De hulpverleners Boek 2
Auteur
Jade Castle
Lezers
133K
Hoofdstukken
36
Cody Davenport, een oorlogsveteraan getekend door de strijd, vindt troost en hoop in de meelevende zorg van verpleegster Shea. Terwijl hij aan een reis van fysiek en emotioneel herstel begint, komt Cody weer in contact met oude vrienden en bouwt hij een diepe band op met Hannah, een genezeres met haar eigen trauma's uit het verleden. Samen banen ze zich een weg door de complexiteit van liefde, verlies en het streven naar een vervuld leven, en dat allemaal terwijl ze worden geconfronteerd met bedreigingen van een gevaarlijke vijand. Hun verhaal is er een van veerkracht, genezing en de kracht van menselijke verbinding.
Proloog
Boek 2: Helende Handen
ONBEKEND
Het geluid van een afgevuurde RPG floot door de lucht als een zwerm boze wespen. Het transportvoertuig met Cody en zijn eenheid ontplofte en sloeg meerdere keren over de kop.
Er was geen tijd om het voertuig te verlaten. Er was geen waarschuwing geweest. Het stuk weg waarop ze reden, volgeladen met soldaten en voorraden, was normaal gesproken rustig. Maar dat betekende niet dat je onoplettend kon zijn.
Cody was altijd op zijn hoede, net als zijn wapenbroeders. Niets had erop gewezen dat de zanderige heuvels langs de weg vol zaten met opstandelingen. Tot nu toe.
Cody herinnerde zich niet veel meer nadat de RPG zijn voertuig had geraakt. Hij herinnerde zich het gevoel dat hij door de lucht vloog. Daarna voelde hij een verblindende pijn over zijn uniform en ten slotte op zijn huid. De geluiden van snel geweervuur weergalmden om hem heen, voordat alles gelukkig zwart werd. Toen hij zijn ogen weer opendeed, lag hij in een veldhospitaal.
„Rustig aan, sergeant,“ klonk een diepe stem ergens boven hem. „Je bent door een hel gegaan, soldaat, en je hebt het overleefd. Rust nu maar. We sturen je naar huis.“
Cody's ogen vielen weer dicht en hij raakte opnieuw buiten bewustzijn.
De maanden daarna waren gevuld met helse pijn en schuldgevoelens. Hij was met een medische vlucht naar huis gebracht, naar het dichtstbijzijnde militaire ziekenhuis om te herstellen. Meer dan zeventig procent van zijn lichaam was verbrand. Maar op de een of andere manier waren zijn nek en hoofd ongedeerd gebleven.
Er was hem verteld dat een van zijn kameraden over zijn hoofd en nek was gekropen. Hij had geprobeerd hem te beschermen en de vlammen te doven die hem omhulden. Die soldaat gaf zijn leven om dat van Cody te redden. Emerson. Clint Emerson, een soldaat uit een klein dorpje in Idaho.
Hij herinnerde zich de ontspannen glimlach en grappige humor van zijn vriend. Clint verdiende het niet om in een woestijn in Irak te sterven met een kogel tussen zijn ogen. Maar dat was wel gebeurd, en het schuldgevoel vrat Cody van binnenuit op.
„Oké, sergeant Davenport, laten we die wonden eens bekijken, goed?“ Verpleegster Shea was een lieve vrouw, ongeveer even oud als Cody's moeder. Ze had een vriendelijke glimlach en een zachte uitstraling. Tenminste, totdat hij weigerde te doen wat ze vroeg. Dan veranderde ze in iemand zoals Nurse Ratchet, maar altijd met diezelfde zoete glimlach.
Hij gaf haar een zwakke glimlach en knikte. Ze klopte op zijn wang en mompelde: „Dat is mijn brave jongen.“ Even later begon ze de verbanden te verwisselen en maakte ze goedkeurende geluiden. „Je wonden genezen erg mooi, jongen. Ik zal je wat zeggen, je bent een ontzettende bofkont, lieverd. Sommige hiervan zullen niet eens een litteken achterlaten.“
„Vertel dat maar aan Clint,“ zuchtte hij. Hij streek met een vermoeide hand over zijn ongeschoren kin.
Verpleegster Shea klikte met haar tong en schudde haar hoofd. „Luister nu eens goed naar mij, sergeant.“ Ze zette haar handen in haar zij en keek Cody streng aan. „Clint zou zich verdomme omdraaien in zijn graf als hij zag hoe jij je nu gedraagt. Hij gaf zijn leven om het jouwe te redden. Het minste wat je kunt doen is een klein beetje dankbaar zijn.“
Ze kruiste haar armen toen hij wilde spreken, en stak een hand op om zijn woorden te stoppen. „Oh, ik ben nog niet klaar, jongen. Ik heb gewerkt als gevechtsverpleegster en ik heb ergere gevallen dan jij springlevend uit onmogelijke situaties zien komen. Mijzelf inbegrepen. Mijn beste vriend wierp zich voor een bom om mij te beschermen tegen de explosie. Er was amper genoeg van hem over om te identificeren, en ik moest hem weer in elkaar zetten zodat we hem naar huis konden sturen.“
Cody's blauwe ogen waren groot en stonden vol tranen.
„Zie je mij hier rondlopen met mijn staart tussen mijn benen, huilend van 'oh wat ben ik zielig'?“ Ze legde beide handen op de rand van zijn bed zodat ze hem recht in de ogen kon kijken. „Nee, abso-fucking-luut niet. Rod zou opstaan uit de dood en me een schop onder mijn reet geven. Hij deed het omdat hij van me hield.
„Hij deed het omdat hij begreep waarvoor hij had getekend. Hij deed het omdat hij waardeerde waarvoor hij vocht, en hij wilde dat ik in leven bleef om zijn verhaal te vertellen. Hij wilde dat ik zou leven. Hij was een steengoede soldaat, een geweldige man en de beste vriend die een vrouw als ik ooit kon hebben. Er gaat geen dag voorbij dat ik hem niet kapot mis.
„Maar ik weiger zijn herinnering te onteren door mijn leven in rouw door te brengen en te wensen dat ik in zijn plaats was. Die belofte heb ik mezelf lang geleden al gemaakt. Ik ben getrouwd met de liefde van mijn leven, heb vier grote, knappe en sterke zonen gekregen, en mijn eerste kleinkind is onderweg. Ik heb een goed leven geleid ondanks mijn verdriet, jongen, want dat was wat Rod gewild zou hebben.“
Haar blik werd zachter toen ze een zachte hand op Cody's natte wang legde.
„Clint zou willen dat jij hetzelfde doet. Al je kameraden zouden dat voor je willen. Dus overleef je, sergeant Davenport. Je overleeft zodat zij kunnen zien hoe je opbloeit. Zodat je het leven leidt waarvan zij wisten dat het voor jou was weggelegd.“
Cody hield zich niet meer in. Hij brak daar ter plekke in de armen van verpleegster Shea. Hij snikte hevig terwijl ze hem vasthield en hem aanmoedigde om alles eruit te laten.
„Hoe?“ fluisterde hij, met een schorre stem van het snikken. „Hoe ben jij daar doorheen gekomen? Hoe in hemelsnaam ga ik hier doorheen komen?“
Verpleegster Shea klopte weer op zijn wang en veegde de tranen weg met haar vereelte hand. „Stap voor stap, lieverd. Het eerste wat je moet doen, is zorgen dat je aan de buitenkant geneest. De binnenkant komt met de tijd wel. Maar daar moet je wel de tijd voor maken.
„Ik had geluk. Toen ik thuiskwam, raakte ik de weg even helemaal kwijt. Ik kon niet meer functioneren. De nachtmerries waren het ergst. Destijds noemden ze het nog shellshock, maar nu noemen ze het PTSS.
„De vrouw van Rod heeft me zowat gedwongen om naar een praatgroep voor veteranen te gaan. Ze liep op een dag mijn huis binnen alsof ze de eigenaar was, trok mijn zielige kont uit bed en duwde me onder de douche. Ze was net een kleine drilsergeant,“ grinnikte ze, „maar ze weigerde me op te laten geven. Ze zei: 'Als ik zonder hem kan leven, reken er dan verdomme maar op dat jij dat ook kunt, Shea.' Dat is het beste advies dat ik ooit heb gekregen.“
„Hielp het?“
Shea knikte nadrukkelijk. „Reken maar van fucking wel, jongen. Ik ontmoette mijn geweldige man in die groep. We hielpen elkaar genezen, en voor we het wisten waren we getrouwd en was ik zwanger van Zoon Nummer Eén... die we trouwens Rod hebben genoemd.“
Cody grinnikte zachtjes. Het was de eerste keer in maanden dat hij ook maar in de buurt kwam van een lach.
Shea trok zich voorzichtig terug en maakte haar werk af. Zijn ergste wonden kregen nieuw verband en ze controleerde zijn vitale functies. Met een laatste blik vroeg ze: „Dus wat gaat het worden, sergeant? Blijf je in zelfmedelijden zwelgen, of ga je beginnen aan je volgende reis in dit leven?“
Cody beet nadenkend op zijn onderlip. „Dit heb je expres gedaan, of niet soms?“ Cody's lippen vormden een scheve glimlach.
Shea lachte hartelijk en gaf hem een ondeugende knipoog. „Reken maar, sergeant. Ik kan een mede-overlevende toch niet in de steek laten?“
Dit keer lachte Cody voluit. Voor het eerst sinds alles was gebeurd, voelde hij de zwaarte in zijn hart lichter worden.
„Het komt helemaal goed met je, jongen,“ zei Shea met een brede glimlach.
„Dank je wel, verpleegster Shea,“ zei hij, terwijl hij zachtjes in haar hand kneep.
„Oh, bedank me nog maar niet, sergeant. Het moeilijkste deel moet nog komen. Maar ik zal bij elke stap aan je zijde staan. Je hebt mijn woord.“
Cody glimlachte. Deze geweldige, sterke vrouw was door een hel gegaan. Dan kon hij dat zeker ook. En ze had gelijk. Clint en de rest van zijn kameraden zouden willen dat hij doorging, dat hij een goed leven vol liefde en geluk zou leiden. Hij was het aan hen verplicht, en vooral aan Clint, om er precies voor te zorgen dat hij dat deed.
„Tot morgen op dezelfde tijd dan?“
„Zelfde tijd, zelfde zender.“ Shea giechelde en verliet de kamer.
Cody zuchtte en keek uit het grote raam dat uitkeek over de stad. Hij had nu veel om over na te denken. Shea had de spijker precies op de kop geslagen. Ze kwam binnen en confronteerde hem met een paar harde waarheden, maar liet hem ook het licht in de duisternis zien.
Op dat moment deed hij een belofte aan Clint en zijn medesoldaten. Hij zou overleven, en hij zou ter ere van hen een goed leven leiden. Dat was wel het minste wat hij kon doen.
Maar eerst moest hij zijn lichaam weer aan de praat krijgen. Hij was nu vastbesloten om beter te worden. Hij voelde de verandering in zijn ziel, de verschuiving naar het leven in plaats van de dood. Hij voelde hoe zijn vastberadenheid werd geboren.
„Ik beloof het, jongens. Ik zal overleven. Ik zal het leven dat jullie me hebben gegeven niet als vanzelfsprekend beschouwen. Wees gewoon geduldig met me.“ Met die laatste gedachte sloot hij zijn ogen en viel hij met een glimlach in slaap.
