Wellington Ranch Serie Boek 1: Dust Storm
Auteur
Riley I.
Lezers
510K
Hoofdstukken
50
Declan heeft zijn hele leven gewijd aan het opbouwen van Wellington Ranch tot iets van betekenis. Wanneer zijn buurman, Jackson Ashwood, weigert een cruciaal stuk land te verkopen, wendt Declan zich tot een oplossing die op papier volkomen logisch klinkt: een gearrangeerd huwelijk tussen zijn zoon en de dochter van Ashwood om de toekomst van de ranch veilig te stellen. Simpel. Strategisch. Noodzakelijk. Totdat Declan Rosie Ashwood ontmoet. Ze is scherpzinnig, hartelijk en veel ontwapenender dan hij had verwacht, waardoor de plannen waarvan hij dacht dat hij ze strak onder controle had, een stuk ingewikkelder worden. Terwijl de onderhandelingen zich ontvouwen en de druk vanuit de familie toeneemt, wordt Declan gedwongen de realiteit onder ogen te zien dat zelfs de meest zorgvuldig beraamde plannen in duigen kunnen vallen wanneer er onverwachte gevoelens in het spel komen – en dat liefde, zelfs wanneer die niet voor hem bestemd is, de eigenschap heeft om alles te veranderen.
HOOFDSTUK 1
DECLAN
Ik haat Jackson Ashwood verdomd erg.
Hoewel ik zelden aan mijn buurman denk. Hij is een verdomde pain in the ass. De boerderij van zijn familie is klein. Onopvallend. Onbeduidend.
Ze redden het maar net, voor zover ik mijn hele leven al hoor.
Wat Ashwood wél heeft, is een prachtig stuk land. Vlakke stukken grond die zich kilometerslang uitstrekken, verborgen tussen weelderige groene bergen. Uitgestrekte weidegebieden die ongebruikt blijven, en overal grote waterplassen die worden gevoed door een rivier. Die rivier kronkelt van mijn berg af naar zijn land, en deelt onze eigendommen in tweeën.
Het is een adembenemend stuk grond. Als de zon ondergaat, valt het licht in zo'n hoek op het gras dat de sprieten glinsteren tijdens droge seizoenen. Het lijkt alsof het vol goud en rijkdom ligt.
Als kind keek ik er vaak naar vanuit mijn kleine verstopplek in de bergen. Ik droomde ervan om over de vlaktes te rennen. Hoe het gras tussen mijn handen en benen zou voelen. Ik vroeg me af of het van dichtbij net zo helder schitterde.
Ik fantaseerde over hoe snel mijn paard eroverheen zou kunnen racen.
Maar afgezien van die gedachten toen ik jonger was, dacht ik nooit veel na over de Ashwoods of hun land. Niet echt. Mijn absolute afkeer van de man ontstond pas veel later.
De Ashwoods zijn al decennia lang onze buren. Hoewel Jackson een paar jaar ouder is dan ik, zag ik hem vroeger zelden in het dorp. Bovendien kan zijn boerderij niet worden gezien als concurrentie of als een bondgenoot.
Ze kunnen zichzelf onderhouden, maar meer ook niet. Op dit moment geloof ik dat hij moeite heeft om te voldoen aan de vraag van de weinige klanten die hij heeft—slechts één of twee.
In de loop der jaren had ik andere dingen om me op te focussen, zoals de boerderij van mijn eigen familie. De kudde in de gaten houden. Ervoor zorgen dat ze eten, gezond zijn en op de juiste plek staan. Niet ronddwalen in een ander weiland.
Kopers ontmoeten met mijn vader. Naar veilingen gaan om ons vee te kopen en verkopen. Mijn handen vuilmaken.
De kneepjes van het familiebedrijf leren, tot de dag dat ik het roer overnam.
Het duurde niet lang voordat die dag kwam. Hoewel mijn vader een fysiek sterke man was, had hij nooit een sterk hart. Te veel werken leidde tot een vroege dood. Hartfalen.
Ik rouwde een tijdje om hem. Maar wat me op de been hield, was het werk. Ervoor zorgen dat alles waar hij zo hard voor had gewerkt, zijn afscheid waardig was.
Ik werk dag in, dag uit. Ik word wakker voordat de zon opkomt in de heldere lucht van South Springs. Ik blijf laat op, totdat de sterren mijn enige gezelschap zijn. De maan komt af en toe op bezoek.
Wellington Ranch behoort altijd al tot de beste boerderijen in de sector, met biologisch, grasgevoerd vee. We sluiten exclusieve contracten af. We zijn niet zo groot als veel andere boerderijen die zich richten op kwantiteit.
Bij ons draait alles om kwaliteit. Als je het beste wilt, moet je bij ons zijn. Of het nu gaat om producten, of om de aanschaf van topvee voor je eigen boerderij om af te mesten.
Ondanks de naamsbekendheid, blijf ik doorgaan. En plannen smeden. Ik blijf laat op om na te denken, te plannen en te werken. Tot we aan de top staan.
Met mijn vijfenveertig jaar zou je denken dat ik aan de top van de wereld sta, en mijn ultieme doel heb bereikt. Toch is dat niet zo.
Ik word verdomme bedreigd. Door nieuwe boerderijen die af en toe opduiken en een deuk in de markt slaan. Door de andere boerderijen, die enorm uitbreiden, aan grotere vragen voldoen, sneller groeien en diversifiëren.
Als ik aan de top wil blijven, moet ik uitbreiden. Ik heb ruimte nodig. Ik heb meer land nodig.
En toen schoten Jackson Ashwood en zijn gouden land door mijn hoofd. De prijzen stijgen, en de kosten voor grond worden onbetaalbaar. En hij heeft zo veel ongebruikt land.
Hij zal zijn boerderij op de lange termijn niet kunnen behouden.
Het lijkt een logische oplossing. Een win-winsituatie voor ons allebei. De man heeft geld nodig om door te gaan, en ik heb de grond nodig.
Maar Jackson Ashwood weigert me ook maar één verdomde strook te verkopen. Ik heb hem de afgelopen jaren proberen te benaderen, zonder succes. Om te beginnen is het al moeilijk om de man überhaupt tegen het lijf te lopen.
Met de jaren is hij een echte kluizenaar geworden. Hij blijft het liefst thuis bij zijn vrouw en dochter.
De weinige keren dat ik hem in het dorp trof, terwijl hij boodschappen deed, gaf hij geen krimp. Hij bleef volhouden dat er niets te koop was.
Het maakt niet uit dat de geruchten in het dorp steeds luider worden dat hij het nauwelijks redt. Hij verandert niet van gedachten. Ik word er gek van.
Ik ben wanhopig op zoek naar het land. En die man is een verdomde, koppige klootzak. Hij verliest liever op een dag alles, in plaats van een klein stukje land af te staan.
Maar ik deins nooit terug voor een plan. En ik ben niet van plan om daar nu mee te beginnen.
Mijn vuisten ballen zich samen terwijl ik op zijn veranda sta. Het hout is goedkoop. Het is versleten door jarenlang gebruik en de felle zon. Ik haal diep adem, en mijn borstkas zet uit totdat het verstikkend voelt. Dan klop ik op de deur.
Ik wacht ongeduldig tot die idiote buurman de verdomde deur opendoet.
Hij kan me deze keer onmogelijk weigeren. Ik heb ervoor gezorgd dat zijn situatie wanhopig is. Ik ben achter zijn rug om gegaan en heb met zijn zakelijke deals geknoeid. Ik heb kopers betaald om onderhandelingen met hem te staken. In plaats daarvan heb ik ze ergens anders betere prijzen aangeboden.
Niet moeilijk, aangezien hij al een tijdje in de problemen zit.
Ashwood is met zijn rug tegen de muur gezet. Ondertussen heb ik de minuten afgeteld tot Ashwood de realiteit onder ogen ziet, en beseft dat hij genaaid is.
Hij is nog niet bij mij langsgekomen om het aanbod aan te nemen. En ik ben het wachten zat. Dus hier ben ik, om de man te spreken.
Het duurt nog een paar seconden voordat hij de deur opent.
Ondanks dat hij binnen is, draagt hij nog steeds een bruine cowboyhoed, die zijn witte haar bedekt. Zijn vijftiger jaren zijn niet vriendelijk voor hem geweest. Elke keer als ik de man tegenkom, ziet hij er ouder uit.
Waarschijnlijk door alle stress die hij de laatste tijd op zijn schouders draagt.
Hoewel het mijn schuld is, voel ik geen greintje spijt als ik op hem neerkijk. Ik ben tenslotte een wanhopige man. Ik zal er alles aan doen om Wellington Ranch aan de top te houden. Mijn vader heeft zich niet voor niets letterlijk doodgewerkt.
Ashwood fronst in de war als hij me op zijn terrein ziet. Dat is een zeldzaamheid. Dit is misschien wel de eerste keer dat ik voet op zijn land heb gezet.
„Wellington?“ vraagt hij. Zijn stem klinkt laag en schor. „Wat doe jij hier?“
Ik dwing mezelf tot een glimlach. Mijn wangen voelen stijf aan, omdat ik ze zelden gebruik. „Ashwood.“ Ik knik met mijn hoofd als begroeting. „Kan ik je even spreken?“
Ashwood blijft even bij de deur staan. Hij twijfelt of hij me binnen zal laten of de deur voor mijn neus zal dichtgooien. Ik hoop dat hij voor één keer geen idioot is. Tot mijn opluchting knikt hij. Dan stapt hij opzij en laat me binnen.
Het huis is klein en oud. Verstikkend. Oude spullen staan op elkaar gepropt in de kleine ruimte.
Terwijl ik achter Ashwood aan loop, kijk ik naar de houten trap aan de rechterkant, die naar de bovenverdieping leidt. Aan de linkerkant bevindt zich de woonkamer en een simpele eettafel voor vier personen. De meubels zijn eenvoudig en versleten.
Het verbaast me niets dat Ashwood geen geld heeft gehad voor nieuwe spullen om de boel te renoveren.
Achter in het huis heeft hij zijn kantoor. De deur kraakt als hij hem openduwt en naar het bureau loopt. De kamer is een bende, met overal boeken.
Er liggen stapels papier op zijn bureau. De geur van sigaren irriteert mijn neus. Er is één raam, en het lijkt erop dat het nooit opengaat.
Zonde. De kamer kan wel wat frisse lucht gebruiken.
Ik besluit op een van de leren banken te gaan zitten, hoewel ik weet dat dit gesprek niet lang zal duren.
„Wil je iets drinken?“ vraagt hij, maar ik schud mijn hoofd.
„Nee, bedankt.“
Hij knikt. „Goed dan. Wat is er, Wellington?“
„Heb je er nog over nagedacht om een stuk land aan me te verkopen?“ Ik kom meteen ter zake. Mijn ogen zijn op hem gericht, in de hoop dat hij zich overgeeft.
Niet dus.
Hij zucht en laat zijn schouders hangen. Alsof hij deze constante strijd beu is, waarin hij me elke keer moet afwijzen. „Het spijt me, Wellington,“ begint hij.
Het kost me enorm veel moeite om niet met mijn tanden te knarsen en te schreeuwen. Maak je een verdomde grap. De man mist een stel hersencellen.
Hij gaat failliet als hij niets aan zijn financiën doet. En toch wijst hij mijn aanbod hier af. Een royaal aanbod. Boven de marktwaarde.
„Dat kan ik niet doen,“ besluit hij.
Voor het eerst knap ik. „Waarom?“ Mijn toon klinkt harder dan verwacht. Ik schraap mijn keel om de spanning in mijn gezicht te verlichten. „Ik begrijp het niet. Ik stel een van de grenzen tussen onze eigendommen voor. Het deel dat je niet gebruikt voor productie.“ Niet dat er veel productie plaatsvindt op dit land.
Ashwood haalt een hand door zijn baard. Dan kijkt hij me lange tijd zwijgend aan. Mijn nekharen gaan overeind staan, maar ik blijf onbewogen zitten en wacht.
„Ik denk dat je het best begrijpt,“ concludeert hij.
Ik trek een wenkbrauw op. „Eigenlijk niet. Ik ben bereid om er een flink bedrag voor te betalen.“
Ik gooi het aas uit. Niets. Mijn buurman schudt zijn hoofd.
„Het is het land van mijn familie. Dat is al decennia zo. Generaties lang. Ik kan het niet verkopen. Het is onbetaalbaar. Ik denk dat jij precies hetzelfde zou voelen over Wellington Ranch. Je zou er alles aan doen om het in je bezit te houden. Het is onze erfenis.“
De man heeft geen ongelijk. Ik zal meedogenloos vechten om Wellington Ranch in mijn handen te houden. Dat doe ik al de afgelopen twintig jaar. Toch wekt zijn opmerking irritatie bij me op.
Ik adem zwaar en bedenk hoe ik hem kan overtuigen. Want als hij failliet gaat, duurt het nog jaren voordat ik het land kan kopen. Zelfs dan is er een kleine kans dat iemand anders het als eerste in handen krijgt.
Onvergeeflijk.
Ik heb niet de luxe om te wachten. Ik heb ook het geduld niet meer. Ik heb lang genoeg gewacht.
En dan valt het kwartje. Familie. Ashwood en ik zijn misschien compleet verschillend.
Maar we hechten allebei veel waarde aan familie. Familie staat voorop. Onze erfenis in stand houden. Ervoor zorgen dat de komende generaties van ons land kunnen genieten.
Ashwood wil niet verkopen... Maar misschien als we de families samenvoegen...
Het idee schiet me nu pas te binnen. Hoewel ik eerst aan Weston zou moeten vragen hoe hij erin staat, en of hij openstaat voor het plan, besluit ik het eerst aan Ashwood voor te stellen. Het is een goed idee.
De kans om het aan Ashwood te vragen is nu. Wie weet wanneer ik de man weer kan spreken. Bovendien ken ik mijn zoon, en Weston zal waarschijnlijk wel instemmen met het plan.
Hij is net als ik. Hij zou alles doen voor de boerderij. Voor de familie.
„En wat dacht je hiervan?“ Ik leun naar voren en laat mijn ellebogen op de armleuningen rusten. „Een ander soort bondgenootschap tussen de Ashwoods en de Wellingtons.“
