Unplanned Serie Boek 4: Unplanned Spark
Auteur
Lee C Conrad
Lezers
16,6K
Hoofdstukken
47
Hekswetenschapper Dr. Simone doorkruist vijandig lycan-territorium om de Fae te helpen bij een dodelijke zwangerschapscrisis, maar wordt al snel meegezogen in de oorlogsraad van de Fae-koning. Terwijl Simones onderzoek vreemde reacties in koninklijk bloed aan het licht brengt, beseft King Kane dat zij zijn zeldzame "spark" is: een band die zijn afnemende magie kan herstellen. Met demonen en de Red Coven op de hielen moet Simone beslissen wie ze kan vertrouwen voordat haar werk – en haar hart – haar tot een doelwit maken.
Heksendokter
SIMONE
Ik was enthousiast en nerveus. Ik had altijd al over de bergen willen reizen om de gebieden hier te bezoeken en te leren. Om mensen te ontmoeten en onderzoek te doen, zodat ik de toekomst van meerdere diersoorten kon helpen. Een tijdlang dacht ik dat dit slechts een onmogelijke droom zou zijn. Dat kwam door de manier waarop ik leefde, of beter gezegd, in de gaten werd gehouden.
Mijn familie was in het verleden met veel andere speciale mensen over de bergen gevlucht. Ze waren bang voor de oude oorlogen en wilden niet gebruikt worden door andere wezens. Dit gebeurde ver voor mijn geboorte. Ik ben de derde generatie sinds de oorlogen. Helaas veranderen sommige dingen nooit. Dit was de eerste keer dat ik zelf de oversteek maakte.
Mijn voorouders waren bekende heksen. We waren sterfelijke heksen en hadden natuurlijk magie. Daarom combineerde ik in mijn werk menselijke wetenschap met magie. Voor mij was dit hetzelfde. Je gebruikte voorwerpen, energie en materialen om dingen te maken en te veranderen. Wetenschap was een vorm van magie. Ik had alleen een voorsprong, omdat ik soms mijn eigen energie kon gebruiken om het te doen.
Mijn familie werd naar een militaire basis gebracht. Dit gebeurde nadat mijn vader onterecht was beschuldigd en opgesloten als een binnenlandse terrorist.
In de menselijke gebieden moest je een vergunning hebben om je gaven te gebruiken. Dat was belachelijk. Voor een heks of tovenaar was het gebruik van magie net zo natuurlijk als ademhalen. We wisten zeker dat mijn vader een doelwit was vanwege zijn sterke gaven. Het was niet omdat hij slecht was. Dat was het begin van het einde van het geluk in mijn familie.
Toen ze erachter kwamen dat ik op mijn vader leek, dwongen ze me om te zijn wat zij wilden. Dit kwam vooral door mijn hoge cijfers op school en mijn magie. Ze wilden dat ik met hen zou werken aan biologische wapens. Ik moest ziektes en virussen maken die specifieke wezens zouden aanvallen.
Ik was geschokt dat ze dit wilden doen, en ik was van plan om nee te zeggen. Ik wilde weigeren en ze uitschelden, maar een stemmetje in mijn achterhoofd zei nee. Je moet zien wat ze doen, want dan weet je hoe je het ongedaan kunt maken. Soms moet je vuil spel spelen om mensen te kunnen helpen.
Ik was een rustig persoon, dus ik viel bij de meesten niet op. Ik had veel vertrouwen gewonnen bij de niet-mensen. Dat had me gebracht waar ik nu was. Ik reed door het gebied van de lycans op weg naar de Fae. Een deel van mij was op dit moment ontzettend nerveus.
Lycans stonden bekend om hun opvliegende karakter, en dit was het gebied van Axel. Ik ga niet liegen, ik was bang dat ze ons zouden tegenhouden en vasthouden. De situatie was hier niet goed door de dreigende oorlog, dus alles was mogelijk.
Dat was een belangrijke reden waarom ik zo verrast was toen de Fae voor het eerst contact met me opnamen. Fae waren zeldzaam. Waarom zouden zij ooit mensen benaderen? Was het een list? Probeerden ze vrouwen in de problemen naar hun gebied te lokken? Ik schudde mijn hoofd om die gedachte. De paranoia van het leger begon me aan te steken.
Toen belde ik met Kane en Jasper en besefte ik dat het geen grap was. Ze hadden echt dringend hulp nodig. In het begin vertelden ze me niet veel. Ze vroegen alleen of ik advies kon geven over moeilijke zwangerschappen en vrouwengezondheid.
Dat wilde ik heel graag doen. Toen ze me eenmaal leken te vertrouwen, vertelden ze me de echte reden. Ik zorgde ervoor dat we alleen via veilige verbindingen spraken. Ik keek er enorm naar uit om met Luna Layla en haar assistente, Grace, te spreken.
Ik was ontzettend enthousiast om hen te ontmoeten en om met vrouwelijke collega's te praten die hetzelfde werk deden als ik. Zij waren genezers die met een aanraking deden wat ik met magie deed. Misschien gedroeg ik me een beetje als een fan. Ik wist dat Layla de partner was van de behoorlijk gevreesde en gehate Alpha Axel.
Ik was echt een huismus. Dit lag dus ver buiten mijn comfortzone. Deze mensen ontmoeten voelde alsof ik beroemdheden ontmoette, dus ik was zenuwachtig. Ik zat liever thuis op de bank boeken te lezen, zowel voor de lol als voor onderzoek. Koffie was mijn beste vriend, net als mijn kat, Moon. Dat klopt. Ik was een heks met een kat.
God, wat hield ik van deze kleine pluisbal. Ik keek naar haar in de reismand naast me. Ik stak mijn vinger naar binnen om haar te aaien, en ze spinde vrolijk. Ik zou letterlijk iemand vermoorden als ze haar pijn zouden doen. Ze was mijn familie en ja, ik besefte heel goed hoe cliché het klonk: een heks met een kat.
Een zwarte kat met een klein wit vlekje op haar borst. Ik was zo blij dat ik haar mocht meenemen. Eerlijk gezegd had ik haar met magie naar binnen gesmokkeld als ze nee hadden gezegd. Dit was nog een ergernis bij het vinden van een partner: mannen vonden het nooit leuk hoeveel ik om Moon gaf. Ik keek op toen er voorin iemand sprak.
„We zijn bijna bij de eerste controlepost. Ze eisen een escorte aan de rand van de North Territory. Blijf scherp, want lycans zijn opvliegende beesten. Let goed op als ze iets proberen of ons uit elkaar proberen te halen,“ zei Andrew, en ik knikte alleen maar. Sergeant Andrew. Wat een klootzak.
Hij was hier om informatie te verzamelen en me het leven zuur te maken. Dat was wel zeker. Hij en zijn mannetje, Leon, zorgden voor problemen. Mijn oorspronkelijke team zou uit drie anderen bestaan, maar er waren wat verhitte discussies geweest. Ik vertelde de militairen wat de niet-mensen hadden gezegd. Het leger deed desondanks toch gewoon wat ze wilden.
Eerlijk gezegd dacht ik dat ze ons flink in de problemen zouden brengen. We hadden tot nu toe geluk gehad. Deze controlepost zou wel eens verkeerd kunnen aflopen. Wat als ze me tegenhielden om naar het gebied van de Fae te gaan?
Mijn goedgekeurde team was me tenslotte afgepakt, en Andrew vertelde me simpelweg wie er in hun plaats mee zouden gaan. Ik weigerde resoluut. Ik moest de namen van alle teamleden immers aan King Kane doorgeven voor goedkeuring.
De Fae zouden ons niet binnenlaten als we de verkeerde mensen meebrachten. Bovendien moesten we door het gebied van Axel rijden om er te komen. Axel haatte het leger van mijn gebied, dat was een bekend feit.
„Ja, blijf alert als we de controlepost naderen. Zorg ervoor dat je ze vertelt dat we deel uitmaken van jouw medische team, Simone. Wijk niet af van het script,“ zei Leon.
Hij was de rechterhand van Andrew. Ik bleef volkomen stil. Ik vond het bespottelijk dat ze wilden dat ik tegen deze mensen zou liegen. Ze vroegen echt om grote problemen. Ik was zenuwachtig toen we bij de controlepost stopten.
Ik voelde aan alles dat dit vreselijk mis kon gaan. Leon draaide het raampje omlaag voor de mannen die stonden te wachten.
„Papieren. Vertel wie jullie zijn en uit hoeveel personen jullie groep bestaat,“ eiste de nogal intimiderende man buiten het raam.
Leon overhandigde de papieren en loog zonder blikken of blozen. De man en een paar anderen deden een stap naar achteren en bestudeerden de papieren. Ze praatten met elkaar en leken ook te bellen. Ik slikte zwaar. Ik zat achterin en wachtte tot ze ons door zouden laten. Eindelijk, na een paar lange minuten, liepen er twee mannen op de auto af.
Aan de Fae en de lycans die ons zouden opvangen, was al verteld dat we maar met z'n drieën zouden zijn. Onze uitrusting lag achterin onze grote wagen. Ik had Moon nu op mijn schoot staan. Ik aaide haar zachtjes door de bench om mijn zenuwen te kalmeren, terwijl we wachtten om door het gebied naar de Fae te rijden.
„We gaan jullie begeleiden. Volg ons en er zal ook een andere auto achter jullie aan rijden. Geen vreemde streken uithalen. Begrepen?“ zei de hoofdopzichter van de controlepost.
Leon knikte en bracht ietwat sarcastisch een groet met zijn hand naar zijn hoofd. Ik rolde bijna met mijn ogen. Leon mocht zich wel wat bescheidener opstellen. De lycan keek hem strak aan en liep daarna naar een van de zwarte auto's die bij de kleine post geparkeerd stonden.
In het gebouw aan de linkerkant van de weg stonden bewakers die op hun dienst wachtten. De lycan die met ons had gesproken, stapte in een van de geparkeerde auto's en reed de weg op.
Pas toen ging de slagboom omhoog die de weg blokkeerde. Leon zette de auto in de versnelling en begon de zwarte wagen te volgen, zoals ons was opgedragen. Een andere auto sloot direct achter ons aan. Ik slikte hoorbaar. Iets voelde hier absoluut niet goed aan. Ik keek schichtig achterom en toen weer naar voren.
Mijn onderbuikgevoel vertelde me dat de lycans misschien niet geloofden dat we hier allemaal mochten zijn. Ik had tenslotte de namen en foto's van mijn echte teamleden doorgestuurd. Ik had er geen idee van of de lycans deze informatie hadden of niet.
Ik had het naar de Fae gestuurd. Andrew vertelde me dat hij de wijziging ook naar de lycans had doorgestuurd. Nu begon ik te denken dat dit een teken was dat de wijziging niet was geaccepteerd.
Ik wist zeker dat Axel geen militairen in zijn gebied duldde. Hij had alleen mij en mijn medische team goedgekeurd. Geen soldaten; daar was hij heel helder over geweest. Ik had goedkeuring gekregen, dus dat was het belangrijkste. Als het menselijke leger de waarschuwingen wilde negeren, was dat hun eigen domme fout.
We lieten de North Territory achter ons en reden het hart van het lycan-gebied binnen. Axel had hier de touwtjes overal stevig in handen. Tot nu toe was er niets ernstigs gebeurd, dus misschien zat mijn nerveuze voorgevoel er gewoon naast.
Het was een prachtige rit door de afgelegen wildernis. Ik wist niet precies hoe lang we al reden, misschien een uur, en toen stonden we plotseling stil. Ik fronste mijn wenkbrauwen. We stonden veel eerder stil dan verwacht voor de grens van het Fae-gebied.
We bevonden ons in the middle of nowhere en de voertuigen die we volgden, blokkeerden onze weg. Ik raakte direct gespannen. In the middle of nowhere? Dat is een perfecte plek om lijken te verbergen.
Andrew zag er ook zichtbaar gespannen uit. Ik leunde iets naar voren en bekeek de verlaten, afgelegen omgeving. De lycans in de voorste auto stapten uit en liepen op onze wagen af.
Meerdere mannen hadden nu kleine wapens in hun handen. Mijn hart bonkte wild in mijn borstkas. Oh mijn God.
Wat als ze dachten dat we alle drie logen en hier illegaal waren? Gingen ze ons koelbloedig neerschieten? Mijn gedachten sloegen volledig op hol en ik vervloekte Andrew stilletjes, omdat hij ons in een wanhopige positie had gebracht die ons misschien wel het leven zou kosten.
