De Snowredserie boek 3: Vulkin
Auteur
C. Swallow
Lezers
17,0K
Hoofdstukken
25
Prinses Faye heeft altijd een leven geleid gewikkeld in zijde—vertroeteld, beschermd en heerlijk onwetend over de echte wereld. Maar wanneer ze gegijzeld wordt door de norse piraat Vicente en meegesleurd wordt op een schip op weg naar Desentol, spat haar koninklijke bubbel al snel uit elkaar. Nu moet Faye leren vechten, flirten en ontdekken wat er schuilgaat achter Vicente’s smeulende blik… en de gewelddadige kracht die hij wanhopig probeert opgesloten te houden. Met golven die tegen de boeg slaan, geheimen die sudderen en kussen die misschien wel bijten—dit is geen doorsnee coming-of-age verhaal. Het is bloed, zwaarden en brandende romantiek. Maak je vast.
Ongewenst
Boek 3: Vulkin
FAYE
Ik ben de grap van Alma – ik heb twee vaders en een moeder. Er is niemand anders die drie ouders heeft.
Mijn moeder, Ellie, de koningin? Ik hou veel van haar, maar ze is een rommeltje. Ze is lief, maar ze kan na mij geen kinderen meer krijgen, en ik was geen zoon, dus... er is niemand om het koninkrijk over te nemen.
Het koninkrijk is in gevaar.
Mijn vaders? De beroemde koning Snow en de rode tovenaar Whittaker willen dat ik trouw.
Het enige probleem is dat mijn familie als enigszins kwaadaardig wordt gezien en het hele koninkrijk voelt zich door hun wilde en grillige bewind gecontroleerd.
Om te beginnen zijn de belastingen hoog.
Nu komt het rivaliserende koninkrijk van Desentol over een verbond praten.
Maar het is geen prins die ze willen geven. Alleen een hoge heer, die volgens hen in naam van de prins zal regeren.
De hoge heer zou vanavond aankomen.
Zou.
Dat had hij niet gedaan.
Niemand kon hem vinden.
Mijn mogelijke huwelijk valt in duigen.
We zitten nog steeds in de troonzaal te wachten, terwijl het grote feestmaal voor ons koud wordt.
'Waar is die verdomde huwelijkskandidaat?' Mijn vader van bloed, Whittaker, prikt te hard met zijn vork in een gekookte kippenborst. Ik hoor bot breken, terwijl hij vloekend naar de lege stoel tegenover me fluistert. 'We kennen niet eens zijn naam, Ellie.'
Ik kijk naar mijn moeder, die stil is geweest sinds ze dit heeft geregeld. Nu drinkt ze wat bier en kucht. 'Ik heb mijn best gedaan.' Ellie zet de beker neer en pakt mijn hand, hem beschermend aaiend.
Ik voel Snows stille, boze blik over de tafel. Mijn tweede vader – de koning van Alma met wit haar, heldere blauwe ogen met een vleugje rood – hij heeft als het om stomme dingen gaat ook een kort lontje.
Snow kijkt naar me, en pas dan worden zijn ogen een klein beetje zachter. 'Ik heb hem waarschijnlijk zonder het te weten vermoord.' Snow zegt het zachtjes, als een wolf, terwijl hij een wenkbrauw optrekt.
Het is duidelijk een grap – maar Ellie hapt naar adem terwijl Whittaker hard lacht, waardoor de rest van de mensen zich ongemakkelijk voelt.
Hoge Elites zijn hier om me geliefd en belangrijk te laten lijken. Maar ik weet vrij zeker dat mijn familie vanwege hun trotse houding niet gehater zou kunnen zijn.
Snow is gemeen, Whittaker te gek, Ellie slecht gemanierd – op de slechtste momenten.
Ik ben de enige dochter die de wereld op haar schouders heeft – omdat het soms voelt alsof de mensen van Alma hun koning, tovenaar en koningin alleen verdragen, omdat ze mij aardig vinden.
Ik ben beleefd, respectvol en in alle fijne kunsten van dansen, poëzie en muziek onderwezen. Ik ben een goede prinses en een goede partij.
En toch, ondanks mijn goede familie en vaardigheden, kan ik niemand vinden die bij me past.
Ik ben op bepaalde manieren wanhopig op zoek naar liefde. Ik hoop dat een man me van het lot kan redden om in de toekomst een koninkrijk op mijn schouders te moeten dragen. Als ik ervandoor zou kunnen gaan, dan zou ik het doen. Ik ben er niet in geïnteresseerd om ooit te regeren, hoewel ik weet dat ik het zou kunnen als het moest.
Ik ben veel meer geïnteresseerd in rustige, stille bezigheden. Maar ik denk dat dat een bijzonder iets is. Ja, je zou me verwend kunnen noemen. Ik zeg niet dat ik dat niet ben.
Maar de prijs van alles hebben wat ik wil, betekent bezwaard worden door wat iedereen verder van me verwacht. Zoiets als een normaal leven bestaat niet.
Over plicht gesproken... een vrouwelijke Hoge Elite spreekt vanaf het feestmaal. 'Als je nerveus bent om te trouwen voordat je geen kinderen meer kunt krijgen, prinses Faye – weet dat het oké is om vrijgezel te zijn. Ik ben mijn hele leven vrijgezel geweest – het is heerlijk. Toegeven aan het huwelijk is verschrikkelijk als je gelukkig wilt blijven.'
Madame Alice vertelt me dit met een sluwe glimlach – ze is erg oud en zwak. De enige die dapper genoeg is om tegen mijn gekke familie in te gaan.
'Dat is niet het juiste om te zeggen, lieve Alice? Faye zal trouwen – en ze zal heel, heel rijk trouwen, haar gewicht in diamanten waard,' zegt Whittaker ter verdediging van mij en ik zucht.
'Hij, wie 'hij' ook is, komt niet naar dit feest,' zeg ik. 'Ik heb geen honger. Mag ik gaan?' Ik kijk hoopvol naar mijn moeder.
Ellie slikt. 'Als je frisse lucht nodig hebt, ga dan... maar kom snel terug? Ik weet zeker dat hij gewoon te laat is.'
'Je weet niet eens zijn naam,' fluister ik terug, me beschaamd voelend. 'En toch heb je dit gepland?'
'Het spijt me, Faye,' zegt Ellie, terwijl ze meer bier drinkt en uitlegt. 'De macht van Desentol is veel groter dan die van Alma... Ik moest akkoord gaan met hun vreemde gesprekken, anders zouden ze oorlog boven een vreedzame alliantie kiezen.
'Ze geven erom dat ze nog nooit een gevecht of oorlog hebben verloren. Ze hebben een geweldige hoge heer gekozen... um... ook een bekwame soldaat. Hij zou bedreven zijn in duistere magie, zoals je vader. Het is een zeldzaam iets.'
Whittaker laat zijn vork vallen en verliest zijn glimlach, terwijl er een plotselinge stilte over het hele diner valt. 'Dit is nieuw voor mij,' zegt Whittaker, terwijl hij langs me heen leunt om naar Ellie te kijken, die naar hem fronst.
'Ik wist dat je het niet goed zou opnemen om te horen dat hij waarschijnlijk een soort tovenaar is,' geeft ze toe.
'Wat voor soort man is hij?' vraagt Snow voorzichtig. 'Ellie.~ Details.'
'Ik kreeg deze huwelijkstaak, het is mijn zaak,' zegt Ellie, terwijl ze haar kin opheft en probeert zelfverzekerd te lijken. 'Ik koos een man zoals ik zou hebben gedaan, als ik de keuze had gehad toen ik jonger was. Als ik geluk had gehad. Niet vervloekt. En hij krijgt de kans om Faye goed te behandelen – door een fatsoenlijk hofmakerij proces. Het zal ons allemaal vrienden maken en aan beide koninkrijken kracht brengen.'
'Een hoge heer is niet – bedreven – een prins of koning is bedreven. Desentol beledigt ons,' gromt Snow. 'Hij is niet op tijd, als hij überhaupt komt. Hij is duidelijk dronken en is een of andere hoer in de stad verderop aan het neuken.'
'Snow, alsjeblieft, je maakt het erger.' Ik schop mijn stoel naar achteren en sta op, proberend om mijn tranen van schaamte binnen te houden. 'Het kan me niet eens meer schelen – ik word gewoon oud en sterf alleen, in plaats van al deze kutfeesten door te maken terwijl ik op de ware wacht. Fuck dit.~
'Ik ben waarschijnlijk vervloekt. Ik wou dat iedereen zou stoppen met proberen dit lot op me af te dwingen. Ik ben moe van geleid te worden, ik wil nu mijn eigen beslissingen nemen. Dit is het laatste feest en de laatste mislukte hofmakerij die ik zal bijwonen!' Ik heb soms ook een grote mond.
Whittaker verslikt zich in zijn wijn bij mijn gevloek, maar het is heel nep. Ik weet dat hij stiekem van mijn grote mond houdt, die de Hoge Elites ongemakkelijk maakt.
Snow houdt zijn mond, maar blaast alleen zijn neusgaten op terwijl ik wegstorm.
Alle ogen in de zaal kijken me aandachtig na terwijl ik vertrek. De hoge heer zonder naam zal me niet meer bezighouden. Ik wil trouwen – maar ik ben klaar met teleurstelling.
