Voel de hitte
Auteur
Arri Stone
Lezers
264K
Hoofdstukken
28
Danni is klaar voor een nieuwe start: geen drama, geen afleiding, alleen maar rust. Maar dan komt Hayden haar leven binnen, met zijn brede schouders, zijn vlotte glimlach en zijn zelfverzekerde houding van een brandweerman die staal zou kunnen doen smelten. Overdag redt hij levens, 's nachts is hij een drummer met een ritme dat ieders hart sneller doet kloppen. De vonken vliegen er vanaf en al snel wordt hun aantrekkingskracht zo heftig dat ze die niet meer kunnen beheersen. Maar wanneer oude vlammen en jaloerse harten terugkomen, wordt de spanning tussen hen gevaarlijk. Kan verlangen veranderen in iets diepers voordat alles in rook opgaat?
Knappe brandweermannen
DANNI
De grond trilt terwijl twee brandweerwagens met hoge snelheid de straat in komen rijden. Hun sirenes loeien en hun zwaailichten flitsen. Ik loop net van mijn werk met mijn sleutels in mijn hand wanneer ik ze zie. Mijn aandacht wordt er meteen naartoe getrokken, en ik volg de wagens met mijn blik terwijl ze voorbijrijden.
“Hé, zie je dat? Ze gaan richting onze straat,” zegt Alison, terwijl ze mijn arm grijpt. Zij is ook net klaar met werken. Ze werkt vlak naast mij, wat echt geweldig is.
Alison is mijn beste vriendin en we wonen samen. Het is pure chaos, maar ik zou het niet willen missen.
“Kom, we gaan,” zegt ze, en we rennen naar mijn auto.
We rijden naar huis, maar zodra we onze straat inslaan, zien we het probleem. Het plaatselijke café, wat verderop in de straat, staat in brand.
Overal staan mensen. Sommigen hebben hun telefoon in de hand, anderen staren alleen maar, allemaal ofwel bezorgd ofwel nieuwsgierig.
De brandweerwagens blokkeren de weg, dus moet ik twee straten verderop parkeren. We lopen de rest van de weg, maar we kunnen niet bij ons huis komen.
Rook kringelt door de lucht, dik en grijs. De geur van brand raakt me hard.
“Denk je dat we er op de een of andere manier langs kunnen?” vraag ik, terwijl ik kijk hoe de brandweermannen aan het werk zijn. Ik ben blij dat ons huis een stukje verderop staat.
Alison haakt haar arm door de mijne. “Laten we het aan een van hen vragen als ze niet bezig zijn.”
We blijven daar staan, alsof we bezorgd zijn over de brand, maar eigenlijk begluren we de brandweermannen. Ik bedoel, wie houdt er nou niet van een man in uniform?
Mijn gedachten dwalen af. Ik stel me voor dat een van hen me naar buiten draagt. Zijn handen op mijn kont. Hij drukt me tegen een muur om me veilig te houden. Mijn wangen worden rood.
Alison is niet veel beter. Ze zwaait naar een van de mannen. “Excuseer! Kunnen we erlangs? We wonen daar wat verderop.”
De brandweerman die naar ons toe loopt is lang en groot. Zweet glimt op zijn voorhoofd. Hij ademt diep uit. “Laat me eerst even controleren of het veilig is.” Hij loopt weg om met een andere brandweerman te praten, en ik zie ze allebei onze kant opkijken.
“Verdomme, wat is hij lekker,” fluistert Alison. Ze wappert met haar hand voor haar gezicht.
Ik lach, maar ik bloos. “Hij is vast niet vrijgezel. En als hij dat wel is, staat er waarschijnlijk een lange rij vrouwen op hem te wachten.”
Alison rolt met haar ogen. “Je ex heeft je echt flink door elkaar geschud. Niet elke man is een klootzak. Flirt met hem wanneer hij terugkomt.”
“Waarom doe jij het niet?” zeg ik plagend terug.
Ze grijnst. “Ik heb mijn oog laten vallen op dat lekkere kontje daar.” Ze likt haar lippen af.
Ik lach hardop. “Welke is dat?”
Ze wijst, veel te opvallend, naar een groep brandweermannen. Een van hen de ouderen. “Je weet dat ik van oudere mannen hou. Die daar? Hij doet mijn kutje druipen.”
“Alison! Niet wijzen!” Ik trek lachend haar hand naar beneden.
We blijven daar staan, alsof we geïnteresseerd zijn in de brand, maar eigenlijk blijven we gewoon naar al die lekkere brandweermannen kijken. Waarom heb ik er nooit eerder aan gedacht te daten met een brandweerman?
HAYDEN
De oproep komt binnen - een brand in een café. We stappen in de wagens en rijden snel door de straat, met loeiende sirenes
Gelukkig is het dichtbij.
Wanneer we er aankomen, zetten we de weg af. De brand is stevig, maar hij is niet overgeslagen naar de huizen.
Dat is een opluchting.
Rocky komt grijnzend naar me toe. Hij kijkt naar de menigte toeschouwers en geeft me dan een duw in mijn zij.
“Er zijn een paar leuke meiden die erdoor proberen te komen. Ze wonen wat verderop in de straat.” Hij geeft me ene klopje op mijn rug. “Ga met ze praten.”
Ik schud mijn hoofd. “Geen interesse.” Rocky probeert me altijd te koppelen.
Hij rolt met zijn ogen. “Kom op, het is nu wat, een jaar geleden? Je ex was echt een nachtmerrie, maar niet iedereen is zo.” Zijn stem wordt wat zachter.
Ik zucht. “Ik weet gewoon niet of ik er klaar voor ben.” Het is een leugen, en dat weet ik.
Mijn ex heeft me gebroken, en ze komt nog steeds opdagen bij mijn optredens om met mijn hoofd te spelen.
Rocky grijnst. “Als jij het niet doet, doe ik het. Kijk - ze zijn echt naar ons aan het staren.”
Ik lach. “Iedereen staart naar ons wanneer we komen opdagen.” We waren uitgeroepen tot een van de heetste brandweerteams van de staat, en eerlijk gezegd begon het ons naar het hoofd te stijgen.
Rocky zucht, dramatisch zoals altijd. “Oké. Zal ik ze vertellen dat het veilig is om nu langs te lopen?”
“De brand is uit. Er is alleen nog wat rook, maar het is veilig als ze aan de andere kant blijven.” Ik knik naar de twee vrouwen waar hij het over heeft.
“Pech voor jou, man. Een van hen is echt leuk. En ik bedoel echt, echt leuk.” Rocky grijnst, klopt me op mijn rug en loopt weg.
Hij loopt recht op de meiden af. Vanaf hier kan ik hun gezichten niet echt zien.
Mijn borst verstrakt een beetje - ik ben nog steeds erg in de war door mijn ex, en ik weet niet zeker of ik klaar ben voor iets nieuws.
Rocky is al met ze aan het praten. Een van de meiden is duidelijk extraverter. Ze gooit haar haar naar achteren en lacht om alles wat hij zegt.
Dat is Rocky ten voeten uit - hij is zo makkelijk in de omgang, mensen worden meteen naar hem toegetrokken.
De meiden glippen voorbij achter de brandweerwagens, en wanneer ze aan de andere kant tevoorschijn komen, kan ik ze eindelijk eens goed bekijken. Een van hen trekt mijn aandacht.
Ze heeft zo’n schattig klein neusje en een lieve, onschuldige uitstraling die mijn hart sneller doet kloppen. Misschien had Rocky gelijk.
Ze kijkt mijn kant op, geeft me een snelle, speelse glimlach, en haar wangen kleuren roze voordat ze zich weer naar haar vriendin draait. Lachte ze nou net naar mij? Mijn maag maakt een vreemde salto.
De manier waarop ze lachte - het was alsof de zon tevoorschijn kwam na een storm. Ik voel beweging in mijn broek.
Serieus? Beheers je. Ik heb dat niet meer gevoeld in... nou ja, het is lang geleden.
Mijn ex deed mijn hart ook sneller slaan, maar dit? Dit is iets anders.
Ik kijk hoe de meiden naar een huis lopen. Ik kan mijn ogen niet afhouden van degene met die prachtige glimlach.
Net voordat ze naar binnen gaat, kijkt ze op. Onze blikken kruisen elkaar voor een kort moment, en haar glimlach is zo stralend dat het bijna pijn doet.
Dan is ze weg.
Wat was dat in vredesnaam? mompel ik binnensmonds. Misschien heeft Rocky gelijk. Misschien is het tijd om alle ellende die mijn ex me heeft aangedaan los te laten.
Misschien zou ik echt in iets nieuws kunnen geloven.
Wanneer we eindelijk klaar zijn en ons klaarmaken om terug te gaan naar de kazerne, kan ik het niet laten om een blik te werpen op de rij huizen, op zoek naar een glimp van dat blonde haar.
Misschien heeft Rocky gelijk. Misschien moet ik iemand nieuw een kans geven.
Maar ik heb het waarschijnlijk verpest. Hoe zou ik haar überhaupt kunnen terugvinden? Het is niet alsof ik gewoon bij elke deur kan aankloppen.
Terug op de kazerne ruimen we de wagen op en maken ons klaar om onze dienst te beëindigen. Dan vertelt Rocky me zijn nieuws.
“Ik heb de meiden verteld dat je in een band speelt.”
“Je hebt wat gedaan!” Ik staar hem aan, half geïrriteerd, half onder de indruk.
Rocky lacht alleen maar en klopt me weer op mijn rug. “Je zou toch nooit met haar gaan praten, dus gaf ik je een klein duwtje.” Hij knipoogt naar me.
Ik schud mijn hoofd en lach. “Ik kan niet geloven dat je dat hebt gedaan.”
Na mijn dienst ga ik naar huis. Ik moet morgen vroeg op, maar mijn gedachten blijven hangen bij dat meisje.
Vrijdagochtend is het voor een keer rustig. Maar ik kan niet stoppen met aan haar denken.
Ze zit de hele dag in mijn hoofd, en tegen de tijd dat mijn dienst erop zit, ben ik nerveus en opgewonden.
Voor het eerst in een jaar tijd heb ik echt zin om ervoor te gaan.
Maar de echte vraag is - komt ze vanavond opdagen?
