Perfect Touchdown
Auteur
Lezers
805K
Hoofdstukken
23
Hoofdstuk 1
RYLEE
„Ik denk niet dat ik dit kan,“ zegt mijn beste vriendin Isabelle, terwijl ze met grote groene ogen onder haar donkere pony doorkijkt. Ze trekt aan de zoom van haar croptop voordat ze de gerafelde randjes van haar ultrakorte spijkerbroekje naar beneden trekt.
De muziek dreunt uit het studentenhuis, terwijl geschreeuw en gejuich door de lucht galmen.
Hier heb ik op gewacht. Dit is mijn kans om uit mijn schulp van braaf meisje te kruipen en mijn eerste studentenfeest te beleven. Tot nu toe heb ik altijd netjes de regels gevolgd. Ik heb keihard gewerkt om hier te komen.
Natuurlijk ben ik nog steeds van plan om dit semester uitstekende cijfers te halen en over twee jaar de aanvoerder van het cheerleadteam te worden. Maar vandaag is het tijd om van het leven te genieten. En dan vooral van jongens.
„Kom op, je hoeft je nergens zorgen over te maken.“ Ik sla een arm om Isabelle heen en knijp even in haar schouder. „Mijn broer en Aiden zijn daarbinnen.“
Isabelle bijt op haar lip en haar wangen kleuren rood. „Dat maakt me alleen maar zenuwachtiger. Je weet hoelang ik al een oogje op Aiden heb.“
„Iew, gadver. Zeg dat niet. Hij is praktisch mijn broer.“ Ik spring voor haar en pak haar hand. „Kom mee, het wordt leuk.“ Ik sleep haar mee naar de voordeur, maar eenmaal binnen blaast de harde bas me bijna weer naar buiten. De vloer trilt en stuurt trillingen over mijn ruggengraat.
Het huis staat propvol mensen, en mijn opwinding groeit met elke beat van de muziek. Mijn ogen weten niet waar ze moeten kijken. Ze vliegen van de gasten die ondersteboven uit een fust drinken, naar een groep die beerpong speelt, en dan naar een menigte die zich om de tv heeft verzameld.
Spelen ze nou Mario Kart?
„Geweldig, toch?“ Ik lach breed naar Isabelle, en tot mijn opluchting lijkt ze wat meer ontspannen. Ze glimlacht terug.
„Hé, Ry, Izzy! Jullie zijn er!“ roept mijn broer Avery ergens vanuit de Mario-groep. Zodra ik hem spot, stapt hij op me af en trekt me in een dikke knuffel. Daarna drukt hij een drankje in mijn handen. „Welkom op Florida State University, waar werkelijk alles mogelijk is.“
Avery spreidt zijn armen wijd. Zijn speelse, gekke grijns neemt me direct mee terug naar onze kindertijd. Hij heeft zelfs nog steeds diezelfde blonde krullenboel. Maar in tegenstelling tot dat kleine jongetje is hij nu breedgeschouderd en bijna een meter negentig lang; de bouw van een quarterback.
Isabelle grinnikt achter me. „Alles. Hoort een alcoholvergiftiging daar ook bij?“ mompelt ze.
Nadat hij haar een plagerige blik toewerpt, geeft ze hem een verlegen glimlachje, waarna ze elkaar knuffelen.
„Oh, Izzy,“ zegt hij, „ik zou zoiets nooit laten gebeuren waar ik bij ben. Jullie meiden hoeven je vanavond nergens druk over te maken.“
„Grote praatjes voor een simpele tweedejaars,“ plaag ik. „Heb je al iets bereikt van al die hoge ambities van je?“ Ik neem een slokje van het drankje en deins achteruit omdat het zo sterk is.
Avery lacht. „Nog niet helemaal. Alles op zijn tijd. De coach heeft mijn talent gezien en ik speel nu in het tweede team, maar ik denk niet dat hij me al als materiaal voor een aanvoerder ziet. Nog niet, tenminste. Maar daar heb ik nog een jaar de tijd voor.“ Hij wuift het weg. „Hebben jullie zin in de rushweek?“
Ugh, de rushweek. „Ja, ik denk het wel.“ Ik haal mijn schouders op en neem nog een grote slok van het brandende spul, voordat ik de beker aan Isabelle geef.
Hoewel het idee van een studentenvereniging me nooit echt aansprak, vertelde Avery dat het me zou helpen in het cheerleadteam. De meesten van hen zijn namelijk lid van Delta Phi. Dus hebben Isabelle en ik onze zinnen daarop gezet.
„Kijk wel uit voor die Leah Palmer,“ wijst Avery naar de slanke blondine die beerpong speelt. „Ze is ambitieus, en gemeen. Je zult haar voor je moeten winnen als je ook maar enige kans wilt maken om bij Delta Phi binnen te komen.“
Oh, dat weet ik wel, denk ik bij mezelf, terwijl ik me herinner hoe vaak ze tegen me schreeuwde tijdens de trainingen. Ze ziet er nu wel heel aardig uit, hoor. Maar als ik haar zie lachen, geeft ze nog steeds diezelfde ongemakkelijke, neppe vibe af. Bij haar in de smaak vallen is makkelijker gezegd dan gedaan.
Maar daar draait het vanavond niet om. Het is tijd om los te gaan, plezier te maken en lekker te flirten.
„Laten we van onderwerp veranderen. Waar is Aiden?“ Ik kijk de kamer rond, maar hij is in geen velden of wegen te bekennen. „Ik sterf van verlangen om hem te zien, en om met hem te feesten.“
„Hé! Ik feest ook hoor,“ reageert Avery.
„Pfft, ja tuurlijk.“ Ik houd mijn hoofd schuin. „'Toekomstige voorzitters drinken zich niet lazarus,' hoor ik je nog zeggen.“ Ik trek mijn wenkbrauwen uitdagend op, en een grote lach breekt door op zijn gezicht.
„Wat jij wil. Kom op, Izzy.“ Hij slaat een arm om haar schouders. „Laat mij je voorstellen aan mijn broeders, dan kan Ry op zoek naar de hare.“ Hij steekt zijn tong naar me uit en trekt haar mee.
Nadat ik een rustig rondje over de begane grond van het huis heb gelopen, zie ik Aiden op de beerpongtafel af stappen. Ik sta aan de grond genageld door hoe erg hij is veranderd in het jaar dat we elkaar niet hebben gezien.
„Verdomme,“ roep ik per ongeluk hardop, voordat ik denk: Wauw, hij is flink gegroeid.
Met zijn bredere, maar toch strakke en lange bouw torent hij hoog boven de vrouwen om hem heen uit. Als hij zijn teamgenoten high-fives geeft, spannen zijn biceps zich aan. Het is duidelijk dat hij zijn oude laagje vet echt kwijt is. Aiden lijkt eindelijk op de wide receiver die hij altijd al wilde zijn.
En hij ziet er goed uit.
Isa wordt helemaal gek als ze hem ziet. Die gedachte brengt een lach op mijn gezicht, maar een tweede gedachte laat mijn innerlijke koppelaarster een vreugdesprongetje maken. En hij wordt gek als hij haar ziet.
Isabelle heeft het afgelopen jaar ook een fysieke transformatie ondergaan. Door de make-up en stijladviezen die ik haar gaf voordat we hierheen kwamen, is de Isabelle van de middelbare school verdwenen. Ze ziet er nu uit als een seksgodin.
Net als ik in mijn hoofd hun toekomst begin uit te stippelen, ontmoeten zijn helderblauwe ogen de mijne.
„Ryles, je bent er!“ Een vertrouwde, scheve grijns breekt door op zijn gezicht voordat hij op me af rent. Hij bruist van zijn gebruikelijke, opgewonden energie. „Ik kan het niet geloven!“ Hij tilt me op en zwiert me in het rond. Zijn lichtbruine haar valt op zijn voorhoofd wanneer hij me weer neerzet.
Die twee slokjes van Avery's drankje lijken hun werk te doen in combinatie met Aidens draai, waardoor ik even duizelig word. Ik pak zijn arm vast om mijn evenwicht te bewaren.
„Sorry, ik werd even heel enthousiast.“ Hij grinnikt. „Je ziet er geweldig uit, Ryles! Ik ben zo blij dat jij hier nu ook studeert. Het voelde raar zonder jou.“
„Bedankt, Aiden.“ Ik glimlach en bekijk hem theatraal van top tot teen. „Jij. Het is zo lang geleden, maar toch zie je er nog hetzelfde uit. Behalve dit,“ zeg ik, terwijl ik opspring om op zijn hoofd te kloppen. „En dit.“ Ik meet zijn schouders af met mijn handen. „En deze.“ Ik knijp in de spieren van zijn armen.
Hij grinnikt weer en staat op het punt te antwoorden, wanneer een jongen achter hem roept: „Hé, Reed, jij bent aan de beurt!“
Aiden wijst met zijn duim naar de beerpongtafel. „Houd die gedachte vast en kijk hoe ik deze gasten inmaak.“
Dat is precies wat ik doe, en hij maakt ze inderdaad ongenadig in.
Zijn hand-oogcoördinatie is echt een stuk beter geworden door het college football. Hij gooit het ene na het andere balletje raak en wint het spel praktisch in zijn eentje. Om de winst te vieren, drinkt hij zijn bier in één teug leeg en plet hij het blikje tegen de zijkant van zijn hoofd.
Oh mijn god, wat een testosteronbom. Ik rol met mijn ogen en grinnik. Ik besef opeens hoeveel ik hem gemist heb en hoe leuk hij kan zijn. Het is te lang geleden dat ik me zo vermaakt heb. In een flits schieten alle herinneringen voorbij aan hoe hij, Avery en ik samen zijn opgegroeid.
Omdat we allebei wel een drankje kunnen gebruiken, lopen Aiden en ik naar de keuken. Deze ruimte ligt aan de andere kant van het huis, ver weg van de speakers. Het lijkt de vaste verzamelplek te zijn voor mensen die gewoon even willen kletsen, en het is er bomvol.
Aiden baant zich een weg naar de koelkast, pakt twee blikjes en staart twee meiden bij het aanrecht net zolang aan totdat ze aan de kant gaan. „Zo,“ zegt hij, terwijl hij me een biertje geeft en tegen het aanrecht leunt. „Waar waren we gebleven? Oh ja, veranderingen. Wat is er allemaal nieuw in jouw leven?“
„Nou, niet veel eigenlijk. Mijn diploma gehaald, getraind in de zomer en nu een nieuw semester hier.“ Ik haal mijn schouders op en neem een slokje, nog steeds geen echte fan van bier. „Ik ben eigenlijk meer benieuwd naar hoe het universiteitsleven echt is.“ Ik laat mijn blik door de kamer dwalen. „Het ziet er in ieder geval gezellig uit.“
Aiden grinnikt. „Het is niet zo spannend als je denkt. Niet elke avond is zoals dit, Ryles. Het is en blijft gewoon school, snap je? Het kan niet altijd één groot feest zijn.“
Ik rol met mijn ogen en open mijn mond om te zeggen: „Oké, pap,“ maar er klinkt plotseling luid gejuich vanuit de gang.
De mensen in en rondom de keuken kijken allemaal richting de voordeur. Ze lijken dolenthousiast over de personen die net zijn binnengekomen. Even later stapt er een groep jongens in footballshirts mijn blikveld binnen. Ze delen high-fives uit en knuffelen vrijwel iedereen die ze zien.
De jongen die het dichtst bij mij staat — lang, gespierd en met kort, gitzwart haar — draait zich om naar de keuken. Zodra zijn profiel in volledig zicht komt, lijkt de tijd even stil te staan.
Mijn ogen vallen als eerste op zijn verblindend witte glimlach. Daarna glijden ze over zijn perfect symmetrische, volle wenkbrauwen, en tot slot blijf ik hangen bij zijn opvallende, hazelnootbruine ogen, die extra worden benadrukt door zijn lange, donkere wimpers.
Wie is hij?
