Als de rollen zijn omgedraaid: Zijn lot
Auteur
Lezers
198K
Hoofdstukken
47
Hoofdstuk 1
Boek 5: Zijn Lot
ASTRID
Ik zat knus in de bibliotheek, helemaal verdiept in de mooie woorden op de bladzijden van mijn boek. Elke regel vertelde een boeiend verhaal. Ik verloor mezelf in de magische werelden die uit inkt en fantasie waren ontstaan. De geur van oud papier hing om me heen als een warme knuffel die aanvoelde als thuis.
„Astrid,“ riep mijn moeder, Lucy. Ze klonk een beetje geïrriteerd. „Hoe vaak moet ik je er nog aan herinneren dat je die boeken moet wegleggen en je op je training moet focussen?“
Ik slaakte een zucht, maar bleef naar de bladzijde kijken. „Mam, je weet hoeveel ik van lezen houd. Bovendien heb ik er nooit om gevraagd om een prinses te zijn.“
Lucy's stem werd strenger. „Astrid, je bent een prinses, en ook nog eens een hybride. Je moet binnenkort jezelf en de roedel van je vader beschermen. Dit is geen keuze; het is je plicht.“
Ik luisterde niet meer naar haar vaste preek. Haar woorden gingen het ene oor in en het andere weer uit, omdat ik ze al zo vaak had gehoord. „Ja, ja, plicht, verantwoordelijkheid, bla, bla,“ mompelde ik zachtjes.
Lucy moet mijn gemompel hebben gehoord, want ze trok het boek snel uit mijn handen. Ik werd meteen boos en keek haar strak aan. Ze begreep het gewoon niet. Ik haatte het om een prinses te zijn, en het feit dat ik een hybride was, maakte het alleen maar erger.
Ik voelde me als een gevangene, en dat was ontzettend frustrerend. Toch maakte mijn moeder er een dagelijkse gewoonte van om me eraan te herinneren hoe ellendig mijn leven was.
„Jongedame, dit is geen spelletje,“ waarschuwde ze me, terwijl ze me streng bleef aankijken. „Je wordt bijna achttien en je wolf wordt volwassen. De tijd voor kinderachtige afleidingen is voorbij.“
Ik hield me in om niet sarcastisch te reageren. Omdat Lucy een mens was, kon ze onmogelijk begrijpen hoeveel deze boeken voor mij betekenden. Ze begreep niet hoeveel troost ik vond in de bladzijden. Het was een ontsnapping aan de zware last van mijn verantwoordelijkheden.
In plaats daarvan haalde ik diep adem. Mijn emoties vlogen alle kanten op. Ik hield van mijn moeder en ik zou haar nooit met opzet pijn willen doen. Omdat ik een hybride was, had ik de fysieke kracht om haar te verslaan. Maar zo'n dochter wilde ik niet zijn.
Bovendien zou ze me dan zeker met dat boek slaan.
Ik dwong mezelf om rustig te blijven en zei: „Oké, mam. Ik zal naar mijn training gaan.“ Mijn stem klonk kortaf en mijn irritatie was duidelijk te horen. Het was grappig hoe zij me als geen ander boos kon maken, ook al maakte ze zich echt zorgen om me.
Lucy's gezicht werd zachter. Ze zag er tegelijk opgelucht en trots uit. „Astrid, het is heel belangrijk dat je je afkomst en de bijbehorende verantwoordelijkheden accepteert.“
Ik knikte, ook al verlangde mijn hart naar de wereld van boeken en de rust van het alleen zijn. Mijn plicht riep en ik kon het niet langer ontwijken. Toen ik opstond uit mijn stoel, kon ik het niet laten om te mompelen: „Maar waarom moet het toch zo saai zijn?“
Lucy grinnikte zachtjes en legde haar hand op mijn schouder. „Omdat, mijn lieverd, de grootste avonturen soms op de meest onverwachte plekken te vinden zijn.“
Met die woorden verliet ik de bibliotheek. Mijn gedachten waren al bij het trainingsveld waar mijn toekomst op me wachtte. Het was een pad dat ik wel moest volgen, zelfs als dat betekende dat ik mijn geliefde werelden achter me moest laten.
***
Ik stond voor mijn grote spiegel in de speciale kleding die bij een hybride prinses paste. Mijn outfit was een perfecte mix van elegantie en kracht. Het was zorgvuldig uitgekozen om mijn bleke huid, zilveren haar en unieke ogen mooi uit te laten komen.
Mijn vader, Alexander, had ooit gezegd dat het leek alsof de maan me had aangeraakt. Toch voelde ik me een buitenstaander in deze koninklijke vechtkleding. Dat gevoel raakte ik maar niet kwijt.
Mijn jurk was zo wit als verse sneeuw en zwierde prachtig om me heen. De stof leek te fonkelen in het licht, waardoor hij leek te stralen. Mooie zilveren patronen versierden de randen en het bovenlijfje. Ze schitterden als maanlicht op het water.
Onder de wijde jurk droeg ik een strakke, witte broek die gemaakt was om in te vechten. De broek was soepel en sterk, wat liet zien dat er een echte vechter in mij zat. Mijn lange haar, in de kleur van het maanlicht, viel in losse golven over mijn rug. Het stak prachtig af tegen de witte kleding.
Mijn huid, zo bleek als de maan, leek bijna doorzichtig bij de witte kleren. Maar het waren mijn ogen die het meest opvielen. Ze hadden een prachtige, zilveren kleur die van kleur leek te veranderen, als vloeibaar zilver in het licht.
Die had ik absoluut van mijn vader geërfd. Het was het bewijs dat we hybride lycans waren.
Ik liep naar het trainingsveld om mijn mentor en mijn vaders trouwe rechterhand, Lewis, te ontmoeten. Al sinds ik een kind was, noemde ik hem liefkozend „oom“. Onze trainingen waren een mooie mix van sierlijkheid en kracht. Ze lieten de snelheid en soepelheid zien die hoorden bij het zijn van een weerwolf.
We bewogen als een wervelwind. Het was een duidelijk bewijs van onze kracht als weerwolven. Mijn hybride aard zorgde ervoor dat ik zowel menselijke als lycan eigenschappen kon gebruiken. Hierdoor werd ik met de dag sneller en sterker. Lewis daagde me tot het uiterste uit, en ik ging die uitdaging graag aan.
Vandaag testte hij mijn snelheid, waardoor deze training een eitje voor me was. Ik vond het geweldig hoe snel ik was. Ik hield er ook van om in het bos te rennen, maar dat was een geheim. Als mijn vader daar ooit achter zou komen, zou hij gek worden. Hij zou me voor altijd huisarrest geven, en dan bedoel ik ook echt voor altijd.
Ons gevecht was als een stil gesprek. Het toonde de bijzondere band tussen mentor en leerling. Ontwijken, afweren en terugslaan gingen moeiteloos in elkaar over. Het was een dans vol vaardigheid en vertrouwen. We praatten met onze acties, niet met woorden.
Toen de zon begon onder te gaan en lange schaduwen wierp, voelde ik me enorm trots. Lewis' getekende gezicht brak open in een tevreden grijns en hij knikte goedkeurend. Op dat soort momenten waren we niet zomaar een prinses en een bèta. We waren krijgers, verbonden door het lot en een onbreekbare band.
„Je wordt elke dag beter, kleine wolf,“ zei hij, terwijl hij me een knipoog gaf.
Ik grijnsde terug. „Binnenkort leg ik je in een mum van tijd op de grond, oom. Je zou bang moeten zijn,“ zei ik, terwijl ik mijn armen over elkaar sloeg. Ik kon niet wachten op die dag. Misschien zou mijn moeder me dan niet meer dwingen om deze dingen te doen.
