Eerste Kans Boek 6
Auteur
Andrea Wood
Lezers
27,2K
Hoofdstukken
12
Hoofdstuk 102
Zepp
De zon verblindt me. Ik houd mijn hand boven mijn ogen om ze te beschermen en probeer haar goed te zien: Rush, mijn kleine zusje.
Onze ouders, geboren in de vroege jaren zestig en tieners in de jaren zeventig, hielden heel veel van rockmuziek. Ze ontmoetten elkaar bij een concert, werden verliefd, en de rest is geschiedenis.
Spoel vooruit naar de jaren negentig, toen ik werd geboren; ze luisterden nog steeds naar dezelfde muziek. Ze noemden me zelfs Zeppelin, naar Led Zeppelin, omdat Stairway to Heaven draaide op de avond dat ze denken dat ik ben verwekt. Rush kreeg haar naam van de band Rush, omdat het nummer Tom Sawyer draaide op de avond dat zij waarschijnlijk is verwekt.
Ze hadden wat creatiever kunnen zijn en ons misschien naar een bandlid kunnen vernoemen, maar nee, ze kozen voor de hele band.
Rush is vier jaar jonger dan ik, pas acht jaar oud. We zijn op familievakantie in Myrtle Beach, South Carolina.
Onze ouders wilden uitslapen, dus lieten ze Rush en mij gaan wandelen langs de oceaan, direct achter ons hotel.
Het is nog niet eens twaalf uur 's middags, maar de luchtvochtigheid is al ondraaglijk. Het strand ligt vol met mensen die verkoeling zoeken voor de hitte.
„Zepp, ik wil gaan zwemmen.“ Rush rent naar me toe, haar stem vol enthousiasme.
„Mama zei dat dit niet mocht, weet je nog? Daarom mochten we hierheen komen. We moeten wachten tot zij bij ons zijn.“
„Maar het is zo heet, Zepp. Alleen heel even het water in, dat beloof ik. Ik zal het niet vertellen. Pinkbelofte.“ Ze steekt haar pink uit en trekt haar beste pruillipje.
Ze weet dat ik geen nee kan zeggen tegen dat gezicht. Ik ben de grote broer, pas altijd op haar, en verwen haar altijd.
„Oké, maar alleen voor een paar minuten. We moeten opdrogen voordat we weer naar boven gaan.“
„Ja!“ roept ze, en ze schopt haar sandalen uit.
Ik zoek een plekje op het zand om mijn shirt neer te leggen en zorg ervoor dat het niet in de weg ligt. Rush legt haar kleren ook op de stapel en al snel koelen we af in de oceaan.
„Ga niet te ver het water in, Rush. Zorg dat het water onder je knieën blijft.“
Wat even kort zwemmen had moeten zijn, verandert in een zwempartij van een uur. We rennen om de beurt weg voor de golven om te zien wie ze het best kan voorblijven.
Uiteindelijk haalt ze me over om me te laten begraven in het zand. We lenen een schep van een ander kind en ze begint te graven.
Ik gebruik mijn handen om mee te helpen een ondiepe kuil te maken, groot genoeg voor mij om in te passen.
„Oké, help me hier eens uit.“
„Nee hoor. Kom er zelf maar uit.“
Rush loopt weg, richting de rand van de oceaan. Ik roep naar haar: „Rush, help me hieruit.“ Ze draait zich om, lacht en rent weg.
Ik probeer mezelf uit het zand te bevrijden, maar het geeft niet mee. Ik zie Rush nergens; er zijn te veel mensen in het water.
Een jongen loopt voorbij en ik vraag hem om hulp. Hij begint me uit te graven en al snel kan ik mijn armen en benen bewegen en mezelf bevrijden. Op dat moment hoor ik het.
Een wanhopige kreet van een vrouw. „Help! Help! Ze verdrinkt!“
Ik kijk in de richting van het geluid, biddend dat het niet Rush is. Zij weet wel beter. Ze weet dat ze niet te ver mag gaan; ze weet dat de oceaan gevaarlijk is.
Ik vind de vrouw die gilt. Ze huilt, doodsbang voor de persoon die verdrinkt.
Drie mannen proberen bij het slachtoffer te komen, in een poging haar te redden uit de wilde oceaan.
Het enige wat ik zie, zijn handen die op het water slaan, die verdwijnen en weer boven komen bij elke golf. Totdat ze niet meer boven komen.
Ik kan alleen maar denken dat het niet Rush mag zijn.
De handen zijn weg voor wat voelt als een eeuwigheid, maar een van de mannen vindt ze en trekt de kleine handjes mee terug naar de kant.
Het is Rush.
***
Ik schrik wakker door mijn wekker die hard afgaat. Godzijdank was het maar een droom. Er wellen tranen op in mijn ogen, ik veeg ze weg en gooi mijn deken van me af.
Ik sta op, loop naar de badkamer en doe het licht aan. Het duurt even voordat mijn ogen daaraan gewend zijn, maar als ik goed kan kijken, staar ik naar mezelf in de spiegel.
Ik vraag me altijd af of anderen de pijn kunnen zien die ik verberg, of ik een open boek ben.
Deze droom, deze nachtmerrie, komt elk jaar rond deze tijd terug, in de weken, de dagen voor de datum waarop dit alles echt is gebeurd.
De dag dat Rush verdronk, de dag dat ik haar niet kon redden, de dag dat ik haar liet weglopen.
De dag die mijn ouders brak, die hun dromen kapotmaakte, de dag waarop ik op mijn kleine zusje moest passen en ik haar in de oceaan liet zwemmen.
Dat allemaal door een pruillipje en een pinkbelofte, zoiets kinderachtigs, zelfs voor mij toen ik twaalf was.
Bruine ogen die verdrietig stonden, roze lippen getuit in een pruillipje. Het was een blik die ze me heel vaak gaf, een blik die ik nooit meer zal zien.
Rush stierf niet die dag, nee, ze werd gered door een onbekende man die een held werd in mijn ogen.
Ik gaf mezelf de schuld, hem, en zelfs mijn ouders omdat ze ons die dag zonder hen naar buiten lieten gaan. Ik maakte ons allemaal verantwoordelijk voor wat er met Rush is gebeurd.
Weet je wat er gebeurt als de hersenen te lang geen zuurstof krijgen? Dat heet Cerebrale Anoxie. Er kan al hersenschade ontstaan na drie minuten zonder zuurstof. De dokters denken dat Rush zeven minuten zonder zuurstof is geweest.
Rush leeft, maar ze is niet meer de persoon die ze was, of de persoon die ze had kunnen worden.
Zonder zuurstof gaan hersencellen dood. Dat is wat er met Rush is gebeurd. Ze liep zware hersenschade op en lag zes weken lang in een coma.
We bleven vier van die weken in South Carolina, totdat het veilig genoeg was om haar met een medische helikopter naar huis te vliegen.
Twee weken later wordt ze wakker, maar ze is niet echt wakker. Ze bevindt zich in een vegetatieve toestand. Mijn hoop dat ze beter wordt slinkt tot niets. De ogen van mijn ouders staan vol schuld en boosheid, allemaal op mij gericht.
Dan, een week later, beweegt ze. Het is echt een wonder, maar ze is anders.
Ze maken MRI-scans en CT-scans, controleren haar hersenen en houden de genezing bij. Ze heeft hersenschade opgelopen door het ongeluk.
Rush heeft nu blijvend geheugenverlies. Ze moet opnieuw leren praten en leren lopen. Ze moet alles opnieuw leren wat een kind van acht al hoort te weten, en sommige dingen vindt ze heel moeilijk om te begrijpen.
Ze praat langzaam, en ze loopt onvast. Ze zal nooit alleen kunnen wonen. Ze kan niet voor zichzelf zorgen en ze zal nooit de kans krijgen om een zelfstandig leven te leiden.
In een paar minuten raakte ze alles kwijt. Ze verloor haar toekomst.
Vandaag is het veertien jaar geleden dat de toekomst van Rush van haar is afgepakt door een keuze die ik heb gemaakt.
De nachtmerrie komt altijd terug, de harde werkelijkheid van wat er is gebeurd en wat ik had kunnen doen om de afloop te veranderen.
Muziek is mijn ontsnapping. Het is mijn uitweg uit elke situatie die ik moest doorstaan, mijn manier om te ontsnappen aan Rush en aan mijn ouders. Het is mijn ontsnapping aan het schuldgevoel dat ik niet degene ben die is verdronken.
***
„Het enige wat iemand ooit echt kan doen, is vooruit blijven gaan. Maak die grote sprong vooruit zonder te twijfelen, zonder ook maar één keer achterom te kijken. Vergeet gewoon het verleden en ga op weg naar de toekomst.“
— Alyson Noel
