De verstotenen
Auteur
Ruth Robinson
Lezers
1,2M
Hoofdstukken
44
Nadat hij een meisje over de oceaan naar Amerika was gevolgd, werd Steves hart in duizend stukken gebroken. Hij krabbelde overeind als trotse eigenaar van een bar, maar zelfs jaren later heeft hij de liefde geen nieuwe kans gegeven. Christian worstelt met zijn handicap en voelt zich achtergelaten en over het hoofd gezien in de schaduw van zijn tweelingbroer, die toevallig Steves beste vriend is. Wanneer een meisje met een persoonlijkheid net zo vurig als haar haar hun leven binnenstapt, zet ze alles op zijn kop. Net als het lijkt alsof Anna zal moeten kiezen tussen de punk met de mohawk en de ruimteliefhebber in de rolstoel, gebeurt er iets dat hen dwingt te beseffen dat hun levens – en harten – misschien meer met elkaar verweven zijn dan ze dachten.
Hoofdstuk 1
Boek 1: De Huisgenoot
SAM
De deurbel blijft maar overgaan. Het trekt me weg van het staren naar mijn computerscherm. Ik heb er al vier uur naar zitten kijken. Ik wacht op een idee over wat ik moet schrijven voor mijn schoolopdracht.
'Oké, oké! Jezus.'
Mijn stem is al diep. Maar hij klinkt nu nog ruwer door de koffie en sigaretten die ik heb gehad terwijl ik voor mijn Acer-laptop zat. De laptop geeft een helder blauw licht af. Ik kijk boos naar de persoon die nu een liedje staat te kloppen aan de andere kant van mijn deur.
'Wat!'
Mijn boze stem laat het schattige meisje verstijven. Ze staat bij mijn deur. Haar hand hangt nog in de lucht, klaar om te kloppen. Haar ogen zijn groot en helderblauw. Ze heeft dikke wimpers en een soort glanzende oogschaduw. Haar volle lippen staan open van verbazing. Ze kijkt me van top tot teen aan.
Ik ben een meter drieënnegentig lang. Ik ben veel langer dan zij. Ik heb lang haar, een boos gezicht en ik draag alleen zwarte kleren. Ik zie er inderdaad wel eng uit, denk ik.
'Eh...' Het meisje schudt haar hoofd. Ze probeert helder te denken. Ik probeer heel hard om mijn gezicht er minder eng uit te laten zien, maar het lukt me niet. 'Je was, eh, op zoek naar een huisgenoot?'
Ik zie dat ze de advertentie vasthoudt die ik in de schoolkrant heb gezet.
'Ik heb ook mijn telefoonnummer erbij gezet,' zeg ik met een boze stem, 'zodat mensen niet zomaar zouden langskomen. En hoe wist je überhaupt het adres?'
Ze kijkt beschaamd door mijn boze blik. 'Ik heb je op de campus gezien en ik zag je naam op de advertentie. Het duurde niet lang om iemand te vinden die wist waar je woonde.'
Ze haalt haar schouders op. Ze geeft me een verlegen glimlach. 'En toen ik het nummer probeerde te bellen, kwam ik meteen op de voicemail. En ik heb echt dringend een plek nodig om te wonen, morgen al.' Ze lacht een beetje.
Ik haal mijn telefoon uit mijn achterzak en kijk ernaar. Ik zie dat het stomme ding leeg is. Ik ben blijkbaar vergeten hem de afgelopen dagen op te laden. Ik krijg niet veel telefoontjes of berichten, dus ik had het niet eens gemerkt.
'Fuck it,' zeg ik met een vermoeide zucht. Ik stap opzij in de deuropening. 'Ik zal je rondleiden.'
'Geweldig!' Ze wipt op haar tenen en klapt een beetje. Ik rol met mijn ogen terwijl ik me van haar afwend. Ik heb een hekel aan de nep-vrolijke manier waarop meiden zich tegenwoordig lijken te gedragen. 'Het huis is zo mooi.'
Ik probeer het lage geluid dat uit mijn borst komt te onderdrukken. Het huis is hetzelfde als elk ander huis in deze straat. Het is een gelijkvloerse woning. Hij is lang geleden gebouwd. Hij heeft oranjerode buitenmuren en een groot stenen gedeelte waar de schoorsteen zit. De schoorsteen neemt het grootste deel van de voorgevel in beslag.
Ik moet toegeven dat de rozenstruiken die mijn broer langs het pad heeft geplant het wel een beetje anders maken dan de huizen van mijn buren.
'Keuken. Woonkamer. Dit zou jouw kamer zijn. Gedeelde badkamer.'
Ik wijs alle kamers aan terwijl ik haar snel door het huis leid. Ik negeer haar opgewonden geluiden. 'Je mag in je kamer zetten wat je wilt om het gezellig te maken. Er zijn twee lege planken voor je in de badkamerkast en twee kastjes in de keuken voor je spullen.'
'Dus ik heb de kamer?! Oh mijn god! Dat is zo geweldig!'
Ze draait rond in het midden van de lege kamer. Haar ogen lijken uit haar hoofd te vallen, zo wijd staan ze open. 'Ik dacht dat ik een sollicitatiegesprek of zoiets zou moeten doen.'
Ik schud mijn hoofd. Ik kijk haar weer boos aan. Als er meer mensen op de kamer hadden gereageerd, had ik misschien de moeite genomen om vragen te stellen en zo. Maar zij was de enige die op de advertentie had gereageerd. En ik wil gewoon niet meer nadenken over het probleem dat ik de hele huur alleen moet betalen.
'Het enige wat ik nodig heb is de eerste en laatste maand huur als borg.'
'Oké, ja, geen probleem!' Ze glimlacht naar me. 'Is het goed als ik mijn spullen vanavond al breng?'
Ik haal mijn schouders op. Het maakt me echt niet uit. Ik begin me zorgen te maken dat ik terug moet naar mijn computer.
'Oh, en trouwens, mijn naam is Elizabeth. Of Liz. Of Lizzy. Of Beth.'
Ze lacht. Ze steekt haar hand uit. Ik staar er een seconde naar voordat ik hem pak met één stevige handdruk.
'Sam.'
Ze lacht weer. Ik begin me af te vragen of het een irritante gewoonte is. Ik vraag me af of ik echt kan samenwonen met iemand die zo'n irritant geluid maakt na elke zin die ze spreekt. 'Dat wist ik al, gekkie!'
'Van de advertentie, ja.' Ik kijk nog bozer. Stom.
'Nou ja, maar zoals ik al zei, ik heb je ook op de campus gezien. Ik bedoel, kijk naar jezelf, je bent nogal moeilijk over het hoofd te zien!'
'Mm-hmm.'
Ik ben nu echt klaar met dit gesprek. Ik begin terug te lopen naar de woonkamer. Mijn laptop en mijn aantekeningen liggen verspreid over de grote bank die het grootste deel van de kleine kamer in beslag neemt. Ik herinner me als ik bij de deuropening kom dat ik haar geen sleutel heb gegeven. Ik draai me weer om.
'Omph!' Haar kleine lichaam botst tegen mijn borst en ze landt op haar kont. Hard. De luide bons doet me een beetje terugdeinzen. Ik zie dat er tranen in haar ogen komen.
'Fuck! Ik hoorde je niet eens aankomen.' Ik steek mijn hand naar haar uit. Ze pakt hem met een glimlach die eruitziet alsof ze zou kunnen huilen.
'Mijn vader zei altijd dat ik een heel goede inbreker zou zijn. Licht op mijn voeten.' Ze haalt haar schouders op. Ze kijkt een beetje verontschuldigend.
'Misschien moeten we een belletje om je heen doen.' Haar luide gelach doet me weer terugdeinzen. Maar ik voel me wel iets beter dat de tranen weg lijken te zijn. 'Gaat het?'
'Ja.' Ze rolt met haar ogen met een zelfspottende glimlach. 'Het komt wel goed. Ik heb daar toch genoeg vulling!' Ze snuift terwijl ze op haar kont slaat. 'Nou, ik ga mijn spullen halen dan maar!'
***
Ik kijk naar de tijd in de hoek van mijn laptop. Ik schrik een beetje als ik zie dat het één uur 's nachts is.
Ik trek mijn hand over mijn gezicht. Ik gaap omdat ik moe ben. Ik probeer de stijve plek in mijn nek uit te rekken. Ik kijk over de inleiding die ik eindelijk heb kunnen schrijven.
Vijfhonderd woorden klaar. Nog maar tienduizend te gaan.
Ik had Elizabeth de hele avond heen en weer horen lopen. Haar vrolijke stem en even vrolijke muziek hadden door het huis geklonken tot een paar uur geleden.
Als ik het huis afsluit, klaar om naar bed te gaan, hoor ik een klap uit de badkamer. Dan hoor ik wat heel meisjesachtig gevloek.
