarte leren laarzen uit en ging toen uitgestrekt liggen terwijl de warmte van de open haard en de wodka haar overspoelde.
***
Abby maakte haar een tijdje later wakker om haar te laten weten dat 146 comfortabel aan het rusten was en wachtte op een onderzoek door Leon, die daar later die middag zou zijn.
Ook was 143 wakker en Rea kon haar zien wanneer ze er klaar voor was.
Rea strekte haar vermoeide spieren en trok toen langzaam haar laarzen aan. Abby ging naar de keuken om de verschillende benodigde maaltijden te bereiden.
Rea opende een sierlijke mahoniehouten deur naast de bar en liep door een gang met donkerblauw berbertapijt en strakke witgekalkte muren.
Om de paar meter waren er metalen veiligheidsdeuren tegenover elkaar in de gang geplaatst. Ze stopte voor de deur met een magnetische klem die een systeemkaart vasthield met daarop het nummer 146 geschreven.
Ze draaide zich om toen Abby de gang binnenkwam met een dienblad vol dampende soep en een salade. Abby stopte bij de deur en stak een sleutel in het slot om deze te ontgrendelen.
„Abby,“ begon Rea. „146 heeft een naam nodig als we succes willen hebben. Noem haar vanaf nu alsjeblieft Mommy.“
