Ever Series: Mijn Eeuwige Valentine
Auteur
E. Adamson
Lezers
155K
Hoofdstukken
12
Hoofdstuk 1
„Minnie! Waar ben je, waardeloos mormel?“
Minnie Grayson keek abrupt op toen ze haar vader hoorde schreeuwen.
Ze was bezig met het schoonmaken van de potten en pannen van het avondeten van gisteren. Toch droogde ze snel haar handen af en rende naar het kantoor na de roep van haar vader.
„Ja, meneer?“ vroeg Minnie, buiten adem van haar wilde sprint.
Haar vader grijnsde minachtend.
Hij wist dat het haar zwak zou maken, toen hij haar twee maanden geleden verbood om te transformeren. Haar gebrek aan eten hielp ook niet mee.
Samen begon dit fysiek zijn tol van haar te eisen.
Hij was haar vader en haar Alpha. Hij haatte haar.
Waarom? Omdat ze als meisje was geboren.
Haar moeder had meerdere miskramen gehad, totdat ze eindelijk Minnie voldroeg. Minnie was hun enige kind. Als Alpha had haar vader een jongen gewild.
Hij geloofde dat vrouwen maar voor twee dingen goed waren: baby's maken en het huishouden doen. Vrouwen hoorden geen Alpha te zijn.
De gouden rand om haar blauwe iris bewees dat ze zijn Alpha-gen droeg. Voor hem maakte dat echter niets uit.
Hij weigerde het te erkennen. Toen haar moeder acht jaar geleden stierf, werd het de taak van de tienjarige Minnie om het huishouden te doen.
Nu was ze achttien jaar oud. Hij was van plan om haar te koppelen aan zijn Beta, Brutus.
„Zoals je weet, moet ik mijn best doen om je ware mate te vinden. Pas daarna kan ik je aan Brutus geven,“ begon vader, wat haar terugbracht naar het heden.
„Ja.“ Ze kende de wolvenwet. Ze wist ook dat de raad haar vader kon opsluiten als hij zich er niet aan hield. Dat was het enige wat hem in toom hield, en zelfs dat maar net.
„Nou, ik geloof echt niet dat je een mate hebt. We hebben al twee keer rondgekeken sinds je zestiende. Hoe dan ook, ik werd vandaag gebeld. De Alpha van de Windsor Pack belde over rogues.“
Minnie fronste bij zijn woorden. Windsor Pack? Wie waren dat? Ze kon zich niet herinneren dat ze ooit een roedel met die naam had bezocht.
Vader lachte zonder humor. „Denk maar niet te hard na, dommerik. Je bent daar nog nooit geweest. Morgen gaan we erheen. Als je dan nog steeds je mate niet vindt, is het zover.“
„Daarna heb je drie dagen om je voor te bereiden op je verbinding met Brutus. Dan ben jij zijn probleem in plaats van het mijne.“
Minnie slikte moeizaam. Brutus was precies zoals zijn naam al zei: een bruut.
Het was waar dat haar vader haar soms graag sloeg. Toch was de meeste van zijn mishandeling met woorden. Ze wist echter dat Brutus niet zo aardig zou zijn.
„Wat als ik mijn mate wél in die roedel vind, meneer?“
Een gemene blik verscheen op het gezicht van haar vader.
„Dan vermoord ik hem natuurlijk. Jij bent immers beloofd aan Brutus. Laat me nu alleen en pak een tas in. Je weet wat je te doen staat,“ beval vader, voordat hij zijn pen weer oppakte.
Hij begon te schrijven en stuurde haar zo weg.
„Ja, meneer.“
Ze sloot de deur zachtjes achter zich en liep snel de trap op naar haar slaapkamer. Eenmaal daar ijsbeerde ze in paniek door de kamer. Ze moest een manier bedenken om bij haar vader weg te komen.
Hoe dan ook, ze moest het doen. Ze weigerde namelijk om aan Brutus gekoppeld te worden. Ze wilde nog liever sterven, of sterven tijdens een ontsnappingspoging.
Ze liep naar de hoek van haar kamer en schoof langzaam een klein tafeltje over de vloer. Voorzichtig trok ze daar het tapijt omhoog. Onder een losse plank lag haar verborgen geld.
Een deel ervan had ze verdiend met oppassen en klusjes doen, wanneer haar vader dat toeliet. Dat deed hij best vaak, want dan had hij geen last van haar.
Het grootste deel had ze van haar moeder gekregen. Dit gebeurde op de zeldzame momenten dat haar moeder helder van geest was.
De dokter had Minnie verteld dat de wolf van haar moeder aan het vervagen was na zoveel miskramen. Het was slechts een kwestie van tijd voordat dit haar fataal zou worden.
Toen haar wolf eindelijk was gestorven, kon haar moeder er niet meer mee omgaan. Ze nam haar eigen leven. Voordat ze dat deed, had ze Minnie wel wat geld gegeven.
Mam wist dat haar vader Minnie nooit had geaccepteerd. Hoe hard ze ook had geprobeerd om hem zover te krijgen.
Ze had gezegd dat Minnie op een dag misschien zou moeten vertrekken. Om dat te kunnen doen, was er geld nodig. Morgen was die dag aangebroken.
Als ik hier morgen vertrek, kom ik niet meer terug. Nooit meer.
Met die gedachte in haar achterhoofd pakte Minnie in wat belangrijk voor haar was.
***
Tony Morrissey stond naakt en vastgebonden aan een paal in het midden van het trainingsveld van de roedel. Hij was daar 's nachts achtergelaten nadat de Alpha hem had geslagen met een zweep. Hij was nu volledig uitgeput.
Het enige dat hem nog overeind hield, waren zijn touwen. Als omega werd hij als nutteloos gezien. Hij was enkel een zondebok voor de woede van de Alpha.
Hij zuchtte toen de rest van de Windsor Pack begon te ontwaken. Enkelen stopten om te lachen, terwijl hij rilde in de koude lucht.
Binnenkort zouden een paar van hen langskomen om op hem te spugen of hem te slaan. Hij was eraan gewend. Het was niets nieuws, maar toch deed het nog steeds pijn dat ze het deden.
Hij mocht niet meer transformeren. Zijn wolf was jaren geleden al gestopt met praten. Soms vroeg hij zich af of hij überhaupt nog wel een wolf had.
Hij hoopte van wel, want hij miste hem. Hij hoopte dat hij op een dag de wolf in zich weer zou voelen.
Zijn maag knorde en hij verlangde naar iets te eten. Hij kreeg nooit veel te eten. Hij was zo mager dat hij al zijn ribben kon tellen.
Hij begreep niet waarom hij zo werd behandeld. Hij wist niet wat hij ooit iemand in de roedel had misdaan. Niemand vertelde hem ooit waarom hij als vuilnis werd behandeld.
Hun enige uitleg, de weinige keren dat hij erom had gevraagd, was dat hij een omega was en dus waardeloos.
Hij dacht dat een roedel draaide om familie. Hij was in deze roedel geboren. Maakte dat hem niet ook familie? Eerlijk gezegd was hij klaar om te sterven. Wie zou hem nou helemaal missen?
Zijn hoofd kwam een beetje omhoog. Hij hoorde geluiden die hem uit zijn ellendige gedachten haalden.
„Maak hem los en stop hem in een cel. De buur-Alpha is hier snel met zijn dochter. Zij zoekt naar haar mate,“ hoorde Tony de Alpha zeggen.
„Uit beleefdheid zal ik hem rondleiden terwijl hij hier is. We willen natuurlijk niet dat hij de schandvlek van onze roedel ziet, toch?“
„Nee, dat kunnen we niet hebben,“ stemde de Beta giechelend in.
Toen maakten ruwe handen hem los. Zijn knieën raakten de grond, want hij had geen kracht meer in zijn benen nadat hij de hele nacht had gehangen.
Het kon hen echter niets schelen. Ze pakten hem gewoon onder zijn oksels vast en sleepten hem over de koude, harde grond.
Tegen de tijd dat ze terug bij de cellen waren, zaten zijn knieën en de bovenkant van zijn voeten onder de snijwonden en bloedden ze hevig.
Mooie nieuwe wonden om toe te voegen aan de striemen op zijn rug. Die had hij opgelopen door de afranseling van de avond ervoor.
De zweep was in zilver gedoopt. Dat zorgde voor meer pijn voor hem, en voor meer plezier bij het publiek als hij zou schreeuwen.
Dat was wat de Alpha had gezegd voordat het slaan begon. Tony had het publiek echter teleurgesteld. Hij had namelijk geweigerd om ook maar enig geluid te maken.
Hij wist zeker dat de wonden op zijn rug littekens zouden worden, nadat ze langzaam genazen. Zijn genezing was al traag omdat zijn wolf spoorloos was. Het zilver zou het echter nog veel trager maken.
Zijn hoofd schoot omhoog toen hij sleutels bij de celdeur hoorde. Er werd een stuk stof naar binnen gegooid, dat recht voor hem landde.
„Trek dit aan. Niemand wil die zielige vertoning van mannelijkheid zien,“ zei de bewaker lachend, voordat hij vertrok.
Tony trok snel de korte broek aan die hij had gekregen. Toen hij eenmaal gekleed was, kroop hij terug in de hoek. Terwijl hij daar lag, rilde hij in het donker totdat hij in slaap viel.
***
Korte tijd later werd hij gewekt door stemmen.
„Nee, we hebben geen rogues gevangen. Tot nu toe zijn ze liever dood dan gevangen,“ zei de Alpha.
„Nou, de enige goede rogue is sowieso een dode,“ stemde een andere man in. „Wie heb je hier dan zitten? Afgaande op de stank zou ik zeggen dat je een smerige omega hebt.“
„Dat klopt inderdaad,“ stemde zijn Alpha in.
De twee mannen grinnikten.
Tony fronste terwijl hij langzaam rechtop ging zitten.
Er was nog iemand bij hen… een wolvin? Het moest wel een vrouw zijn. Geen enkele man rook namelijk naar kokosnoten.
Hij haalde diep adem. Na al die tijd in deze donkere cel, stroomde de geur van kokosnoot over zijn zintuigen als zonnestralen over zijn koude lichaam.
Hij had altijd al van de smaak en geur van kokos gehouden. Het bracht hem terug naar zijn jeugd en de liefde van zijn moeder voor hem.
Hij bewoog een beetje naar voren en probeerde de wolvin te zien. Het was echter te donker. Zijn ogen waren net zo zwak als de rest van zijn lichaam.
„Dit is onze omega, een waardeloze verspilling van ruimte!“ spuugde de Alpha uit, terwijl hij samen met de andere man voor de cel stond.
Tony wist dat het de op bezoek zijnde Alpha was. Hij had namelijk die specifieke uitstraling om zich heen.
De op bezoek zijnde Alpha lachte. „Hoor je dat, dochter? Iemand die net zo waardeloos is als jij.“
Daarna draaiden de mannen zich om en liepen weg.
Tony zakte terug in de hoek. Hij bleef achter met niets anders dan de vervagende geur van kokos en de kou.
