Ja, meneer Knight. Boek 4: Deel twee
Auteur
Natalie Roche
Lezers
53,8K
Hoofdstukken
20
Het einde is aangebroken en de inzet is nog nooit zo hoog geweest.
In het laatste deel van de Knight-serie maakt Mason een harde keuze om Jamie veilig te houden door afstand te nemen en Eoin in de val te lokken. Maar wanneer een plotseling ongeluk Jamie tussen leven en dood doet zweven, wordt ze gedwongen te kiezen: vechten voor haar wereld of deze voorgoed achterlaten.
Terwijl de groep uit elkaar valt, dreigt een verrader van binnenuit alles te vernietigen wat Mason heeft geprobeerd te beschermen. Terwijl Carmen afweegt of ze Jason de waarheid over zijn broer moet vertellen, worstelt Ethan om te voorkomen dat zijn verslaving uit de hand loopt. Met de tikkende klok en een afnemend vertrouwen moeten ze een manier vinden om de nasleep te overleven voordat het verleden hen allemaal vernietigt.
Hoofdstuk 1: Het Lokaas
JAMIE
De rit vanuit New York had maar een paar uur geduurd, maar het voelde alsof we naar een andere planeet waren gereisd. We waren een paar keer gestopt voor vettig fastfood en snelle plaspauzes, maar het grootste deel van de tijd reden we in stilte.
Tegen de tijd dat de auto eindelijk stopte, was de zon al lang onder. We waren ver van de stad. Het huis lag ver van de hoofdweg, verscholen en alleen. Toen ik uit het raam keek, zag ik geen enkele buurman en zelfs geen lantaarnpaal. Het waren alleen wij en de donkere bossen.
Penelope sliep al diep. De lange dag had haar uitgeput en ze lag veilig weggestopt in haar nieuwe slaapkamer. Terwijl ik door het huis liep, besefte ik opnieuw hoe goed Mason overal aan had gedacht. Hij was een man die werkelijk alles onder controle had.
Het huis bestond niet uit lege kamers; het was helemaal klaar voor ons. Er lagen zachte, donzige dekens op de bank en schone, frisse lakens op de bedden. Hij had zelfs gezorgd voor hoge vazen met verse lelies in de gang. Hij wist dat lelies mijn lievelingsbloemen waren en dat ze me altijd rustig maakten.
Hij moest ontzettend hard hebben gewerkt om dit allemaal te regelen. Waarschijnlijk had hij een heel team ingehuurd om ervoor te zorgen dat dit vreemde huis als een thuis zou voelen. Maar terwijl ik rondkeek naar de perfecte meubels en de stille kamers, kende ik de waarheid. Dit was geen thuis. Het was gewoon een mooie, tijdelijke kooi midden in de middle of nowhere.
Een zacht klopje op de slaapkamerdeur onderbrak mijn gedachten. Eric stapte naar binnen met de laatste zware tas. „Dat was de laatste, mevrouw Knight,“ zei hij zachtjes. Hij zette de koffer voorzichtig neer aan het voeteneind van mijn bed.
Ik had bij het grote raam gestaan, starend naar de pikdonkere bossen buiten. Het enige wat ik in het glas kon zien, was de weerspiegeling van de kamer achter me. Ik draaide me naar hem om en probeerde te glimlachen, ook al voelde ik me leeg vanbinnen. „Dankjewel, Eric. Het is echt aardedonker daarbuiten. Kunnen we morgen misschien buitenverlichting laten plaatsen?“
Eric knikte kort. „Ik bel er morgenvroeg meteen iemand voor.“
Hij liep naar buiten, zijn laarzen geluidloos op het dikke tapijt. De deur liet hij op een kiertje staan. Hij wist dat ik een hekel had aan dichte deuren 's nachts; ik moest Penelope altijd kunnen horen als ze een nachtmerrie had of naar me riep.
Ik liep naar de stapel koffers op de vloer en knielde neer. Het tapijt was dik en zacht onder mijn knieën. Ik keek naar de tassen en voelde een golf van verdriet. Mijn hele leven was ingepakt in deze paar stuks bagage. „Ik haat dit zo,“ fluisterde ik. Mijn stem was dik van frustratie. Ik voelde me verslagen, alsof ik wegvluchtte in plaats van mijn leven te leiden.
Ik pakte de kleine zwarte rugzak die Mason me had gegeven toen we afscheid namen. Ik herinnerde me dat hij had gezegd dat het gewoon een paar dingen waren die ik misschien nodig zou hebben.
Ik trok de rits open. Het eerste wat ik eruit haalde was de onherleidbare telefoon — een klein, koud stuk plastic dat mijn enige verbinding met de buitenwereld was. Daarna haalde ik dikke stapels contant geld tevoorschijn, bij elkaar gehouden met elastiekjes.
Onder het geld lag een set sleutels met een klein plastic label. Er was een klein papiertje op geplakt met Masons nette, scherpe handschrift. Er stond: Opslagunit, 247.
Ik reikte dieper in de tas, en mijn vingers raakten iets bekends. Het was koud, zwaar en van metaal.
Ik haalde het eruit. Het was een pistool.
De aanblik van het wapen schokte me niet. Ik wist hoe ik het moest gebruiken, en in deze wereld was ik absoluut veiliger als ik het binnen handbereik had. Mason denkt altijd tien stappen vooruit. Hij bereidt zich voor op elk mogelijk probleem voordat het zich voordoet. Voor hem was dit pistool gewoon een hulpmiddel om me veilig te houden als hij er zelf niet was om dat te doen.
Ik stopte het geld, de sleutels en de vreemde telefoon terug in de rugzak en verborg ze in de kleine vakjes. Maar het pistool hield ik apart. Ik moest er een plek voor vinden — ergens heel veilig, waar Penelope het nooit zou kunnen vinden.
Als klein meisje was ik de beste in verstoppertje, en die vaardigheid was ik nooit kwijtgeraakt. Ik vond een plek die perfect was, een plek waar niemand ooit zou zoeken.
Uiteindelijk kroop ik in bed, maar de slaap kwam niet makkelijk. Mijn hoofd zat vol met Mason, de verhuizing en het gevaar waarvoor we ons verborgen hielden. Ik wist dat de volgende dag ronduit chaotisch zou worden.
Onze eerste grote klus was een flinke boodschappenronde. Ethan ging mee, maar halverwege de winkel begon ik spijt te krijgen van die beslissing. Ik keek toe terwijl hij door de gangpaden liep, en ik voelde een knoop in mijn maag bij de gedachte dat al die schappen vol alcohol misschien te veel verleiding zouden zijn.
Toen we eindelijk terug waren bij het stille huis, begon het echte werk. We hadden een berg spullen om uit te pakken — tassen met eten, stapels kleding en al onze basisbenodigdheden. Ik worstelde om alles in de slaapkamerkast te krijgen. Die was zo klein dat ik niet eens plek had voor de paar laarzen die ik had meegenomen.
Tegen die avond was Penelope helemaal op. Ze had om een filmavond gevraagd, en Ethan en ik maakten het mogelijk. We hadden genoeg popcorn en chocolade klaarstaan. Maar de suiker hield haar niet lang wakker.
Na amper een kwartier Hocus Pocus leunde ze al tegen me aan. Ze trok een dikke, zachte deken op tot aan haar kin en viel bijna meteen in slaap. Ik kon merken dat de verhuizing en de lange autorit van de dag ervoor haar uiteindelijk hadden ingehaald.
Ethan liep de woonkamer in en gaf me een mok hete kamillethee. De warmte van de mok voelde heerlijk tegen mijn vermoeide handen. „Dankjewel,“ fluisterde ik, terwijl ik hem zag plaatsnemen in de fauteuil vlak naast de bank. Hij had ook een mok voor zichzelf.
„Wat drink jij?“ vroeg ik nieuwsgierig.
Hij keek me aan en een snel, vertrouwd lachje gleed over zijn gezicht. „Geen alcohol,“ zei hij voordat hij een slok nam. „Niet dat er in dit huis ook maar iets van te vinden is.“
„Dat dacht ik ook niet,“ zei ik snel. Ik wilde niet dat het klonk alsof ik hem ergens van beschuldigde. „Ik weet alleen dat je normaal niet van thee houdt.“
Ethan haalde zijn schouders op en sloeg zijn handen om de mok om warm te blijven. „Ik dacht dat het me misschien zou helpen ontspannen. Mijn hoofd tolt een beetje. Het is een lange dag geweest.“
Ik knikte. Ik wist dat hij onder grote druk stond, en ik wist dat ik geduldig moest zijn terwijl hij de dingen op een rijtje zette. „Hoe voel je je hier, zo ver weg?“ vroeg ik zachtjes. „Is het zo ver van iedereen weg zijn zo erg als je had verwacht?“
Ethan nam een lange, langzame slok van zijn thee. Hij zette de mok voorzichtig op de armleuning van de stoel, maar hield zijn vingers om het oor geklemd. „Het is zeker geen New York,“ gaf hij toe. „Hier moet je twintig minuten rijden om een ander mens te zien of een brood te kopen. Maar dat is waarschijnlijk goed voor me op dit moment. Ik hoef niet in de buurt van verleiding te zijn.“
„Je doet het geweldig, Ethan,“ zei ik, in een poging hem oprecht te bemoedigen. „Ik ben trots op je.“
Hij haalde een vermoeide hand door zijn haar en keek naar de grond. „Dat weet ik niet,“ mompelde hij. „Ik heb de laatste tijd zoveel verpest. Mijn relatie is voorbij, en de dingen met Carmen zijn een ramp. Ik kan de dingen die ik tegen haar heb gezegd niet meer terugnemen.“
„Carmen weet wat je doormaakt,“ zei ik tegen hem. „Je bent hier nu, en je bent nuchter. Concentreer je daar nu op. Je kunt je relaties herstellen als de tijd rijp is.“
Ethan knikte langzaam. „Dag voor dag.“
Stap voor stap, dacht ik. Ik gaf hem het advies om het rustig aan te doen, maar ik was degene die het echt nodig had om dat te horen. Elke dag in dit huis zou aanvoelen als een maand. Ik kon niet stoppen met denken aan Mason, terug in New York, die alles in zijn eentje afhandelde. Gedwongen bij hem uit de buurt te blijven werd veel moeilijker dan ik ooit had verwacht.
Om elf uur lag ik in bed, maar slapen was onmogelijk. Ik lag urenlang te woelen en te draaien, of zo voelde het in elk geval. Ik probeerde lekker te liggen, maar de matras was te hard, de kussens te plat en de plek naast me was leeg. Het was gewoon niet mijn bed.
Het voelde verkeerd om zonder Mason te slapen. Ik miste de gestage warmte van zijn lichaam naast het mijne en het vertrouwde gevoel van zijn arm om mijn middel. Ik wilde bijna uit bed stappen, Penelope uit haar kamer halen en haar bij me in bed leggen, alleen maar om me niet zo alleen te voelen.
Maar ik wist dat ik dat niet moest doen. Dan zou ze de hele nacht wakker zijn en 's ochtends chagrijnig. Ik moest de dingen normaal houden voor haar, zelfs hier.
Ik draaide me op mijn rug en slaakte een lange, gefrustreerde zucht.
Mijn blik gleed naar het grote schilderij aan de muur aan het voeteneind van mijn bed. Zelfs in het donker bezorgde het me de rillingen. Het was een beroemd, angstaanjagend beeld met een felrode lucht die leek weg te bloeden in het donkerblauwe water eronder.
Op de voorgrond stond een bleke, skeletachtige figuur op een brug. De mond wijd open in een stille schreeuw, de handen stevig tegen de wangen gedrukt.
Dat is zo vreemd, dacht ik, terwijl ik mijn ogen samenkneep. Mason had overal in het huis mijn lievelingslelies neergezet om me veilig en gelukkig te laten voelen. Waarom zou hij dit — dit stuk pure onrust — ophangen in de enige kamer waar ik zou moeten slapen?
Het sloeg nergens op. Het voelde als een vergissing, en het verpestte alle andere leuke dingen die hij had gedaan om deze plek als een thuis te laten voelen.
Ik kon het niet meer verdragen. De figuur in het schilderij leek me aan te staren, me toe te schreeuwen vanaf de muur.
Ik sloeg de zware lakens terug en gleed uit bed. Mijn voeten zakten weg in het zachte tapijt. Ik begreep niet waarom hij dit schilderij mooi vond, maar ik kon niet slapen met dat ding dat me aanstaarde.
Ik liep naar de muur en legde mijn handen aan beide kanten van de zware lijst. Langzaam tilde ik het op, van de haak af. Toen ik het doek van de muur trok, stokte mijn adem.
Achter het schilderij was de muur niet leeg. Netjes ingebouwd in de muur zat een kleine, donkere kluis. Hij was perfect verborgen achter het doek en had een strak paneel met cijfertoetsen aan de voorkant.
Ik stond als aan de grond genageld. Een golf van verbazing overspoelde me. Hij had hier een kluis geplaatst? Achter het enige ding waarvan hij wist dat ik het zou willen weghalen? Opeens begreep ik het. Het schilderij was geen vergissing; het was een aanwijzing. Mason had De Schreeuw niet opgehangen omdat hij gemeen of onnadenkend was.
Hij hing het op omdat hij wist dat ik het verschrikkelijk zou vinden. Hij wist dat ik het uiteindelijk van de muur zou halen, en wanneer ik dat deed, zou ik dit vinden.
Typisch Mason. Hij gaf me niet zomaar een kluis; hij zorgde ervoor dat ík de enige was die zou bedenken om ernaar te zoeken. Nu moest ik alleen nog de code zien te achterhalen.
Het huis was stil. Veel te stil.
Ik stond midden in de grote slaapkamer. De zijde van mijn stropdas voelde als een strop terwijl ik mijn manchetknopen rechtzette. Normaal was deze kamer een wervelwind van ochtendenergie — Jamie die lachend naar een kwijtgeraakt oorbelletje zocht, het geluid van de stromende douche, de zachte chaos van een leven dat geleefd werd.
De keuken was het ergst van alles, dacht ik terwijl ik de trap af liep. Er was geen vrolijk geneurie terwijl Jamie het ontbijt maakte, en geen geur van verse koffie of spek dat sissend in de pan lag. Het grote kookeiland in het midden van de keuken, dat normaal bezaaid lag met Penelopes kleurrijke tekeningen en krijtjes, was nu gewoon een kaal blad van gepolijst graniet.
Nu ontbeten ze ergens anders en maakten ze tekeningen op een andere plek. In een huis dat ik had uitgezocht, maar dat ik niet mocht betreden.
Mijn kaak spande zich aan tot het pijn deed. Ik wendde mijn blik af van het lege aanrecht, en een laag, ruw gefluister ontsnapte aan mijn lippen: „Ik haat dit zo fucking erg.“
Het was pure kwelling. We waren pas twee dagen gescheiden en ik had nu al het gevoel dat ik gek werd. Elk instinct in mijn lichaam schreeuwde dat ik mijn sleutels moest pakken, in de auto moest stappen en moest rijden tot ik hun gezichten zag.
Ik wilde ze gewoon even zien. Maar ik dwong de drang naar beneden, begroef hem diep. Ik wist dat ik het risico niet kon nemen. Naar hen toe gaan zou het meest egoïstische zijn wat ik kon doen. Hun veiligheid hing er volledig van af dat ik hier bleef, deed alsof alles normaal was, en het doelwit op mijn rug hield — weg van hen. Ik moest leven met de stilte, ook al snoerde die me de keel dicht.
Houd je aan het plan.
Dat innerlijke bevel was het enige dat me overeind hield.
Jason kwam de keuken in lopen, zijn laarzen klikkend op de tegels. Hij bleef een paar meter verderop staan, zijn gezicht professioneel uitdrukkingsloos, zijn handen voor zich gevouwen. Hij droeg een donker pak en zag eruit als de beveiligingsman die ik hem had aangenomen om te zijn.
„Uw auto staat klaar, meneer Knight,“ zei hij rustig.
Ik knikte en pakte mijn aktetas van het aanrecht. „Ik zie je buiten,“ antwoordde ik. Hij knikte kort, draaide zich om en liep weg. Hij liet me alleen voor een laatste moment van stilte voordat ik naar buiten moest om de rol te spelen van de machtige, onverstoorbare CEO.
Mijn dag op kantoor kroop voorbij. Ik dwong mezelf om dossiers te bekijken en papieren te ondertekenen, maar ik bereikte bijna niets. Mijn concentratie was in duizend stukken uiteengevallen. Onze bestuursvergadering begon 's ochtends en liep zonder onderbreking door tot na de lunch.
Een nieuwe assistente — een oudere vrouw van in de zestig die niets van mijn privéleven afwist — bewoog zich geruisloos rond de zware mahonihouten tafel. Ze bezorgde lunchbestellingen en verse koffie met een efficiënte, moederlijke zorgzaamheid.
Ik deed wat ik moest doen. Ik sprak als het nodig was. Ik knikte op de juiste momenten. Maar mijn gedachten waren ver weg, bij de vraag of Jamie de kluis al had gevonden, of dat Penelope de tuin bij het nieuwe huis leuk vond.
„Soms hebben ze een klein duwtje in de goede richting nodig,“ zei Greg, en zijn stem trok me eindelijk terug de kamer in.
„Meneer Ferguson was zeker moeilijk te overtuigen,“ vulde Eoin aan vanaf de andere kant van de tafel. Ik keek naar hem. Hij zag er ontspannen uit, achterover leunend in zijn stoel alsof het hele bedrijf van hem was. „Ik heb vergadering na vergadering met hem gehad, en hij wees me steeds af. Die man is een koppige oude dwaas.“
Iemand aan tafel maakte een grap over Fergusons belachelijke eisen. De kamer barstte uit in gemakkelijk gelach en gedeelde frustratie. Ik lachte niet. Mijn brein was druk aan het rekenen. Ik bestudeerde de gezichten rond de tafel — kalm, professioneel en nietsvermoedend.
Ik wachtte op het perfecte moment om mijn zet te doen. Ik moest zeggen wat ik had voorbereid, en ik moest het zeggen waar iedereen die ertoe deed bij was.
Het gelach over meneer Ferguson stierf weg. De kamer kalmeerde en de bestuursleden begonnen papieren te verschuiven en met hun pennen te klikken, klaar om verder te gaan met de agenda.
„Voordat we verdergaan…“ zei ik.
Mijn stem was niet luid, maar scherp genoeg om door de lucht te snijden. Alle hoofden schoten omhoog. Alle ogen draaiden naar mij. Ik leunde naar voren en legde mijn onderarmen op het gepolijste hout van de tafel. Ik liet de stilte rekken, zwaarder en ongemakkelijker met elke seconde die verstreek.
Ik wilde dat ze het gewicht voelden van wat ik ging zeggen.
„Ik moet iets aan de orde stellen dat iedereen in deze kamer raakt,“ zei ik. Mijn blik gleed over de tafel en maakte oogcontact met elke man daar. „Al maandenlang hebben we te maken met een groot financieel lek. Ik heb in stilte een interne audit laten uitvoeren om een patroon van diefstal uit onze bedrijfsrekeningen te traceren.“
Het effect was onmiddellijk. Een collectieve ademstoot ging door de kamer. De rustige, professionele vergaderruimte was ineens gevuld met panisch gefluister en bleke gezichten. Mannen die nog net ontspannen waren geweest, zaten nu kaarsrecht, en keken elkaar wantrouwig aan.
„Het gestolen bedrag is aanzienlijk,“ bevestigde ik. Ik leunde licht achterover en liet de ernst van het probleem bezinken.
Terwijl de geschokte vragen van de bestuursleden begonnen te komen, bleven mijn ogen op Eoin gericht. Hij was de enige die niet verrast naar voren leunde. In plaats daarvan werd zijn hele lichaam plotseling stijf. Zijn schouders spanden zich, zijn nek verstijfde, en alle kleur trok uit zijn gezicht weg.
Ik liet het gefluister nog een paar seconden doorgaan en richtte toen mijn blik recht op hem. Mijn stem was kalm, als de stilte voor een storm.
„De persoon die verantwoordelijk is voor de diefstal van bedrijfsgelden is gevonden, en dit stopt nu,“ verklaarde ik. Ik liet geen ruimte voor twijfel. „Eoin. Met onmiddellijke ingang is je dienstverband bij Knight Industries beëindigd. Jason staat klaar om je het gebouw uit te begeleiden.“
Eoin forceerde een lach. Het was een droog, hol geluid dat stierf zodra het zijn keel verliet. „Mason, waar heb je het over?“ stamelde hij. Zijn ogen schoten wanhopig door de kamer, op zoek naar iemand die hem te hulp zou komen. „Dit is — dit is belachelijk. Er is hier duidelijk een vergissing gemaakt.“
„Er is geen vergissing,“ antwoordde ik. Mijn stem bevatte geen greintje warmte. Ik verklaarde me niet nader; dat hoefde niet. Ik had de bankafschriften, en hij wist het. Ik keek simpelweg naar de zware mahonihouten deur. „Jason. Begeleid meneer Newman het gebouw uit.“
De deur ging onmiddellijk open en Jason stapte naar binnen.
Eoin deed geen moeite meer om te protesteren. Zijn ogen, op de mijne gericht, waren niet langer panisch. Ze brandden van woede. Langzaam legde hij zijn handen plat op de tafel en duwde toen zijn stoel met een gewelddadige schraap naar achteren. Het geluid galmde door de stille kamer.
Toen hij opstond, was Jason in een seconde naast hem en reikte naar Eoins arm. Eoin schudde de aanraking ruw van zich af.
„Ik ga al,“ beet hij. Zijn stem was dik van een woede die hij probeerde te verbergen.
Hij begon naar de uitgang te lopen, maar ging niet rechtstreeks naar de deur. Hij veranderde zijn pad zodat hij vlak langs mijn stoel zou komen. Jason volgde hem op een halve pas afstand, klaar om in te grijpen als Eoin iets zou proberen. Toen Eoin ter hoogte van mij kwam, stopte hij een fractie van een seconde. Hij boog zich dicht naar me toe, zijn lippen nauwelijks bewegend. Hij fluisterde een ijzingwekkende belofte die alleen ik kon horen: „Je krijgt hier spijt van.“
Toen was hij weg. Jason volgde hem naar buiten en de deur klikte achter hen dicht. De vergaderzaal bleef achter in een verbijsterde, zware stilte. Niemand bewoog. Niemand sprak.
Het is gedaan, dacht ik. De spanning in mijn borst nam maar een heel klein beetje af.
Ik staarde naar de lege plek waar Eoin had gestaan. De vage geur van zijn dure aftershave en de lucht van zijn angst hingen nog in de kamer. Eoin was uit het bedrijf. Hij was geruïneerd, publiekelijk vernederd en juridisch ontmaskerd. Elke brug die hij in deze stad had, stond nu in brand.
Maar ik wist dat dit nog het makkelijke deel was.
Ik was niet van plan om het trage rechtssysteem Eoin te laten afhandelen. Dit ging niet om hem achter de tralies te krijgen; dit was een bewuste aanval om hem in beweging te brengen. Hem ontslaan ten overstaan van het bestuur was het lokaas in een val die ik wekenlang had opgebouwd. Ik moest hem vernederen zodat hij zou stoppen met zich te verschuilen en tot actie zou overgaan.
Zijn gefluisterde dreiging — „Je krijgt hier spijt van“ — was precies wat ik wilde horen. Het was muziek in mijn oren. Ik kende Eoins ego beter dan wie dan ook. Ik kende zijn wanhopige behoefte om het gevoel te hebben dat hij de touwtjes in handen had. Een man als hij zou niet zomaar in de nacht verdwijnen. Hij was nu als een dier in het nauw: gewond, gevaarlijk, en met het gevoel dat hij niets meer te verliezen had.
Laat hem maar komen, dacht ik. Mijn hartslag was rustig en mijn hoofd was helder. Elke zet die hij vanaf dit moment zou doen, was een zet waar ik me al op had voorbereid. Ik had hem zijn baan, zijn geld en zijn trots afgenomen. Nu hoefde ik alleen maar te wachten tot hij achter mij aan zou komen.
En wanneer hij dat doet, ben ik klaar om hier voorgoed een einde aan te maken.
