Dominee van haar dochters
Auteur
Jeannie Sharpe
Lezers
112K
Hoofdstukken
46
Voordat Corey Hem Kende, Ontmoetten De Meiden Luke
Camden, Maine
"Moeten we echt naar de kerk?" Hailey’s stem klonk boos. Ze had haar armen over elkaar geslagen en stond neus aan neus met haar moeder.
Corey zuchtte toen ze zich omdraaide. Ze deed de rits van Sarah Annes kleine roze jasje dicht. "Ik denk dat het goed voor jullie is. Het is alweer een tijdje geleden dat jullie zijn geweest."
"Niet voor mij," mompelde Hailey. "Ik ben vorige week nog met Grace naar de kerk geweest."
Corey negeerde haar toon. "Sarah Anne, waar zijn je schoenen?"
"Sorry, mama." Sarah Anne liep weg.
Corey liep achter haar aan om te helpen. Hailey volgde haar door de gang. Corey stopte bij de deuropening. Sarah Anne had haar schoenen aan de verkeerde voeten. Ze zat op de rand van haar bed en hield haar kleine bijbel stevig vast. Er stonden tranen in haar ogen.
"Ik hou van Jezus, maar ik wil niet zonder jou gaan, mama."
Coreys hart deed pijn. Ze knielde neer en streek het haar uit het natte gezicht van haar dochter. "Lieverd, je gaat zo veel leren. Je mag straks thuiskomen en me er alles over vertellen, oké?"
Sarah Annes lippen trilden. "Alsjeblieft, mama. Ga met ons mee."
"Misschien ooit," fluisterde Corey. Ze dwong zichzelf om te glimlachen. "Maar vandaag niet."
Ze stond op en probeerde kordaat te klinken in plaats van gebroken. Gebroken? Ja, die dominee aan de andere kant van de stad heeft mij vanbinnen gebroken.
"Kom op, meiden, de zondagsschool begint over twintig minuten."
Ze reden in stilte naar de baptistenkerk van Camden. Het zoemende geluid van de banden vulde de auto. Toen Corey parkeerde, begon Sarah Anne opnieuw te huilen.
"Vergeet niet dat ik vanochtend in het restaurant werk. Tegen de tijd dat de kerk uit is, ben ik klaar en kom ik jullie ophalen. Let dus goed op me. Ik zal niet te laat zijn."
"Oké, mama," zei Hailey. Ze opende de deur van de auto, stapte uit en trok haar zusje mee. "Wees geen huilebalk, Sarah Anne." Ze draaide zich om en veegde het gezicht van haar zusje af met haar mouw. "Mama wil gewoon niet mee." Ze gooide het portier dicht. "Doei, mama."
Corey keek hen na totdat ze bij de ingang van de grote kerk waren.
"Ik wilde dat mama meeging," snotterde Sarah Anne.
"Ze wilde niet. Hou er gewoon over op." Hailey trok haar mee naar binnen.
Corey knipperde haar eigen tranen weg terwijl ze naar het restaurant reed. Ik wou dat alles anders was, Sarah Anne.
Net toen ze parkeerde, trilde haar telefoon. Het was Scott Freeman, haar huisbaas. Voor nu tenminste.
Je bent te laat met de huur. Als je de huur van vorige maand niet inhaalt en die van deze maand niet voor morgen betaalt, moet ik je uit huis zetten.
Je spullen staan op straat zodra je naar je werk vertrekt.
De woorden kwamen heel hard aan. Haar hart zonk in haar schoenen. De telefoon gleed uit haar hand en viel op de stoel naast haar.
Ik kan niet nog een huis verliezen. Niet alweer.
Ze parkeerde in een zijstraat vlakbij het restaurant en verstopte haar gezicht in haar handen. God, ik heb een wonder nodig.
***
De ochtendzon scheen door de hoge glas-in-loodramen van de kerk in Camden. Het licht kleurde de kerkbanken rood en goud. Luke Anderson stond bij de achterste deuren. Hij was een stuk langer dan de meeste mensen in de kerk. Hij wachtte op de volgende groep families die uit de zondagsschool zou komen.
Met zijn één meter negentig, donkerblond haar en een strakke kaaklijn die van een filmster had kunnen zijn, was Luke gewend geraakt aan alle aandacht die hij kreeg. Vrouwen keken naar hem. Mannen keken naar hem. Maar eigenlijk wilde hij liever onzichtbaar zijn. Knap zijn was prima en soms handig. Maar een goed karakter was voor hem veel belangrijker.
Hij was de hoofdpredikant van de kerk. Toch had hij de laatste tijd zo zijn twijfels over het geloof. Hij had te veel perfecte gezichten gezien die donkere geheimen verborgen hielden. Maar hij kwam elke week terug. Hij deelde het woord van God om degenen te helpen die gebroken van geest waren.
De kinderen stroomden luidruchtig uit hun klaslokalen. Ze lachten en praatten terwijl ze naar de kinderkerk liepen. Toen zag hij hen. Twee meisjes stonden een beetje apart van de groep aan het einde van de gang. De oudste hield de hand van de jongste vast.
De oudste, een jaar of twaalf, was lang, had heldere ogen en een stoere houding, gokte hij, en was erg beschermend over haar jongere zusje, aangezien ze sprekend op elkaar leken. Het jongere meisje, dat niet ouder kon zijn dan zes of zeven, had betraande wangen en klampte zich aan haar vast.
Luke hurkte voor hen neer en praatte met een zachte stem. "Hallo daar. Zijn jullie hier voor het eerst? Vonden jullie de zondagsschool leuk?"
De kleinste veegde met haar handen over haar wangen. "Ja. Ik heb geleerd over Jona en de grote vis."
"Zijn jullie ouders al in de kerkzaal?"
Ze schudde haar hoofd. "Nee, meneer. We hebben geen papa meer. Hij is dood."
Luke schrok. "Oh jeetje... Dat spijt me heel erg."
Voordat hij nog iets kon zeggen, wierp haar zus hem een snelle blik toe. "Mijn zusje vergist zich. Onze vader is niet dood. Onze ouders zijn gescheiden. Wij wonen bij onze moeder."
Luke knikte langzaam. Hij was verrast door haar volwassenheid. "Bedankt dat je me dit vertelt." Hij gaf een kleine, geruststellende glimlach. "Jullie moeder doet het zo te horen heel goed. Jullie lijken me allebei sterke jonge dames. Ik heet Luke, en hoe heten jullie?"
"Ik ben Hailey, en dit is mijn zusje, Sarah Anne." Ze stak haar hand uit om hem de hand te schudden en glimlachte verlegen.
Sarah Anne kneep in de hand van haar zus. Ze draaide zich naar haar toe en verstopte haar gezicht.
"Nou," zei Luke, terwijl hij weer opstond, "jullie zijn hier altijd welkom. Als je ooit iets nodig hebt, of voor de dienst nog een koekje wilt, kom me dan maar zoeken."
Dat zorgde voor een giechel van Sarah Anne.
"Ik geef les aan de klas voor zesjarigen, maar vandaag kon ik daar niet bij zijn."
"Ik ben zes." Sarah Anne keek hem grijnzend aan.
"Kijk eens aan. Dus dan zit je volgende zondag in mijn klas?"
Ze wilden weglopen. "Tot dan."
"Ik denk wel dat we terugkomen. Onze mama wil nu dat we hierheen gaan." Sarah Anne zwaaide naar hem.
Luke keek toe hoe ze snel de paar treden naar de kinderkerk opliepen. Hailey draaide zich plotseling om. "Dominee Luke, gaan twaalfjarigen ook naar de kerkzaal?"
"Ja hoor. Wil je dat ik op je wacht?"
"Nee. Dat is niet nodig. Ik ga wel naar binnen en kan bij wat vrienden zitten. Toch bedankt."
Ze is heel beleefd. Erg indrukwekkend.
Maar hij voelde iets bijzonders vanbinnen. Hij had heel sterk het gevoel dat deze twee meisjes het veel te zwaar hadden voor hun jonge leeftijd. Om een of andere reden wilde hij heel graag meer over hen weten.
Terwijl de mensen naar de kerkzaal stroomden, bleef Luke nog even bij de glazen deuren staan om de laatste families te begroeten die arriveerden. Toen de dienst begon, zweefden de openingsakkoorden van het koor door de spanten van het gebouw. De lofzangen waren zo majestueus – de aanbiddingsband vulde de aanzwellende stemmen perfect aan.
***
De lucht was donker en grijs toen ze snel naar de deur van het restaurant liep. Het was zo'n zondag waarop het elk moment kon gaan regenen.
Herb’s Diner gonsde van het zachte gezoem van de televisie en het gekletter van bestek. De geur van koffie en spek omhulde haar terwijl ze aan haar dienst begon. Ze schonk koffie in, ruimde borden af en glimlachte naar alle klanten. Tegen sluitingstijd deden haar voeten pijn, maar haar zak zat vol: honderdachtennegentig dollar.
Toen zij en de rest klaar waren met werken, stelde ze voor om het vuilnis buiten te zetten. "Ik doe het wel," zei ze tegen Vicki en Rob. "Gaan jullie maar alvast."
"Je hebt super gewerkt," zei Rob vriendelijk tegen haar. "Je zou vaker op zondag moeten werken."
"De fooien waren erg goed. Veel beter dan normaal." Ze pakte haar schort. "Dat zou ik eigenlijk wel kunnen doen, nu mijn meiden naar de kerk gaan."
Ik moet ze gaan ophalen.
Rob lachte. "Moet je dan niet met ze mee naar de kerk?"
"Dat kan ik niet." Ze pakte de zware vuilniszakken. Ze duwde de achterdeur open en stapte het steegje in. De deur viel achter haar in het slot.
Regendruppels vielen op haar gezicht terwijl ze door de modder naar de vuilcontainer liep. De grond was hier erg nat en vies. Ze gleed even uit toen ze een vuilniszak in de bak gooide, en daarna nog één. Toen ze zich wilde omdraaien, viel haar oog op een manilla-envelop. Hij was half nat en besmeurd, en zat klem tegen het wiel van de container.
Ze fronste. "Wat in vredesnaam..."
Er zat oude, harde modder op. Toen ze hem oppakte, voelde hij heel zwaar. Met trillende handen maakte ze de envelop open. Ze bleef stokstijf staan.
Wat?
Toen het papier scheurde, vielen er stapels geld op de grond. Haar hart begon heel snel te kloppen. Haar keel voelde droog aan. Ze raapte de twee dikke stapels geld op en stopte ze in haar tas. Ze keek om zich heen. Het steegje was leeg en het was stil op de parkeerplaats. Ze stopte de envelop vlug half in haar tas en rende hard weg naar haar Tahoe.
Ze keek snel de parkeerplaats over. Er was helemaal niemand te zien. Ze startte de motor en zette de auto in de achteruit. Ze reed haar parkeervak uit en reed rustig de weg op. Terwijl ze reed, bleef ze kijken naar de envelop die half uit haar tas stak. Bij een stoplicht pakte ze de rand van de envelop vast.
Langs de onderste rand stond iets in hele vage letters geschreven. Ze wreef met haar duimnagel over de harde modder. Langzaam kon ze de letters lezen. Er stond het woord 'Zending'.
Ze kreeg een benauwd gevoel in haar borst. Oh, Heer... wat is dit?
