De Tyr motorclub 5: IJzerhand
Auteur
Lezers
387K
Hoofdstukken
39
Hoofdstuk 1
Book 5: Ironhand
CHIARA
Als blikken konden doden, zou mijn wandeling langs de kantoorruimtes een spoor van lijken hebben achtergelaten. Mijn blik is strak gericht op de deur aan het einde van de kamer, waar een glimmend gouden bordje hangt: Clarence Jullet, Editor-in-Chief. Eerder Asshole-in-Chief.
Ik neem niet de moeite om aan te kloppen. Ik gooi de deur gewoon open en laat hem hard tegen de muur klappen.
„Wat is dit in godsnaam, Chiara?“
„Grappig, ik dacht precies hetzelfde,“ snauw ik terug, met mijn handen in mijn zij.
„Wat is jouw probleem?“ Clarence staat op uit zijn stoel en kijkt me over zijn gouden brilmontuur aan.
Clarence is zo ouderwets dat zelfs de meest traditionele mensen hem overdreven vinden. Hij zit al aan de stoel van de hoofdredacteur vastgeroest sinds voordat ik geboren was, en wordt geprezen als de beste in het lokale nieuws. Daarom heb ik ervoor gekozen om hier te werken.
Maar in plaats van een mentor vond ik hier mijn aartsvijand.
„Verwacht je nu echt van me dat ik dit ga verslaan?“ Ik doe mijn best om mijn stem rustig te houden.
„Ik zie het probleem niet zo,“ antwoordt Clarence, terwijl hij weer in zijn stoel zakt.
„Het is een wet T-shirtwedstrijd!“ Ik kan mijn enorme woede niet langer inhouden.
„Daar ben ik me volledig van bewust,“ antwoordt Clarence, met een irritant lachje om zijn lippen. „Ik dacht dat het juist wel passend zou zijn als een vrouw hier verslag van doet.“
Ik tril van woede en voel me net een stripfiguur waarbij de stoom uit de oren komt. Toen ik journalistiek studeerde, droomde ik van politieke schandalen en undercoveroperaties. Ik droomde van gevaarlijke missies, het ontmaskeren van corrupte politici en het bijdragen aan de maatschappij.
Ik wist dat ik mijn grote idealen ooit een beetje zou moeten bijstellen. Maar verslag doen van natte shirts die aan neptieten plakken, was nooit een onderdeel van mijn kinderdromen.
„We zijn KWSC, Clarence. Misschien moeten we hier helemaal geen aandacht aan besteden?“ bijt ik hem toe.
„Chiara, we maken dan wel deel uit van een nationaal netwerk, maar we zijn nog steeds een lokale nieuwszender. Een paar...“
„...tieten,“ onderbreek ik hem sarcastisch.
„Precies,“ antwoordt Clarence onverstoord. „Het zorgt voor betere kijkcijfers en meer kliks.“
„Fijn om te zien dat jij de nobele waarden van de journalistiek hoog in het vaandel houdt, Clarence. Jouw verheven idealen zullen vereeuwigd worden in de geschiedenis van ons vak.“
„Idealen zijn een luxe die je pas hebt als je een volle maag hebt,“ grijnst Clarence.
„Je hoeft niet de Charles Dickens uit te hangen tegenover mij, Clarence. Dit is klinkklare bullshit.“
„Dit is jouw opdracht, en ik heb het vanavond nodig voor de nieuwsuitzending.“ Clarence slaat met zijn vlakke hand op zijn bureau.
„Oh, je krijgt het. Drie minuten lang over hoe vernederend dit is, met een focus op de gerespecteerde lokale politici die erbij zijn,“ spuug ik eruit. „Een close-up van een gemeenteraadslid dat loopt te kwijlen over cup D. Kwaliteitsjournalistiek.“
Met die woorden storm ik het kantoor uit, terwijl de blikken van mijn collega's me volgen. Niemand kan zo tegen Clarence praten en er ongestraft mee wegkomen.
Maar ik ben als beste van mijn jaar afgestudeerd op Stanford en ben de enige hier die weet hoe Twitter werkt. Ik ben de enige verdomde journalist in dit gebouw, maar Clarence behandelt me alsof ik alleen maar een leuk gezichtje ben.
Ik werk nu twee jaar bij deze zender en ik krijg nog steeds deze onzin op mijn bordje. Allemaal omdat Clarence het progressieve idee heeft dat mooie meisjes zoals ik alleen luchtige onderwerpen moeten verslaan en geen vuile handen mogen maken. Stomme oude bok.
„Oké, je bent over de rooie,“ merkt Jason op als ik naar het bestelbusje loop.
„Je bent zo scherpzinnig, J. Misschien moet jij voor de camera gaan staan in plaats van erachter,“ reageer ik, terwijl ik om het busje heen loop.
„Voor dit item? Heel graag,“ grapt hij, terwijl hij achter het stuur schuift.
Ik rol met mijn ogen en hij weet dat hij moet dimmen. We werden aan elkaar gekoppeld op mijn eerste werkdag. We zaten allebei in onze proeftijd en ze hoopten dat ons gebrek aan ervaring onze ondergang zou worden.
Maar het had juist het tegenovergestelde effect. Jason is een vakkundige professional met een scherp oog. Hij is onbevreesd, met een artistieke inslag die hem perfect maakt voor deze baan.
Wat mij betreft... Ik ben misschien niet goed in heel veel dingen, maar ik ben een verdomd goede journalist.
„Dus, we gaan naar het strand?“ vraagt Jason terwijl hij de motor start.
„Eerst naar het strand, en daarna ga ik Clarence met zijn hoofd tegen een muur rammen en zijn seksistische hersens overal rondsmeren!“
„Misschien kun je even een beetje afkoelen? Hij is tenslotte nog steeds onze baas.“
„J, jij vindt het misschien helemaal prima om verslag te doen van wet T-shirtwedstrijden, taarteetwedstrijden en al die andere debiele wedstrijden die we het afgelopen jaar hebben verslagen. Maar ik vind dat niet.“
„Waarom niet? Tieten, taarten en hotdogs, de heilige drie-eenheid van geluk,“ grijnst Jason.
Ik schud mijn hoofd naar hem. Hij is het ultieme voorbeeld van een beach boy, met door de zon geblondeerd haar, een permanente zongebruinde huid, een strak lichaam en een stralende glimlach.
Hij is knap, en toen we net begonnen flirtte hij openlijk met me. Maar ik wil gewoon niet... Ik moet me op mijn werk blijven focussen.
Bovendien ben ik nooit op jongens gevallen. Ik val op mannen, en ik ben er nog geen een tegengekomen die mijn aandacht wist te trekken. Het feit dat mijn vader mijn moeder verliet toen ik twee was, is hierbij totaal niet relevant.
Mannen zijn gevaarlijk en onbetrouwbaar. Ik kan prima zonder ze, en het gaat hartstikke goed met me, dank je wel. Een beetje geil, maar verder...
„Argh!“ kreun ik gefrustreerd.
Seksueel gefrustreerd, misschien?
„Gaat het?“ vraagt Jason.
„Ik voel me fantastisch.“
Ik pak mijn smartphone erbij en bereken alvast hoeveel tekens 'KWSC Editor-in-Chief is een misogyne klootzak' heeft en hoeveel hashtags ik nog kan toevoegen.
Jason kijkt me serieus aan. „Chiara, je hebt nooit gewaardeerd hoe aantrekkelijk je eigenlijk bent.“
„Misschien omdat het me meer problemen heeft opgeleverd dan dat het waard is. Ik wil serieus genomen worden, maar ik moet er tien keer harder voor vechten.“ Ik gooi mijn armen in de lucht.
„Het is er nu eenmaal, Chiara. Waarom gebruik je het niet in je voordeel?“
„Ik kan niet geloven dat je dat überhaupt voorstelt!“
„Met een beetje verleiding kun je een heel eind komen, C,“ voegt Jason er met een glimlach aan toe.
Ik schud heftig mijn hoofd. Dat is niets voor mij. Ik zag mijn moeder dat de hele tijd doen. Ze gebruikte de goede looks die ik van haar heb geërfd om haar weg te vinden in de door mannen gedomineerde wijnindustrie.
Van investeerders tot inspecteurs, ze had voor iedereen wel een glimlach en een afgeknipte spijkerbroek die maar weinig deed om haar lange, door de wijngaard getrainde benen te verbergen. Ik weiger om datzelfde pad te bewandelen.
„Rijd nou maar gewoon,“ zeg ik tegen Jason, terwijl ik mijn aandacht weer op mijn telefoon richt.
