Breekpunt Boek 4
Auteur
Lyra Lawson
Lezers
72,1K
Hoofdstukken
57
Hoofdstuk Een
Boek 4: Snitch
AUTUMN
„Zet niet gewoon een lach op om het te accepteren.“
Als er iets mis is, moet je niet gewoon afwachten en je lot accepteren. Zeg nee. Neem de controle zelf in handen. Stop niet met vechten totdat je de situatie voor jezelf hebt verbeterd.
Dat is de belangrijkste les die mijn ouders me ooit hebben geleerd.
Voor de eerste keer in mijn leven negeer ik hun advies.
Het komende semester lijkt uit te draaien op een complete en totale ramp, en ik heb geen andere keuze dan er met een neppe lach op mijn gezicht doorheen te ploeteren.
„Je zou het aanbod kunnen afslaan en volgend semester ergens anders kunnen solliciteren,“ stelt mama voor, terwijl ze met haar vingers door mijn subtiel paarse ombré-haar gaat.
Vanochtend kreeg ik een e-mail van mijn studieadviseur met de mededeling dat mijn stage voor het herfstsemester niet bij Brooklyn Studios zal zijn, het kleine interieurontwerpbureau waar ik zo wanhopig graag voor wil werken.
Dat waren niet de precieze woorden, maar dat was wel de belangrijkste boodschap. Er stond eigenlijk dat mijn stage via school zal plaatsvinden in het Sumner Museum of Fine Arts and Natural History.
Ik kan me niet herinneren dat ik daar heb gesolliciteerd, en ik haat mezelf voor het invullen van die aanmelding, wat ik waarschijnlijk deed toen ik een slaaptekort had en ijlde tijdens de tentamenweek van vorig semester.
Dat is de enige mogelijke verklaring waarom ik vrijwillig mijn cv zou opsturen naar een museum dat de behoefte voelt om kunst naast dinosaurusbotten tentoon te stellen.
Waarom ze een stagiair voor interieurontwerp nodig hebben, weet ik niet.
Mijn vader maakte een heleboel grapjes over dinosaurussen die meteorietkelders inrichten totdat mama hem op zijn arm sloeg om hem de mond te snoeren, dus misschien is dat het wel.
„Ik had al aan iedereen verteld dat ik ging solliciteren voor stages,“ zeg ik met een zucht.
Dit is natuurlijk de reden dat Brooklyn Studios me niet wil. Ik ben een idioot. Ik had niets moeten zeggen totdat ik een leuke verrassing had.
„Kun je niet zeggen dat je je hebt bedacht?“ vraagt ze.
Dat zou ik kunnen doen, maar dan gaan mensen vragen stellen die ik niet wil beantwoorden. „Tja. Ze betalen me, dus misschien is het beter dan Brooklyn Studios.“ Ik zucht, want zuchten is vandaag eigenlijk mijn enige manier om te praten.
„Waar de stage ook is, het zal een boost voor je cv zijn, en ze betalen je, wat laat zien dat ze hun stagiairs waarderen.“
„Je bent niet zomaar gratis personeel,“ zegt papa met zijn zakelijke stem. Zijn enthousiasme is een beetje minder geloofwaardig door het enorme glas wijn dat hij voor me inschenkt terwijl hij praat.
Mijn ogen gaan van de witte wijn naar mijn trillende telefoon. Er ontsnapt nog een zucht aan mijn lippen.
Een minuut geleden reageerde mijn huisgenoot en beste vriendin op de universiteit, Casey, op mijn lange klaagbericht over mijn vreselijke nieuwe werkplek met een motiverende toespraak vol vrolijke emoji's. Ik was blij met dat bericht.
Het bericht dat nu op mijn scherm knippert, maakt me veel minder blij. Vandaar de zucht.
Volgens het tweede bericht ben ik niet de enige tweedejaars van Cordray College die stage loopt in het Sumner Museum of Fine Arts and Natural History.
Grayson Waters gaat ook zijn herfststage doen tussen de schilderijen en de opgezette dieren.
Grayson wordt kortweg Gray genoemd, omdat dat hem mysterieuzer maakt of zoiets. Hij is het vriendje van Casey.
Ze zijn sinds februari samen, en ik probeer nog steeds te begrijpen wat ze in hem ziet.
Ik vind hem wel aardig, en hij kan af en toe grappig zijn, ook al is dat onbedoeld, maar de man is zo dom als de dinosaurusfossielen waar we binnenkort lange uren mee gaan doorbrengen.
„Gaat het?“ vraagt papa.
Mijn dramatische zuchten vallen behoorlijk op.
„Grayson loopt daar ook stage.“
Hij en mama trekken hun neus op om me te steunen.
Ze hebben mijn toekomstige collega ontmoet toen ze mij en Casey hielpen met verhuizen naar ons nieuwe appartement aan het einde van het vorige schooljaar.
Mama vond Grayson—ik ga hem niet Gray noemen, want hij is te dom om mysterieus te zijn—vriendelijk lijken, maar wel een beetje traag van begrip. Haar woorden, niet de mijne.
Papa zei dat hij verbaasd was dat Grayson de lift had uitgevogeld en zijn weg had gevonden naar onze schoenendoos van een woonruimte op de zevende verdieping in Brooklyn.
„Dat betekent dat je nu al beter bent dan een van hun stagiairs,“ merkt papa vrolijk op.
De mond van mijn lieve, lieve moeder valt even open voordat ze roept: „Het is geen wedstrijd!“
„Jawel, dat is het wel,“ vertellen papa en ik haar tegelijkertijd.
Ze drinkt de rest van haar wijn in één keer op.
„Nou, dan heb je in ieder geval al van hem gewonnen,“ mompelt ze, terwijl ze haar hoofd schudt.
Als mijn moeder de baas van de wereld was, zouden we allemaal elkaars hand vasthouden en vrolijke liedjes zingen. Godzijdank is ze dat niet.
Ik zou het nog geen dag volhouden, en ik ben het enige kind van mijn ouders, dus ze zouden zwaar de lul zijn.
„Is Dylan al terug op school?“ vraagt papa op een toon die ik niet kan peilen.
Ik vroeg me al af wanneer de vragen over jongens zouden beginnen.
Dylan is mijn fuck buddy.
Ik ben er vrij zeker van dat hij vorig jaar op een gegeven moment gevoelens voor me kreeg, dus ik zou het waarschijnlijk moeten afkappen, maar hij heeft een geweldige pik. Hij is ook ad rem en hot—twee belangrijke kwaliteiten voor een vriendje.
Als ik relaties niet zo vreselijk vond, had ik hem misschien een kans gegeven.
Papa denkt dat Dylan mijn vriendje is. De dag nadat mijn ouders de pech hadden om Grayson te ontmoeten, kwamen ze Dylan tegen in mijn appartement.
Ik had een uur vrijgehouden tussen onze laatste fuck van het jaar en het moment waarop mijn ouders zouden terugkomen van de lunch, maar ze kwamen vroeg terug en liepen een Dylan zonder shirt tegen het lijf in de woonkamer.
Omdat mama en papa al afwisten van het bestaan van Grayson, kon ik niet doen alsof de willekeurige blonde jongen in ons appartement bij Casey hoorde.
Na een moment van pure paniek flapte ik eruit dat Dylan en ik een relatie hadden, wat hem, denk ik, valse hoop heeft gegeven.
Mama had het vrij snel door.
Een week in de zomervakantie klopte ze op mijn deur, ging op mijn bed zitten en zei: „Dylan is niet echt je vriendje, toch?“
Ik vertelde de waarheid en liet haar zweren dat ze het geheim zou houden.
Ik zou waarschijnlijk vanaf het begin eerlijk zijn geweest, als papa er niet bij was geweest toen ze Dylan zagen.
Mijn vader en de ouders van mijn vrienden doen nogal psycho over daten en seks, maar mama heeft me altijd de ruimte gegeven om open met haar te praten over die nogal schandalige onderwerpen.
Ze bleef er gisteravond heel nuchter onder toen ik haar om advies vroeg of en hoe ik Dylan moest dumpen. Haar advies was om hem beleefd maar duidelijk te vertellen dat ik niet op zoek ben naar een relatie en hem niet aan het lijntje wil houden.
Om antwoord te geven op de vraag van papa: ik heb geen flauw idee of Dylan al terug op school is. „Eh, geen idee. Ik heb hem een beetje genegeerd. Ik ga er waarschijnlijk een punt achter zetten zodra ik hem zie.“
Papa doet alsof hij rilt. „Breng het nieuws voorzichtig. Hij leek me een aardige jongen.“
Ik haal mijn schouders op. Ik zal proberen hem voorzichtig af te wijzen, maar hij kan echt heel zeurderig worden, en daar heb ik het geduld niet voor. „Ik zal mijn best doen,“ beloof ik.
Papa schudt liefdevol zijn hoofd en slaat een arm om mijn schouders. „Het wordt een goed jaar voor je, Autumn. Ik voel het gewoon.“
Aangezien ik een bizarre stage heb en er een 'het ligt niet aan jou, het ligt aan mij'-gesprek op me wacht bij de aftrap van mijn tweede jaar, weet ik niet zo zeker of ik het met hem eens ben, maar goed.
Dat is letterlijk een probleem voor morgen, dus ik schenk nog een glas wijn voor mezelf in, leun achterover en probeer niet te denken aan hoeveel ik mijn ouders zal missen als ik dit semester aan de andere kant van het land ben.
