De hulpverleners
Auteur
Jade Castle
Lezers
806K
Hoofdstukken
36
Na een bosbrand waarbij haar verloofde om het leven kwam, keert brandweervrouw Jess Taggert terug naar haar geboorteplaats Mount Saylor, Montana. Ze is klaar voor de verandering van omgeving, vooral als die haar middelbare schoolcrush omvat, de lange, blonde en onweerstaanbaar sexy sheriff van het stadje. De littekens van haar verleden zijn echter nog vers, en ze weet niet zeker hoe ze de vlammen van haar verwoestende herinneringen moet doven. Is haar hart klaar om het risico te nemen of zal ze opnieuw verbrand raken? Sheriff Caide Walker is niet van plan de vrouw van zijn dromen een tweede keer te laten gaan. Maar als ze terugkomt, geplaagd door nachtmerries van een traumatisch verleden, kan hij haar dan helpen genezen en opnieuw leren liefhebben?
Leeftijdsclassificatie: 18+ (Kindermishandeling, Depressie, Huiselijk Geweld, Gewelddadige Dood).
Proloog
Boek 1:Brandende Sirenes
Het vuur was enorm. Brandweervrouw Jess Taggert had nog nooit zo'n grote brand gezien. De lucht was zwart van de rook en zelfs met haar masker op kon ze nauwelijks ademhalen.
Haar team vocht al 36 uur non-stop tegen de vlammen en ze waren uitgeput. Jess wist niet hoelang ze het nog vol konden houden, maar er was niemand anders om het over te nemen.
Alle brandweerlieden uit Californië waren komen helpen bij deze grote brand. Ook uit Nevada, Oregon en Washington waren collega's gekomen, maar het was niet genoeg.
Jess haalde diep adem en werkte door. Plotseling zag ze haar teamgenoot Shane in elkaar zakken.
'Man neer!' riep ze in haar portofoon. Ze liet haar schop vallen en rende naar hem toe. Ze draaide hem om, deed zijn masker af en controleerde hem. Hij ademde nauwelijks.
Zijn huid was zwart van de as of lijkbleek. Twee andere brandweerlieden schoten te hulp.
'Breng hem in veiligheid!' schreeuwde ze. De twee mannen droegen Shane weg van het vuur. Jess stond op en werkte door. Ze was doodop, maar wist dat ze niet kon stoppen. Als het vuur zich verder zou verspreiden, kon het onschuldige mensen in gevaar brengen.
Opeens hoorde ze een luid gekraak achter zich. Ze draaide zich om en zag een enorme dennenboom op haar en de andere brandweerlieden afvallen.
De boom stond in lichterlaaie en viel neer op de brandweerlieden die probeerden het vuur te stoppen.
'Jess!' riep haar beste vriend en verloofde, Ty Blackwell, terwijl hij naar haar toe rende. 'Maak dat je wegkomt, Taggert!' Jess probeerde te rennen, maar was te moe.
Ze voelde dat ze niet snel genoeg kon bewegen. Sterke armen grepen haar vast. Ty gooide Jess weg van de vallende boom.
Jess landde en rolde over de grond. Terwijl de boom viel, zag ze Ty's gezicht. Hij blies haar een kus toe en knipoogde net voordat de brandende boom hem bedekte.
'NEE!' gilde ze. 'TY!' Ze probeerde op te staan. Ze moest hem redden!
'Jess! Niet doen!' Iemand greep haar vast.
'LAAT ME LOS!' schreeuwde ze. 'Ik moet hem eruit halen!' Ze vocht als een wilde om bij Ty te komen. In haar paniek maakte ze een grote fout.
Ze liet een deel van haar hand onbedekt. Haar linkerhand gleed uit haar handschoen terwijl ze naar Ty reikte. Een brandend stuk hout landde op haar blote huid en verbrandde die ernstig.
'TY!' huilde ze hartverscheurend. Hij kon niet weg zijn. Ty zou dit met haar moeten overleven. Ze zouden trouwen en een gelukkig leven leiden met een huis, kinderen en een hond.
Nu was hij weg. Alles was weg. De man van wie ze hield had haar leven gered door het zijne op te offeren. Haar hart brak in duizend stukjes.
'Man neer!' riep kapitein Brody Foster. 'Haal haar hier weg!' Jess vocht nog steeds, ook al wist ze dat er niets meer te doen was. Ty was echt weg.
'Kom op, Jess,' zei iemand. 'Laat Ty's dood niet voor niets zijn.' Iemand tilde haar op en droeg haar weg van het vuur. Ze verloor het bewustzijn.
De brand woedde nog 17 dagen. Jess bracht die tijd door in het ziekenhuis. De ernstige brandwond aan haar linkerhand weerhield haar ervan om met haar vrienden tegen de brand te vechten.
Het zou lang duren om te genezen. Jess wist dat ze geluk had dat ze haar hand nog kon gebruiken, maar dat troostte haar niet. Ty zou nooit meer terugkomen en ze wist niet hoe ze zonder hem moest leven.
Ty kreeg twee weken nadat de brand was geblust een grote begrafenis. Alle brandweerlieden in San Francisco kwamen afscheid nemen van hem als held.
Jess zat bij zijn ouders en haar vader, en probeerde sterk te zijn voor Ty's moeder. Ze kon later huilen als ze alleen was. Nu voelde ze zich verdoofd.
Ty was een grote, opwindende persoon geweest en ze was als een blok voor hem gevallen. Ze hadden goed samengewerkt en hij had haar als gelijke behandeld op het werk.
Een paar weken voor de grote brand had Ty haar ten huwelijk gevraagd. Ze waren hun toekomst samen aan het plannen. Ze kon nog steeds niet geloven dat ze zijn heldere blauwe ogen of zijn lieve glimlach nooit meer zou zien.
Ze zou nooit meer zijn warme omhelzingen voelen na het vrijen. Ze nam afscheid van zoveel meer dan alleen Ty.
Ze sloot haar ogen terwijl de tranen over haar wangen biggelden. Ze voelde zich intens verdrietig en verloren.
Ze raakte de verbanden op haar linkerhand aan. Ze zou zijn gestorven als dat betekende dat Ty weer kon leven.
Terwijl mensen vertrokken, bleef ze op haar plaats zitten. Ze wilde nog geen afscheid nemen. Ze had oud willen worden met Ty en voor altijd bij hem willen zijn.
Iemand omhelsde haar. Jess' kin trilde en ze huilde harder. De man naast haar zei niets. Hij kuste haar voorhoofd.
'Het is moeilijk voor een ouder om hun kind pijn te zien lijden en niet te kunnen helpen,' zei haar vader, Adam Taggert. Hij was uit Montana gekomen zodra hij hoorde dat Ty was overleden.
'O pap, wat moet ik zonder hem?' zei Jess zachtjes. Ze huilde tegen haar vader aan, klampte zich vast aan zijn jas terwijl ze snikte.
Ze negeerde de pijn in haar hand terwijl ze hard huilde en al haar verdriet losliet. Adam hield haar stevig vast, wiegde haar en wreef over haar rug.
'Zo is het goed, lieverd. Laat het er allemaal uit.' Adam pinkte ook een traantje weg terwijl hij zijn dochter probeerde te troosten. Hij voelde intens verdriet voor haar.
Hij begreep hoe ze zich voelde. Hij had twintig jaar geleden afscheid genomen van de liefde van zijn leven toen zijn vrouw Pamela overleed. Zijn hele wereld was ingestort.
Zijn hart deed nog steeds pijn door haar dood, maar hij had zich door zijn verdriet heen gewerkt voor zijn kleine meisje.
Hij wist niet zeker wat Jess zou helpen om er bovenop te komen, maar hij zou zijn best doen om haar te steunen terwijl ze zo verdrietig was.
Jess stopte met hard huilen. Ze lag in de sterke armen van haar vader, haar hoofd op zijn borst, en voelde zich getroost door het luisteren naar zijn hartslag.
'Ik hou van je, pap,' zei ze zachtjes. 'Ik zou dit niet zonder jou kunnen.'
'Ik hou ook van jou, meisje.' Hij omhelsde haar en kuste haar voorhoofd. 'Heb je meer tijd nodig?' Jess schudde haar hoofd en pakte de zakdoek die hij haar aanreikte.
'Nee,' zei ze. Ze dacht aan Ty's ouders die naar haar appartement kwamen om zijn spullen op te halen. Het was hartverscheurend geweest.
Ze begrepen niet waarom ze weg moest, maar ze wisten dat ze bij haar vader moest zijn. Ze had geprobeerd haar verlovingsring aan Ty's moeder te geven, maar Helen had Jess' hand dichtgevouwen.
'Nee, lieverd. Mijn zoon hield van je. Houd jij die ring en denk eraan hoeveel hij van je hield.' Met een kus op haar wang had Helen Jess achtergelaten in haar lege woonkamer.
Jess had besloten de ring met Ty te begraven. Ze kon hem niet houden en wilde dat Ty wist hoezeer ze hem zou missen. Ze had de ring aan een roos gebonden en in het graf gegooid bij zijn kist.
Hij zou voor altijd bij hem blijven.
'Hij is hier toch niet meer,' zei ze, terwijl ze opstond. Jess keek nog een laatste keer naar Ty's graf. 'Ik ben klaar om naar huis te gaan.'
Ze kuste de grafsteen en liet haar vader haar naar zijn truck brengen. Al haar spullen zaten al in de verhuiswagen.
Haar teamgenoten, Shane en Matt, reden ermee naar Montana terwijl zij met haar vader meereed.
De lange reis naar Montana was stil. Jess zag nauwelijks iets tijdens de rit.
Adam kende die blik maar al te goed. Het maakte hem verdrietig om zijn dochter zo te zien, maar Adam dwong haar niet om te praten. Hij liet haar met rust, wetend dat ze tijd nodig had om op haar eigen manier na te denken.
Jess sliep wat, viel in slaap ondanks haar intense verdriet. Ze hield vaak Adams hand vast in haar slaap, alsof het haar troostte.
Eindelijk zagen ze Jess' geboorteplaats, Mount Saylor. Ze glimlachte een beetje.
Er was niet veel veranderd in de afgelopen 10 jaar, en ze vond dat geruststellend. Er was iets fijns aan een klein stadje, en voor even voelde ze zich er goed bij.
Ze sloegen een zandweg in buiten de stad en ze zag haar ouderlijk huis. Het hek stond er nog steeds, rond het oude boerderijtje waar ze van hield.
De grote veranda met de witte schommelstoelen zag er uitnodigend uit. De truck stopte en ze stapte snel uit, verlangend om het huis binnen te gaan waar ze het grootste deel van haar leven had gewoond.
Ze liep door de hordeur naar binnen en stond in de hal, waar ze de geur van ceder en spar rook. Haar vader had het huis hetzelfde gelaten als toen haar moeder nog leefde.
Jess was acht toen haar moeder overleed, maar ze herinnerde zich haar warme glimlach en zachte stem nog duidelijk. Het voelde goed om thuis te zijn. Ze wenste alleen dat ze niet om zo'n verdrietige reden naar huis kwam.
