Jij
Auteur
Chaotic Soul
Lezers
819K
Hoofdstukken
41
Hoofdstuk 1.
Boek 1:Tot ik jou ontmoette
ASHLEY
Ik schrok wakker van mijn luidruchtige wekker. Rechtop in bed zittend rekte ik me uit en vroeg me af of ik er wel goed aan had gedaan om van LA naar New York te verhuizen.
Het was mijn eerste dag op de universiteit en ik was behoorlijk zenuwachtig om met mensen te praten.
Ik was altijd al verlegen geweest. Ik probeerde meestal onopvallend en stil te blijven. Zeker na wat er vorig jaar was gebeurd.
Zonder Emma, mijn enige vriendin, had ik de middelbare school niet overleefd. Ik was blij dat ze nog steeds mijn huisgenoot was, maar we gingen naar verschillende scholen. De universiteit zou een uitdaging worden zonder haar.
Ik probeerde niet aan nare dingen te denken. Ik ging naar de badkamer en nam een hete douche om op te knappen. Ik trok een strakke spijkerbroek aan met een zwart topje. Ik borstelde mijn lange, bruine haar en bond het in een hoge paardenstaart.
Na wat make-up op te doen was ik klaar om te gaan. Beneden trof ik Emma aan die ontbijt aan het maken was.
Ik had geluk met een beste vriendin die zo goed kon koken. Het rook heerlijk. Toen ik de keuken binnenkwam, begon mijn maag te knorren door de geur van verse koffie en warme pannenkoeken.
'Goedemorgen, Ash!' zei Emma opgewekt toen ze me zag. Ze legde de laatste pannenkoek op een grote schaal bij de anderen.
'Ik wou dat ik jouw energie had,' zei ik terwijl ik aan de keukentafel ging zitten. Emma zette een bord voor me neer en ik keek naar hoe mooi ze was.
Emma was ongeveer een meter zeventig lang, met een smal middel en mooie benen en billen. Ze had een knap gezicht met een zeer lichte huid, groene ogen en steil blond haar.
Emma wilde advocaat worden. Ze ging naar Columbia en aan het einde van het semester zou ze horen of ze werd toegelaten tot een speciaal rechtenprogramma.
Ze was erg mooi, erg slim en erg aardig voor mij.
Emma's oma was een paar maanden geleden overleden, dus Emma en ik woonden in haar oude huis in de stad. Het lag ongeveer halverwege tussen Columbia en mijn school, een universiteit genaamd Faraday.
We hoefden niet veel huur te betalen. Emma zei dat ik helemaal geen huur hoefde te betalen, omdat ze wist dat ik niet veel geld had. Maar ik wilde geen misbruik van haar maken. Ik zei dat ik elke maand zou betalen en ze wist dat ze daar niet over moest zeuren.
'Schiet op met eten, anders komen we te laat voor je eerste dag. Ik voel me net een trotse moeder die haar kind naar school brengt,' grapte Emma.
'Hou op, Emma!' zei ik geïrriteerd. Ze lachte alleen maar. Maar ze had gelijk; we moesten opschieten. We werkten onze pannenkoeken snel naar binnen en liepen naar haar auto.
Emma hielp me ook door me te rijden, omdat ik nog te bang was om de bus te nemen.
'Nu je op de universiteit zit, moet je ontspannen en wat plezier hebben, Ash,' zei ze tijdens het rijden. Ik kon zien dat ze zich zorgen om me maakte. Ik wilde hier echt niet weer over praten.
'Ik weet het niet, Em. Ik weet dat de universiteit leuk voor jou zal zijn. Jij bent mooi en slim en vriendelijk. Maar voor mij... misschien ben ik er nog niet klaar voor.' Ik sprak zachtjes, maar ik zag haar fronsen.
'Luister,' zei ze. 'Alex heeft de middelbare school voor je verpest. Laat hem de universiteit niet ook verpesten. Je bent nu ver bij hem vandaan. Probeer opnieuw te beginnen! Ga naar feestjes, zoen met jongens!'
Ik zuchtte. 'Ik zal het proberen.' Al snel kwamen we aan op de campus. Na mezelf een kleine peptalk in mijn hoofd te hebben gegeven, was ik klaar om deze eerste dag door te komen.
'Maak mama trots, meid!' riep Emma uit het autoraam. Ik bedekte mijn gezicht van schaamte.
De campus was groot en iedereen was aan het praten of rennen om op tijd in de les te komen. Ik had nog vijftien minuten voor de introductie en besloot wat rond te lopen over de paden buiten en rond te kijken.
Misschien was de universiteit toch geen slecht idee. Faraday had veel prachtige gebouwen, met crèmekleurige stenen en torens erop.
Het voelde alsof ik naar school ging op Zweinstein. Ik voelde me minder zenuwachtig terwijl ik rondkeek.
Toen, terwijl ik naar een echt kasteel in de verte staarde, vergat ik op te letten waar ik liep en botste tegen iemand die erg lang en stevig was.
Ik deed een stap achteruit en keek op, klaar om sorry te zeggen. Maar toen ik de jongen zag, kon ik geen woord uitbrengen. Heilige shit! Ik kon niet stoppen met staren naar zijn prachtige, bruine ogen en volle, rode lippen.
Hij was de knapste man die ik ooit had gezien.
'Het spijt—het spijt me,' wist ik uiteindelijk uit te brengen. Goed gedaan, Ash. Nu denkt hij waarschijnlijk dat je raar bent.
Het ergste was dat hij niet eens naar me keek. Hij trok alleen een boos gezicht, verstelde zijn rugzak en haastte zich langs me alsof ik er niet was. Ik voelde me een beetje verdrietig en werd toen boos op mezelf omdat ik me zo voelde. Het is niet alsof hij me iets verschuldigd was.
Ik schudde mezelf uit mijn verdoving en ging naar mijn introductie, waar ik net op tijd aankwam.
Binnen was iedereen aan het praten alsof ze elkaar al kenden. Ik begon me zenuwachtig te voelen. Waarom had ik mijn tijd besteed aan rondlopen op de campus in plaats van hier vroeg te komen en een plek te vinden voordat iedereen er was?
Ik ging naar de hoek van de ruimte en ging zitten. Alle andere studenten waren met elkaar aan het praten en keken naar het cursusmateriaal. Ik haalde gefrustreerd mijn handen door mijn haar. Ik was nu al zo'n vreemde eenling.
'Hé, gaat het wel?' hoorde ik iemand naast me vragen. Geweldig, ik moet eruit zien alsof ik elk moment flauw kan vallen. Ik draaide me langzaam om en zag een kleine jongen met krullend haar en een dunne bril die me bezorgd aankeek.
'Het gaat prima—gewoon zenuwachtig.' Ik gaf hem een kleine glimlach.
'Ik begrijp het; ik ben ook zenuwachtig. Ik ben Chad,' zei hij met een scheve glimlach, terwijl hij zijn hand uitstak.
'Ik ben Ashley.' Ik schudde zijn hand en voelde me beter bij het idee dat ik misschien een nieuwe vriend had gemaakt.
De introductie was niet zo eng als ik had gedacht met Chad naast me, die kleine grapjes maakte over de gekke outfit van de decaan.
Na mijn eerste dag met lessen, terwijl ik wachtte tot Emma me kwam ophalen, zag ik de jongen tegen wie ik eerder was aangebotst. Mr. Bruine Ogen. Hij leunde tegen zijn auto met zijn vrienden en lachte. Verdomme! Hij was echt knap.
Hij droeg een lichtblauw overhemd met opgerolde mouwen en een donkere spijkerbroek. Zijn haar zat rommelig op een manier die hem er erg aantrekkelijk uit liet zien. Hij had een perfecte kaaklijn en een beetje baard.
Ik vroeg me af hoe het zou voelen om die kaaklijn aan te raken.
Wauw! Waar kwam die gedachte vandaan?
Ik realiseerde me dat ik aan het staren was en keek weg. Wat was er mis met me? Ik gedroeg me als een jong meisje, starend naar een jongen die ik niet eens kende.
Bovendien was ik nog niet klaar om iemand leuk te vinden. Wat Emma ook zei, ik was nog steeds te gekwetst na alles wat er met Alex was gebeurd.
Misschien kon ik het aan om een vriend of twee te maken, maar jongens waren niet toegestaan totdat ik kon stoppen met Alex' stem in mijn hoofd te horen die me slechte namen noemde omdat ik zelfs maar naar iemand anders keek.
***
De volgende dag was vrijwel hetzelfde. Ik droeg een geel kort topje, een zwarte spijkerbroek en comfortabele schoenen omdat ik twintig straten naar de campus moest lopen. Emma had de auto nodig om naar haar eigen lessen te gaan en ik was nog steeds niet klaar om de bus te nemen.
In mijn Amerikaanse literatuurles wist ik niet dat we het eerste hoofdstuk van The Great Gatsby moesten lezen en klaar moesten zijn voor een kleine test. De professor was er niet blij mee en besloot me voor iedereen te vernederen.
'Dit is geen middelbare school meer, mevrouw Albright,' zei hij luid. 'Als je het lezen niet kunt bijhouden, hoor je hier niet thuis.'
Het was pas de tweede les van de dag en ik was al boos en klaar om deze dag te beëindigen.
Eindelijk, toen de les voorbij was, haastte ik me naar buiten om alleen maar weer tegen iemand aan te botsen. Mijn boeken vielen over de hele gang.
'Jezus christus. Kan niemand opletten waar ze lopen? Klootzak,' zei ik zachtjes, en toen begon ik mijn spullen van de grond op te rapen zonder op te kijken naar wie ik had geraakt.
'Nou, dat is behoorlijk gemeen aangezien jij tegen mij aan botste. Je zou de volgende keer moeten opletten waar je loopt,' antwoordde hij op een arrogante manier. Hoe onbeleefd! Ik keek op om te zien wie het was en mijn mond viel open.
Het was Mr. Bruine Ogen, die er nog knapper uitzag dan gisteren. Heilige shit! Waarom bleef ik tegen deze jongen aanbotsen? Het was bijna alsof het voorbestemd was. Behalve het deel waar ik hem net had vervloekt.
Ik mompelde zachtjes sorry, raapte snel mijn spullen op en begon weg te haasten.
'Wacht,' riep hij, waardoor ik stopte. 'Ik botste gisteren tegen jou aan, toch?'
Dus hij herinnert het zich wel.
'Ja, dat deed je,' zei ik op een serieuze toon met een strak gezicht.
'Dan zijn we nu quitte. Trouwens, ik had gisteren geen kans om sorry te zeggen; ik had haast om naar mijn les te gaan. Het spijt me.' Hij leek oprecht en gaf me een stralende glimlach die zijn rechte, witte tanden liet zien.
Ik kon nauwelijks begrijpen wat hij zei; ik was te druk bezig met me af te vragen hoe het zou zijn om die volle lippen te kussen. Er was serieus iets mis met me. 'Huh?' wist ik uit te brengen.
'Ik zei dat het me spijt,' herhaalde hij, zijn vriendelijke glimlach veranderde in een grijns.
'Het is oké. Ik moet gaan,' zei ik snel. Ik moest weg voordat ik mezelf nog meer voor gek kon zetten.
'Ik ben Jake.' Hij stak zijn hand uit om me tegen te houden en bood aan om handen te schudden.
'Uhh... Ik ben Ashley. Je mag me Ash of Ashley noemen; het maakt me niet uit,' zei ik te veel terwijl ik zijn hand schudde.
Hij glimlachte en ik zweer dat ik een kuiltje zag. Serieus, wie was deze knappe jongen en waarom praatte hij nog steeds tegen mij?
'Dan zie ik je nog wel, Ashley.' Hij zei mijn naam op een speciale manier terwijl hij recht in mijn ogen keek voordat hij wegliep.
Slet, fluisterde Alex' stem in mijn hoofd. Precies op tijd. Ik probeerde het zo goed mogelijk te negeren terwijl ik naar Jake's geweldige kont keek die wegliep.
