Shifting Greer's Boek 1
Auteur
K. D. Cartiff
Lezers
15,3K
Hoofdstukken
52
Twee maanden geleden had Greer alles: een scherpe geest, een overvloed aan zelfvertrouwen en een leven dat perfect bij haar paste. Nu verstopt ze zich onder een nieuwe naam, in een nieuwe stad, met niets anders dan een bril en een reeks leugens om haar veilig te houden. Getuigenbescherming had de nacht waarin ze haar ouders verloor moeten uitwissen, maar gevaar verdwijnt niet zomaar. Wanneer Kaleb de verkeerde vragen begint te stellen, krijgt de wereld die Greer heeft opgebouwd scheurtjes. Het verleden dat ze wanhopig probeert te begraven, klauwt zich een weg terug, en de schaduwen waarvoor ze vluchtte, zijn misschien wel dichterbij dan ooit. Kan ze verborgen blijven wanneer haar hart dat weigert?
Proloog
GREER
Het geluid komt eerst. Niet hard. Verkeerd. Vuurwerk. Een knallende uitlaat. Iets normaals dat hoort bij een nacht waarin er niets verandert.
Dan klinkt het geluid opnieuw, deze keer dichterbij, en de vloer trilt onder mijn voeten. Mijn handen beven. Dat merk ik op voordat ik begrijp waarom.
Ze zijn leeg, maar mijn vingers buigen zich alsof ze iets horen vast te houden—alsof er iets ontbreekt.
Mijn hart klopt te snel—een wilde vogel die tegen een stalen kooi fladdert. Het bonst te luid in mijn oren, en overstemt de hoop om nog iets anders te kunnen horen. Iemand roept mijn naam. Niet schreeuwend. Maar ook niet kalm. Gewoon—dringend. Alsof het uitmaakt hoe snel ik het hoor.
De lamp in de gang knippert. Eén keer. Twee keer.
Er ligt een schoen op zijn kant bij de deur. Niet op de plek waar schoenen horen. De veters zijn nog gestrikt. Gek is dat, denk ik. Ik staar er te lang naar, en dan glijdt mijn blik naar de muur.
Er zit rood op de muur. Een veeg, heel slordig, alsof iemand erlangs is gestreken. Ik staar ernaar en probeer te bedenken welke kleur het echt is. Het is donkerder dan verf. Dikker.
Mijn mond smaakt naar koper.
„Greer.“ Mijn moeders stem, dit keer. Zachter. Dichterbij. De manier waarop ze mijn naam uitspreekt als ik iets fout heb gedaan, maar het nog te herstellen is. Als er nog tijd is.
Mijn vader roept mijn naam ook, maar hij maakt de zin niet af. „Greer, ga—“
De rest verdwijnt. Opgeslokt door een ander geluid, scherp genoeg om de lucht in tweeën te splijten. De kamer kantelt.
De koelkast zoemt. Dat valt me daarna op. Een constant, machinaal gezoem alsof er helemaal niets aan de hand is. De lamp boven de gootsteen knippert weer, en ik vraag me af of hij dat altijd al deed of dat het nieuw is.
Mijn knieën blokkeren. Mijn lichaam valt niet, maar wil het wel. Ik voel een trekkend gevoel achter mijn ribben, alsof iets binnen in mij als eerste wil ontsnappen.
Iemand pakt mijn arm vast. Ik weet niet meer of ik besloot om te bewegen, maar ineens gebeurt het. Mijn voeten raken de vloer hard, te hard. Eén schoen. Dan kou.
Ik kijk naar beneden en zie huid waar een schoen hoort te zitten. Blote voeten. Dat voelt bijna belangrijk aan. Ik stop die gedachte weg voor later.
De voordeur staat open. Of hij is kapot. Ik weet niet welke van de twee. De lucht stroomt naar binnen, scherp en fris en verkeerd. Ik hoor het koud te hebben, dat weet ik diep vanbinnen, maar dat heb ik niet. In plaats daarvan slaat de lucht in mijn gezicht, en ik hap naar adem alsof ik onder water ben geweest.
Buiten is de wereld veel te fel. Een buitenlamp aan de overkant van de straat brandt geel en rustig. Een hond blaft één keer, en is dan weer stil.
Mijn moeder roept mijn naam weer, dichterbij nu, vlak bij mijn oor. Haar stem slaat over bij de tweede lettergreep.
Ik probeer me om te draaien. Iemand zegt nee. Misschien is het mijn vader. Misschien niet. De stem klinkt ver weg, alsof hij door water reist om mij te bereiken. Ik zie hun gezichten niet. Ik zie alleen handen. Eén hand beeft. Eén hand reikt uit. Eén hand glijdt uit het zicht.
Er klinkt een geluid dat niet van een mens hoort te komen. Een nat, gebroken geluid dat bij geen enkel woord past dat ik ken. De randen van alles beginnen te vervagen.
Mijn voeten voelen niet als voeten. Mijn lichaam voelt als een jas waarvan ik was vergeten dat ik hem aanhad.
Ik focus me op de buitenlamp. Ik tel de insecten die eromheen cirkelen. Eén. Twee. Drie. Ze komen terug, zelfs als ze wegvliegen.
Iemand trekt weer aan me. Harder deze keer. Mijn arm doet pijn, maar de pijn voelt nergens echt aan. Hij is er gewoon, ergens zwevend. „Blijf lopen“, zegt een stem.
Niet de stem van mijn ouders. Van een vreemde. Kalm op een manier die niet past. Die niet zo zou moeten zijn.
Ik loop. Ik weet niet waarheen. Ik herinner me de straat niet. Of de stappen. Of de voordeur van de buurman die opengaat. Alleen het geluid van mijn eigen ademhaling—te snel, te luid, alsof het niet bij mij hoort.
Er verschijnt een deken om mijn schouders. Mijn gevoelloze vingers gaan omhoog en trekken aan een los draadje. Hij is zwaar en kriebelt. Hij ruikt naar wasmiddel dat ik niet herken.
Rode en blauwe lichten flitsen op beige muren. Mijn muren zijn groen. De lichten verven alles in stukjes. Rode muur. Blauw gezicht. Blauwe handen.
Mensen stellen vragen. Mijn naam. Mijn leeftijd. Wat ik precies heb gezien.
Ik doe mijn mond open, maar er komt niets uit.
De lamp aan de overkant van de straat knippert. Iemand knielt recht voor me neer, hun gezicht is voorzichtig en wazig aan de randen. Ze zeggen dat ik veilig ben. Het woord veilig komt niet aan. Het glijdt van me af als water. Ik kijk naar beneden, naar mijn handen.
Er zit iets donkers onder mijn vingernagels. Ik wrijf ze over elkaar, harder en harder, maar het gaat er niet af.
Ik sluit mijn ogen en zie hen weer voor me. Ze hadden niet de moeite genomen om hun gezichten te bedekken. Voor hen deed ik er niet toe. Ik hoorde niet lang genoeg in leven te blijven om hun gezichten te onthouden.
Maar ik zal ze nooit vergeten. Ze staan hoe dan ook in mijn geheugen gegrift.
