Familiezaken Boek 2
Auteur
C.B. Rose
Lezers
92,3K
Hoofdstukken
38
Hoofdstuk 1
Boek Twee: Zaken van het Hart
Kyle, net uit de gevangenis en na een cursus agressiebeheersing, komt terug in het leven van Cassie en Xavier. Hij beweert dat hij een ander mens is. Maar is het allemaal maar schijn? Kyle is niet de enige die hun rustige thuisleven bedreigt. Zullen het stel en hun schattige kinderen deze nieuwe stormen kunnen doorstaan?
Cassie
„Mama?“
„Hmm?“ mompel ik, terwijl ik mijn ogen open probeer te krijgen. Daar, voor me, staat het schattigste meisje ter wereld, met een brede grijns op haar gezicht. Ik kijk naar het raam en zie dat het buiten nog donker is.
Ik draai me om naar de wekker op het nachtkastje. Het is vijf uur 's ochtends. „Ana, waarom ben je zo vroeg op?“ fluister ik, om Xavier niet wakker te maken.
„Het is mijn verjaardag!“ roept ze in een luid gefluister. Ik kan een giechel niet onderdrukken terwijl Xavier achter me beweegt en me dichter tegen zich aan trekt.
„Ja, lieverd. Dat weet ik.“ Ik klop op het bed voor me en ze springt erin. Ze trekt Xaviers arm om zich heen en kruipt dicht tegen me aan, terwijl ze naar me omhoog grijnst.
„Wist papa dat ik Nathan, mijn vriend, voor mijn feestje heb uitgenodigd?“ fluistert ze weer veel te hard. Xavier graaft zijn gezicht in mijn nek en fluistert net zo hard terug.
„Nu wel,“ antwoordt hij, terwijl hij zijn hoofd optilt en Ana speels aankijkt. Ana's ogen worden groot en ze slaat een hand voor haar mond, giechelend.
„Papa! Dat mocht je niet horen!“ zegt ze tegen hem. Ze klautert over me heen om zich tussen Xavier en mij te wurmen.
Ze slaat haar armen om Xaviers nek en kijkt hem recht in zijn ogen. „Ben je boos op me?“ Ze trekt een pruillip. Dit meisje weet precies hoe ze hem moet bespelen!
„Nee, ik ben niet boos.“ Hij zucht. Ik grinnik in stilte terwijl ik zie hoe hij smelt onder haar pruillip. „Is hij je vriendje?“ Ana bedekt snel zijn mond met haar handen.
„Papa! Dat is een stout woord! Dat mag je niet zeggen!“ roept ze geschokt. Xavier kijkt haar aan, met een mix van verwarring en plezier op zijn gezicht.
„Wat is het stoute woord?“ vraag ik haar. Ana draait zich naar me om, met haar handen nog steeds over Xaviers mond.
„Papa zei het 'v'-woord!“ roept ze, nog steeds geschokt dat Xavier zoiets zou zeggen.
„Vriendje?“ vraag ik haar. Haar ogen worden, als dat al mogelijk was, nóg groter. Ze beweegt snel een hand naar mijn mond, terwijl de andere nog steeds op die van Xavier ligt.
„Mama! Nee! Nee! Nee!“ protesteert ze, terwijl ze haar hoofd schudt. „Dat woord mag je niet zeggen! Dan vallen de haren van oom Evan uit!“
„Wat?!“ mompel ik tegen haar hand. „Waarom zouden zijn haren uitvallen?“
„Oom Evan zei dat dat woord stout is en dat ik geen van mijn vrienden zo mag noemen, want anders vallen al zijn haren uit, en ik wil niet dat hij kaal wordt, mama, dus zeg dat woord alsjeblieft niet meer.
„Ik heb hem beloofd dat ik geen van mijn vrienden zo zou noemen.“ Ze ratelt maar door. Xavier en ik kunnen niet anders dan in lachen uitbarsten.
„Je broer is echt een geval apart!“ zegt Xavier tegen me. Ik schud alleen maar mijn hoofd.
„Maak je geen zorgen, lieverd,“ stel ik haar gerust. „De haren van oom Evan zullen niet…“ Xavier bedekt snel mijn mond met zijn hand. Hij draait zich naar Ana en glimlacht.
„De haren van oom Evan vallen niet uit, want wij wisten niet van het stoute woord. Maar nu we het weten, beloven we dat we het ook niet meer gebruiken voor jouw vrienden.“
Ze straalt naar hem, en hij drukt een kus op haar voorhoofd. „Waarom ga je niet je tanden poetsen en alvast je outfit uitzoeken voor het feestje?“
„Ik weet al wat ik ga dragen,“ verklaart ze trots. „Tante Donna heeft me geholpen kiezen.“ Xavier rolt met zijn ogen en kreunt.
„Ze laat je een enorme kroon en een lange cape dragen, hè?“ vraagt hij.
„Je bent grappig, papa! Die heeft ze me niet gegeven om te dragen,“ giechelt Ana. Xavier slaakt een zucht van verlichting.
„Ze heeft me een klein kroontje gegeven omdat de grote te zwaar was, en een korte cape omdat ik niet kon rondrennen met een lange.“ Xaviers gezicht was een plaatje van ontzetting toen ze hem antwoordde, en ik moest hard lachen.
„Oké, lieverd,“ zeg ik, terwijl ik rechtop ga zitten in bed. Ik strek mijn armen naar haar uit en ze springt in mijn armen. „Het is nog een beetje vroeg, maar waarom ga je niet je tanden poetsen en je klaarmaken voor het ontbijt?“
„Goed, mama.“ Ik buig me voorover om een kus op haar voorhoofd te drukken en haar stevig te knuffelen.
„Gefeliciteerd met je verjaardag, mijn schat,“ fluister ik. Xavier buigt zich naar haar toe om haar te kussen en slaat zijn armen om ons beiden heen.
„Gefeliciteerd, prinses,“ mompelt hij. „We houden van je.“
„Ik hou ook van jullie, mama en papa!“ Ze knijpt ons nog een laatste keer en springt dan van het bed af. Ze rent de kamer uit. Xavier trekt me in zijn armen en kust me hartstochtelijk.
Er ontsnapt een zachte zucht aan mijn lippen als hij me op zijn schoot tilt, met mijn benen aan weerszijden van hem. We laten elkaar los en ik nestel me tegen zijn borst.
„Ik hou van je, Cass,“ mompelt hij, zijn warme adem tegen mijn haar. Zijn arm ligt stevig om mijn middel, zijn andere hand streelt zachtjes over mijn rug.
„Ik hou ook van jou, Xavier.“ Ik druk een kus op zijn borst en houd hem dicht tegen me aan. Ik voel mijn hart bonzen. Ik heb nieuws voor hem, en ik ben tegelijk opgewonden en zenuwachtig om het hem te vertellen.
„Ik hou van ons kleine gezinnetje,“ fluistert hij, terwijl hij een kus op mijn hoofd drukt. „Ik kan me niet voorstellen dat ik gelukkiger zou kunnen zijn dan nu.“ Ik voel zijn glimlach tegen mijn haar.
„Wat als ons kleine gezinnetje er eentje bij zou krijgen?“ vraag ik zachtjes. Hij stopt met het strelen van mijn rug en tilt me op om me in mijn ogen te kijken. Zijn ogen glanzen en er verschijnt een brede glimlach op zijn gezicht.
„Weet je het zeker?“ vraagt hij, met een stem die trilt van opwinding.
„Ja, lieverd. Ik weet het zeker,“ verzeker ik hem. Hij drukt zijn lippen op de mijne en trekt me dicht tegen zich aan. Plotseling draait hij ons om, zodat ik op het bed lig en hij boven me hangt.
„Aaah!“ gil ik, giechelend. Hij kust me opnieuw, eerst op mijn lippen en dan laat hij een spoor van kusjes naar beneden gaan, naar mijn buik.
„Hallo daar, kleintje.“ Hij drukt een kus net boven mijn navel. „Dit is je papa.“ Hij blijft mijn buik bedekken met kusjes terwijl hij tegen ons ongeboren kindje praat.
„Ik kan niet wachten om je in mijn armen te houden. Je hebt twee geweldige grote zussen en een grote broer die heel blij zullen zijn om je te ontmoeten. Ik hou van je, mijn kleine boontje.“
„Kleine boontje?“ giechel ik.
„Ja. Ik heb genoeg echo's gezien van Selena en Isaiah om te weten dat ons kleintje in dit stadium ongeveer zo groot is als een boontje.“
Hij grijnst trots. Hij komt weer omhoog naar me en kust me opnieuw. Ik zou nooit genoeg kunnen krijgen van zijn kussen. „Wanneer wil je het aan iedereen vertellen?“
„Misschien morgen?“ stel ik voor.
„Waarom niet vandaag?“ vraagt hij, met een vleugje bezorgdheid in zijn ogen.
„Vandaag is Ana's dag. Ik wil haar niet de show stelen,“ leg ik uit. Hij knikt en kust me opnieuw. „Schat?“
„Hmmm?“ bromt hij tegen mijn lippen.
„We moeten de deur op slot doen.“ Ik grijns. Hij springt snel van het bed en doet onze slaapkamerdeur op slot. Als hij terugkomt, brengen we het volgende uur door met het vieren van onze nieuwe aanwinst in bed... en onder de douche.
Xavier
Vandaag is Ana's verjaardag en we geven later een feestje met familie en vrienden. Ik kan amper geloven dat ze al zes is. Het voelt alsof ze gisteren nog leerde om mijn naam te zeggen.
En nu heeft ze net de kleuterschool afgerond en gaat ze na de zomer naar groep drie. Ze groeit zo snel. Te snel naar mijn zin.
Ze is de hele week al door het dolle heen over haar verjaardagsfeestje, dus ik was er mentaal op voorbereid dat het vroeg zou beginnen vandaag. Eigenlijk verbaast het me dat ze überhaupt heeft geslapen.
Ik hoorde haar vanochtend onze kamer binnensluipen, maar ik deed alsof ik sliep.
Tenminste, totdat ze die jongen Nathan noemde. Bah! Waarom moet ze op deze leeftijd al jongens als vriend hebben? Horen jongens op deze leeftijd niet vies en stom te zijn?
Toen ze vertelde over Evans hilarische advies over 'vriendjes', had ik het bijna in mijn broek gedaan van het lachen.
Ik weet zeker dat Cassie hem er stevig van langs zal geven, maar ik vind het prima als het betekent dat Ana geen vriendje heeft tot ze tachtig is.
Ik had niet veel tijd om na te denken over Ana's toekomstige liefdesleven, want zodra ze de kamer uit was, liet Cassie de bom vallen — we verwachtten ons vierde kind.
Holy shit! WE KRIJGEN EEN BABY! Oh, God! Nóg een baby?! Laat het alsjeblieft dit keer een jongen zijn.
Ik weet niet of ik nog een meisje aankan, en ik heb versterking nodig als Ana en Selena beginnen met daten.
Nadat Cassie en ik ons privéfeestje hadden gehad — eigenlijk meerdere feestjes — maakten we onze andere twee kleintjes wakker en gingen we naar beneden om het ontbijt klaar te maken.
Onze ouders kwamen langs om mee te ontbijten en ons te helpen het huis klaar te maken voor het feest.
Volgens mijn moeder en Sadie hadden ze minstens vier uur voorsprong nodig om alle versieringen op te hangen en het eten te koken, dus wilden ze meteen na het ontbijt aan de slag. Ze nemen hun feestvoorbereiding heel serieus.
Terwijl we allemaal aan het ontbijt zitten, merk ik dat Charlie steeds heen en weer kijkt tussen Cassie en Ana. Ik ben niet de enige die het opvalt.
Ik zag dat mijn vader Charlie bezorgd aankeek. Na het ontbijt namen Cassie en onze moeders de kinderen mee naar de achtertuin om met de voorbereidingen voor het feest te beginnen.
Mijn vader en Charlie trokken zich terug in de woonkamer voor een gesprek. Ik liep achter hen aan.
„Wat is er aan de hand?“ vroeg ik toen we op de bank zaten. Mijn vader keek naar Charlie, die diep ademhaalde.
„Er is iets, Xavier. Ik weet nog niet precies wat ik ervan moet denken.“ Hij zuchtte. „Mijn advocaat is er nu al mee bezig.“
Ik zag zijn ogen vochtig worden, en hij knipperde de tranen weg die dreigden te vallen. Ik voelde een knoop in mijn maag.
„Wat voor iets?“ vroeg ik. Ik keek naar mijn vader, en hij had dezelfde uitdrukking als Charlie. „Wat is er zo ernstig dat je er al advocaten bij hebt gehaald?“
Charlie reikte in zijn zak en haalde een envelop tevoorschijn. Hij hield hem een paar seconden vast voordat hij hem aan mij gaf. Ik opende de envelop, haalde de brief eruit en begon te lezen.
Ik las de eerste paar regels en mijn hart stond stil. Ineens kon ik niet meer ademen. Ik stond op en liep naar het raam aan de achterkant, waar ik Cassie en Ana zag lachen terwijl ze versieringen ophingen in de tuin.
Ik draaide me om naar mijn vader en Charlie, terwijl ik nu zelf mijn tranen probeerde tegen te houden.
„Xavier,“ zei mijn vader. „We weten niet of dit echt is. Laten we geen overhaaste conclusies trekken.“
„Ik hoor vandaag nog van mijn advocaten,“ voegde Charlie eraan toe, met trillende stem. „Wat er ook gebeurt, Xavier, we gaan dit aanvechten.“
Ik ging terug naar de bank en ging zitten. De wereld om me heen draaide. Mijn vader ging naast me zitten en legde zijn hand op mijn arm.
„Xavier? Zeg iets, jongen,“ drong hij aan. Ik keek mijn vader aan, verdoofd. Ik kon niet geloven dat dit gebeurde. Ik keek weer naar het papier, mijn ogen lazen steeds dezelfde zinnen:
„Kennisgeving tot vaststelling van vaderschap“
„Aanvechting van de adoptie van Ana Montero“
