Het Gecomponeerde Hart
Auteur
Donna Berlyn
Lezers
83,4K
Hoofdstukken
18
De Ontdekking
Hij kwam binnen met een kalme autoriteit. Hij was goed gekleed, zag er onberispelijk uit en had een overduidelijke charme. Het was het soort charme dat harten brak en hoofden op hol bracht.
Hij werd niet begroet zoals je zou verwachten. Hij werd zelfs helemaal niet opgemerkt.
Marina was in de opslagruimte. Amelia ging helemaal op in haar melodie. Ze speelde verder en had geen oog voor alles om haar heen.
De kapotte deurbel had hen niet gewaarschuwd dat hij er was, maar dat vond hij niet erg. Hij bleef staan en luisterde aandachtig naar de betoverende muziek. Het werd gespeeld door de al even betoverende jonge vrouw.
Haar bewegingen waren moeiteloos en vol overgave. Er leek energie door haar vingers te stromen bij elke aanslag op de toetsen.
Amelia speelde haar stuk uit en liet haar vingers zachtjes op de toetsen rusten. Ze aaide elke toets met een tedere liefde, alsof het een minnaar was.
Er waren genoeg piano's om uit te kiezen, een hele winkel vol zelfs. Maar Amelia speelde het liefst op deze. Ze voelde een diepe band met de prachtige kleine vleugel die ze liefkozend Ebony noemde.
„Als dat uw verkooppraatje is, ben ik verkocht, jongedame.“ Zijn stem klonk zwaar maar verfijnd.
Amelia keek op van de piano. „Het spijt me, ik heb u niet binnen horen komen,“ zei ze.
Ze stond op om hem te begroeten, en hij liep naar haar toe.
„Maakt u zich daar geen zorgen over. Dat was werkelijk prachtig. Van wie was dat stuk? Ik geloof niet dat ik het eerder heb gehoord,“ vroeg hij.
„Van mij,“ antwoordde ze.
„Echt sensationeel.“ Toen hij haar hoorde spelen, vond hij haar al een briljante pianiste. Nu besefte hij dat ze nog zoveel meer was.
Hij stak zijn hand uit. „Ik ben August Ellery, maar Augie is ook prima.“ Hij las de naam die op de borst van haar jasje was geborduurd. „Amelia. Dat is een mooie naam.“
„Dank u wel.“
„Dit is een prachtige kleine vleugel, en u heeft absoluut een gave om hem tot leven te wekken,“ merkte hij op. Hij liep om de piano heen en ging zitten naast de plek waar Amelia stond. Hij gebaarde dat ze naast hem moest komen zitten.
Ze gaf toe en ging zitten, maar haar ogen bleven gericht op Ebony. „Ze is meer dan dat. Elke keer als ik op haar speel, is het alsof we een gesprek vol pure poëzie voeren. Ze is echt een zielsverwant.“
August raakte steeds meer geïntrigeerd door de jonge vrouw. Zij daarentegen werd steeds zenuwachtiger. Ze was bang om haar geliefde akoestische vriendin kwijt te raken.
Hij begon een stuk van Bach te spelen. Hij hoopte dat ze met hem mee zou spelen, en dat deed ze.
Amelia was zich er gelukkig niet van bewust dat ze auditie deed. Zo sluw was hij. Maar haar talent was duidelijk vanaf het moment dat hij binnenkwam. Hij wist dat hij haar niet door zijn vingers kon laten glippen.
Hij was erg goed in het ontdekken van talent. Maar hij was nog nooit zo snel zo zeker geweest van zo'n unieke gave.
Ze speelden nog steeds samen toen Marina de kamer binnenkwam. Ze liep naar de piano en stelde zichzelf voor.
August stelde zich ook aan haar voor, maar dat was eigenlijk niet nodig.
Marina wist precies wie hij was. „Het is een grote eer,“ gaf ze toe. „Ik weet zeker dat Amelia het al heeft gevraagd, maar kunnen we u ergens mee helpen vandaag?“
„Ja, ik wil deze piano kopen.“
Amelia stopte met spelen en keek op naar Marina. Marina ving haar blik op, maar kon het niet opbrengen om haar in de ogen te kijken.
Amelia was een lieve meid, met precies genoeg pit om haar interessant te maken. Haar natuurlijke muzikale talent was ongeëvenaard. Dat talent, samen met haar schoonheid en mysterieuze charme, was een enorme aantrekkingskracht voor de winkel geworden.
Marina hield van haar als van een dochter. Uit vriendelijkheid had ze er alles aan gedaan om Ebony zo lang mogelijk in de winkel te houden. Maar handel is handel. Een verkoop aan August Ellery was bovendien een kans die je niet liet lopen.
„Natuurlijk, meneer Ellery,“ stemde Marina in.
Amelia boog haar hoofd.
„Weet u zeker dat dit degene is die u wilt?“ vroeg Marina zachtjes. Ze deed een uiterste poging om Amelia te steunen.
Hij keek naar Amelia, toen naar de kleine vleugel en weer terug naar Marina. „Ik kan me geen betere bedenken,“ antwoordde hij.
„Zullen we naar mijn bureau gaan om de details te regelen?“ stelde Marina voor. Ze leidde August weg bij de piano.
Hij keek achterom in de richting van Amelia. „Ze is heel bijzonder, nietwaar?“
Marina wist niet zeker of hij de piano of haar jonge assistente bedoelde. Maar het antwoord was voor allebei hetzelfde.
„Ze is geweldig,“ beaamde ze, terwijl ze zich een beetje schuldig voelde.
Amelia nam het haar niet kwalijk. Ze nam het vooral hem kwalijk. Waarom had hij juist deze piano nodig? Wie dacht hij wel dat hij was?
Ze begon weer te spelen. Dit was misschien wel de laatste keer dat zij en Ebony samen speelden. Ze was niet van plan om zijn aankoop haar ervan te weerhouden er nog één keer van te genieten.
August vond het prima om haar te laten spelen. Hij was blij om haar weer te horen. Hij luisterde met groot plezier terwijl hij de papieren invulde. Hij was diep onder de indruk van elke noot die ze speelde.
„Je bent meer dan welkom om er op mijn instituut op te komen spelen, wanneer je maar wilt. Sterker nog, ik zou het fantastisch vinden als je dat doet,“ zei hij.
„Uw instituut?“
„Ja, mijn muziekschool.“
Amelia voelde zich opgelucht. Misschien hoefde ze Ebony toch niet kwijt te raken. Als het betekende dat ze de piano ergens anders kon bespelen, had ze dat er wel voor over. „Waar is dit instituut?“
„New York,“ viel Marina in voordat August de kans kreeg om te antwoorden. Marina wist alles van de grote August Ellery. Ze had ooit zelf muzikale dromen gehad.
Amelia's opwinding sloeg al snel om in teleurstelling. Ze begreep dat hij misschien niet besefte hoe veel ze van die piano hield. Toch leek het wreed van hem om zo'n absurde suggestie te doen.
„Dat is een beetje te ver weg voor mij,“ antwoordde ze beleefd. Ze deed hard haar best om haar ergernis over zijn gebrek aan inlevingsvermogen te verbergen.
„Goed, dat is dan geregeld,“ zei hij. Hij ondertekende het laatste internationale verzendformulier. Toen wendde hij zich tot Amelia. „Niet als je daar een student bent,“ vervolgde hij.
Ze kon het niet helpen dat ze zich ergerde. Genoot hij ervan om onschuldige jonge vrouwen te kwellen? Wat was zijn probleem? Hij wist donders goed dat ze daar geen student was!
„Hoe krijg ik jou nu zover om daarheen te komen?“ vroeg hij, blijkbaar volkomen serieus.
„Pardon?“
„Om je bij het instituut aan te sluiten. Ik wil dat je naar mijn school komt.“
Amelia had altijd geleerd dat als iets te mooi klonk om waar te zijn, dat het dan waarschijnlijk ook zo was. Hij kon dit onmogelijk serieus menen. „Ik ga al naar school, bedankt.“
„Niet naar een school zoals de mijne, jongedame.“
„Dat is waar,“ stemde Marina in. „Het is een van de top vijf muziekscholen ter wereld! Alleen al door ernaartoe te gaan, heb je negentig procent meer kans op een geweldige baan in de muziekindustrie.“
Ze klonk alsof ze voorlas uit de folder van de school. „Met jouw talent kan het je overal brengen waar je maar van droomt, Amelia,“ drong Marina aan.
Hij had Marina aan zijn kant vanaf het moment dat ze besefte wie hij was. Maar Amelia was nog niet overtuigd.
„Meent u dat serieus? Kan ik echt een student op uw school zijn?“
Een muziekschool in New York? Daar had ze eigenlijk nog nooit over nagedacht. Ze hield van spelen. Ze was er briljant in, zelfs zonder haar best te doen. Maar ze liet haar gedachten nooit verder gaan dan het simpele leventje waarin ze troost vond, precies waar ze nu was.
Hij glimlachte, geamuseerd door haar twijfel. „Ik ben altijd serieus over muziek. Je hebt een bijzondere gave, meid.“
„U kent me pas twintig minuten.“
„Dat is meer dan genoeg.“ Hij klonk vol zelfvertrouwen. Bijna arrogant.
„Moet ik dan geen auditie doen?“
„Je bent al geslaagd voor je auditie. Je bent aangenomen, als je wilt.“
Het vooruitzicht dat dit echt waar was, begon een beetje opwindend te worden. Maar toen drong de harde werkelijkheid weer tot haar door. Ze had weinig geld gespaard en ze had niet eens een paspoort.
Amelia wist dat dit een geweldige kans was. Maar ze wist ook dat ze de reis naar New York niet kon betalen. Ook had ze geen geld om daar te leven.
„Ik vlieg morgen weer terug, maar mijn assistente neemt contact met je op. Als je antwoord ja is, regelt zij alles.“
„Alles regelen?“
„Ja, ze boekt de vluchten en het vervoer naar de school. Jouw accommodatie zal ook geregeld zijn voordat je aankomt... En,“ voegde hij eraan toe, alsof hij haar gedachten kon lezen, „alle kosten worden vergoed.“
„Alle kosten vergoed?“ Ze had bevestiging nodig.
„Natuurlijk. Een volledige beurs.“
Ze was er stil van.
„Dit is een kans uit duizenden, meid. Een kans uit duizenden. Goed, ik moet nu gaan. Ik dank jullie beiden voor jullie tijd. Ik hoop je snel te zien, Amelia.“
De twee vrouwen keken hem na terwijl hij vertrok. Daarna keken ze elkaar een beetje verbijsterd aan.
„Wat is daar zojuist gebeurd?“ vroeg Marina zonder een antwoord te verwachten.
„Je hebt Ebony verkocht. Dat is wat er is gebeurd.“
„Vergeet Ebony. Was je niet bij de rest van het gesprek? Je hebt het helemaal gemaakt, meid!“
„Kom op, ik kan dit niet serieus nemen. Zulke dingen overkomen echte mensen niet. Er loopt zomaar een man de winkel binnen. Hij biedt me een gratis reis naar New York aan en een beurs ter waarde van duizenden dollars! Het is een beetje vreemd, vind je niet?“
„Misschien een beetje,“ gaf Marina toe.
„Maar het is wél zojuist gebeurd, Amelia. Als het iemand anders dan jij was geweest, of iemand anders dan August Ellery trouwens, dan zou ik erg sceptisch zijn. Sinds wanneer trek jij je eigenlijk iets aan van vreemde dingen?“ grapte ze. „Het is een goede soort van vreemd, Amelia. De beste soort! Het is het lot.“
Amelia haalde haar schouders op. Ze geloofde niet in het lot. Ze had niets aan dat soort dingen in haar leven.
„Hoe weten we überhaupt of deze man de waarheid spreekt? Hij is iets te gladjes, vind je niet? Voor hetzelfde geld kom ik daar aan en word ik verkocht als seksslaaf.“
Marina begon te lachen.
„Ik bedoel alleen maar te zeggen: hoe weten we dat deze man is wie hij zegt dat hij is?“
„Weet je echt niet wie August Ellery is?“ zuchtte Marina. „Hij is een gladde prater, dat is zeker! Maar hij is ook nog eens een van de directeuren van het meest beroemde en exclusieve muziekinstituut in het hele universum!“
„Wauw.“
Amelia glimlachte verward om de gepassioneerde overdrijving van Marina. Marina was normaal gesproken vrij gereserveerd. Amelia had haar nog nooit zo levendig gezien.
Marina liet haar zijn professionele online profiel zien. Het bevatte een eindeloze lijst van prestaties om te bewijzen dat hij de waarheid sprak. Amelia knikte instemmend.
Hij was het, zonder enige twijfel. Zijn cv was op zijn zachtst gezegd indrukwekkend.
„Dus hij is echt, maar hoe—“
Marina onderbrak haar. Ze raakte gefrustreerd door de besluiteloosheid van Amelia. „Kijk, als August Ellery je uitnodigt voor zijn instituut, is je de heilige graal van een muziekcarrière aangeboden. Je bent de gouden, nee, platina poorten gepasseerd! Zelfs Mozart zou moeite hebben om daar binnen te komen! Iedereen die droomt van een grootse muzikale carrière, zorgt er wel voor dat ze hem kennen!“
„Kijk, ik weet dat je me probeert te overtuigen. Maar je maakt me er alleen maar bang mee.“
En Amelia was inderdaad bang. Het was veel voor haar om opeens te moeten verwerken. Ze was helemaal niet goed in het nemen van levensveranderende beslissingen.
Marina draaide zich af, ogenschijnlijk verslagen. Toch besloot ze haar best te blijven doen.
„Jouw talent is werkelijk onvergelijkbaar. Begrijp me niet verkeerd, dat moet je omarmen, maar je gave isoleert je ook. Hoe kan iemand met zoveel talent tevreden zijn met hele dagen in een pianowinkel hangen? Waarom neem je genoegen met matige lessen van mensen met nog geen kwart van jouw talent? Je bent meer waard. Verlang je dan nooit naar meer?“
Tot aan dit moment had Amelia nooit echt naar meer verlangd. Ze had zichzelf nooit toegestaan om na te denken over wat 'meer' zou kunnen betekenen.
Maar Marina's woorden klonken haar nu toch best overtuigend in de oren. Misschien wilde ze inderdaad wel meer?
„Dit kan een kans zijn om mensen te ontmoeten die in jouw wereld leven. Of die daar in ieder geval het dichtst bij in de buurt komen. Dit gebeurt nooit meer, Amelia. Dat beloof ik je. Mij is het in ieder geval nooit overkomen.“
Marina zei er verder niets meer over. Ze ging verder met het sorteren van wat papierwerk op het bureau.
Het was bijna sluitingstijd, dus hielp Amelia met afsluiten. Voor het eerst sinds ze haar had ontmoet, besefte Amelia dat Marina misschien wel helemaal niet zo tevreden was. Ze was gewoon een vrouw met een droom die nooit werkelijkheid was geworden.
Amelia bleef de hele nacht nadenken over de gebeurtenissen van die dag. Marina's woorden speelden zich keer op keer af in haar hoofd. Hoe meer ze erover nadacht, hoe geloofwaardiger het werd. Maar ze wilde zichzelf niet toestaan om te overtuigd te raken.
Alleen al door erover na te denken, werd ze ontzettend moe.
In een poging om wat te slapen, probeerde ze zichzelf iets wijs te maken. Als de assistente de volgende dag zou bellen, dan, en alleen dan, zou ze geloven dat het allemaal echt was.
Ze zou wel zien wat de dag van morgen haar zou brengen. Daarna zou ze pas beslissen hoe ze zich erbij voelde.
