Verloren
Auteur
Alexander Grey
Lezers
120K
Hoofdstukken
28
Hoofdstuk 1
TOBY
Ik gooide mijn arm over mijn ogen. De lakens zaten om mijn benen gedraaid als stil protest tegen het wakker worden. Het schooljaar was nog maar net begonnen en mijn derde jaar op de universiteit had me nu al uitgeput.
Het had in het begin een goed idee geleken om Engels als hoofdvak te kiezen. Ik verwachtte dat ik prachtige boeken zou bestuderen in oude bibliotheken, intelligente gesprekken zou voeren en 's avonds laat essays zou schrijven terwijl ik koffie dronk en slechte keuzes maakte. Het leek me de ultieme ervaring als student.
Niemand had me verteld dat het mentaal zo zwaar zou zijn. Mijn brein voelde alsof het constant marathons aan het lopen was terwijl mijn lichaam op instorten stond.
Ik had iets nodig om te ontspannen, iets waarbij ik even kon stoppen met denken. Normaal gesproken lukte me dat prima met een potje seks, maar de emoties en het gedoe achteraf, was de laatste tijd echt vermoeiend geworden.
Ik denk dat ik echt een beetje was doorgedraaid toen ik me aanmeldde voor de try-outs van het winnende zwemteam van de universiteit. Wedstrijdzwemmen was wel het laatste waar ik in deze toestand weer aan moest beginnen, maar een terugkeer naar het zwembad, na al die jaren, voelde zo bijzonder dat ik het niet kon negeren.
Ik rolde op mijn zij en opende mijn ogen een beetje. Ik zag het zachte licht op mijn witte lakens dat door de gordijnen naar binnen viel.
Misschien kan ik gewoon in bed blijven. De slaap trok verleidelijk aan me, probeerde me terug te halen. Ik ben waarschijnlijk toch niet gekozen voor het team, dus waarom zou ik opstaan, alleen om te zien dat ik gefaald had?
'Tijd om op te staan luiwammes,' zong mijn kamergenoot en beste vriend, Niall, terwijl hij binnen kwam en de gordijnen opentrok.
Ik maakte een klaaglijk geluid en bedekte mijn gezicht met een kussen. 'Ga weg,' mompelde ik, mijn stem was dik van de slaap en irritatie. 'Heb je geen les of zo?'
Ik voelde het bed bewegen toen hij op de rand ging zitten.
'Over dertig minuten,' zei hij. 'Precies genoeg tijd voor jou om dat irritant schattige kontje uit bed te krijgen en je aan te kleden, zodat we aanwezig kunnen zijn wanneer ze de resultaten ophangen.'
Ik gluurde om mijn kussen heen en staarde naar de kop koffie die hij me voorhield. 'Wat heeft het voor zin?' zei ik zuchtend terwijl ik overeind kwam zitten. 'Ik heb in geen jaren wedstrijden gezwommen. Er is geen enkele kans dat ik het gehaald heb.'
'Geloof in wonderen,' zei hij luchtig. 'Kom op nu. Aan de slag. Ik heb broodjes gemaakt voor het ontbijt, zodat we onderweg kunnen eten.'
'Je bent onmogelijk,' klaagde ik terwijl ik een hand over mijn gezicht haalde.
'Maar je houdt van me,' zei hij opgewekt terwijl hij wegging.
Ik glimlachte en nam een slok van mijn koffie, stapte uit bed en liep naar de badkamer.
Hij heeft gelijk. Wat is het ergste dat kan gebeuren?
***
De lucht rook naar chloor en voelde zwaar aan toen Niall en ik het sportgebouw binnenliepen. Onze sneakers maakten piepende geluiden terwijl we over de natte, betegelde vloer liepen. Een nieuw vel papier was op het prikbord bij de kleedkamers geprikt.
Niall rende ernaartoe, zijn vinger gleed over de lijst met namen. Mijn maag voelde strak terwijl ik een paar stappen achter hem bleef staan en deed alsof ik de resultaten niet echt wilde horen.
Ik had tijdens mijn hele tijd op de middelbare school al wedstrijden gezwommen en haalde vaak de regionale competities zonder er echt mijn best voor te doen. Het voelde voor mij gewoon natuurlijk om in het water te zijn, en ik had niet in de gaten gehad hoeveel ik het eigenlijk miste tot ik gisteren op dat startblok stond.
'O mijn god!' schreeuwde Niall. 'Je hebt het gehaald! Je bent erbij, Tobs! Ik ben zo trots op je!'
Hij draaide zich om en omhelsde me stevig. Ik lachte, het geluid kaatste rond in de open ruimte.
Ik heb het gehaald. Ik heb het echt gehaald.
Hij liet me los met een brede glimlach op zijn gezicht. 'Dat moeten we vanavond vieren,' zei hij opgewekt. 'Mijn gast is net toegetreden tot een van de beste zwemteams van de staat!'
Ik lachte door mijn neus. 'Heb jij vanavond niet dat scheikundelab?'
'Er is een inhaaldag,' zei hij terwijl hij me die blik gaf waarvan ik wist dat die maar één ding kon betekenen: problemen. 'Ik accepteer geen nee. Bovendien heb ik mijn wingman nodig. Je weet dat ik hopeloos ben zonder jou.'
Hij trok een zielig gezicht en ik lachte.
'Dat klopt in ieder geval.'
Hij maakte een verontwaardigd geluid en sloeg me speels op mijn arm. 'Gast.'
De deur van de herenkleedkamer links van ons sloeg open. Het lage geluid van mannenstemmen klonk over het water en een groep jongens kwam naar buiten. Ze waren allemaal lang en slank met het gladde lichaam van een zwemmer, maar een van hen trok mijn aandacht zonder dat hij daar moeite voor hoefde te doen.
Ik keek hoe hij naar het bord met de resultaten liep. Hij keek naar me. Woede en frustratie toonden zich in de manier waarop hij stond, het gaf hem een sterke aanwezigheid die ik niet kon negeren.
Zijn middellange roodbruine haar was naar achteren gekamd. Een paar wilde plukken vielen over zijn voorhoofd toen hij voor me stopte en zijn kaak spande zich. De hoeken van zijn volle lippen krulden naar beneden in een boze uitdrukking terwijl hij me opnam.
'Jij bent Tobias Harris?' vroeg hij, ik rilde bij het horen van zijn diepe stem.
Ik gaf mezelf een moment om naar hem te kijken. Een zwart sportshirt kleefde aan zijn slanke, gespierde lichaam alsof het erop geschilderd was. De bijpassende shorts zaten hoog op zijn sterke dijen.
Ik beet op mijn lip terwijl ik knikte en was in mijn gedachten de rondingen van dat prachtige lichaam aan het volgen met mijn tong.
'Je mag me Toby noemen,' antwoordde ik met een knipoog.
Naast me schudde Niall zijn hoofd. Ik was dan misschien bezorgd geweest over het team, maar met mijn zelfvertrouwen over mijn prestaties in de slaapkamer was niks mis.
De knappe man sloeg zijn armen over zijn brede borst. Hij vertrok zijn neus alsof ik iets vies was dat hij onder zijn schoen had gevonden.
'Hoe heb jij het in godsnaam voor elkaar gekregen om aangenomen te worden bij het team?' zei hij gemeen, zijn ogen werden smaller.
Alle aantrekkingskracht die ik voor hem voelde, verdween razendsnel. Meen je dit serieus? Wie denkt deze gast wel niet dat hij is?
'Sorry?' zei ik scherp terwijl ik hem boos aankeek. 'Wat bedoel je met 'iemand zoals ik'?'
'Dat is genoeg, Alexander,' zei de jongen links van hem. 'Hij heeft zijn plek in het team eerlijk verdiend.'
Ik trok mijn ogen los van deze knappe man en zijn woedeaanval om naar zijn vriend te kijken. Die was helemaal niet zo knap als zijn boze vriend. Hij was meer van het type ‘aardige jongen’ dan het modeltype, maar de manier waarop zijn volle lippen opkrulden in een verontschuldigende glimlach liet zien dat hij dat kon goed maken met persoonlijkheid.
'Sorry voor hem,' zei de nieuwe jongen zacht. 'Alex kan een beetje boos worden als zijn planning door elkaar wordt gegooid. Hij rekende er echt op dat ik dit jaar de anchor voor de estafettes zou zijn.'
'Hou je kop, Jeremy,' zei Alexander scherp, duidelijk geïrriteerd door de onderbreking. 'Besef je wel dat je zojuist onze beste kans om de regionale kampioenschappen te halen, hebt verspild? Jeremy is een senior. Hij heeft drie jaar gehad om aan de ritmes van dit team te wennen. Jij hebt in geen jaren gezwommen.'
'Iemand heeft zijn huiswerk gedaan. Pas maar op, ik zou het als een compliment kunnen opvatten.'
Hij duwde zich langs Jeremy en zijn boze ogen richtten zich op mij. 'O, ik heb alles over je gehoord, Harris. Ik ben verbaasd dat je in je drukke sociale agenda überhaupt tijd hebt gevonden om try-outs te doen, met al die feestjes en dat rondneuken. Denk je serieus dat je een plek in dit team verdient?'
Ik klikte met mijn tong terwijl Niall een verrast geluid maakte. Alexander begon me behoorlijk kwaad te maken. Zeker, hij was aantrekkelijk, irritant zelfs met zijn lange, breedgeschouderde lichaam, maar het feit dat mijn hormonen op hol sloegen bij zijn aanblik, betekende nog niet dat ik mijn hoofd zou buigen en het zou pikken.
Integendeel.
'De resultaten zeggen van wel,' zei ik langzaam terwijl ik mijn armen over elkaar sloeg en een zielig gezicht trok met overdreven sympathie. 'Het is eigenlijk jammer. Als je niet zo'n lul was, zou ik je vragen om met me mee te gaan naar een van mijn vele feestjes.' Ik keek hem zelfverzekerd aan. 'Misschien zou je na een paar drankjes die stok die je daar hebt zitten eruit kunnen krijgen en vervangen door iets veel... verleidelijkers.'
'Ja hoor,' zei Niall terwijl hij zijn mond bedekte en lachte.
Jeremy's wenkbrauwen gingen omhoog van verbazing. De hoeken van zijn mond trokken terwijl hij een lach inhield.
'Jij kleine...,' siste Alexander terwijl hij zijn vuisten balde.
Ik negeerde de aangename rilling die door me heen ging bij het lage, gevaarlijke geluid in zijn stem. Ik stapte naar voren en kwam dichter bij hem staan.
'Accepteer het maar,' zei ik. 'Je zit aan me vast. Dus waarom accepteer je het niet gewoon en probeer je misschien een ding of twee te leren van je veel aardigere vriend,' vervolgde ik zoetjes. 'Zoiets als... acceptatie.'
Zijn bleke huid kleurde rood van woede. Zijn neusvleugels gingen wijd open alsof hij seconden verwijderd was van ontploffen.
Ik voelde een golf van trots in mijn borst groeien. Het voelde goed om op te komen tegen iemand die duidelijk gewend was om zijn zin te krijgen.
'Wel, wel,' zei Alexander uiteindelijk terwijl hij zijn armen over zijn brede borst vouwde. Een langzame, gevaarlijke glimlach trok aan zijn lippen. 'Een beetje dom ben je wel, hè? Om zo tegen mij te praten, de aanvoerder van het team.'
Mijn glimlach verzwakte. Wacht, wat?
