De Snowredserie boek 2: Whittaker
Auteur
C. Swallow
Lezers
124K
Hoofdstukken
32
Haast
Boek 2: Whittaker
SNOW
TWEEËNHALF JAAR LATER
Er komt een moment dat iemand die verdrietig is verder moet.
Mijn Slapende Koningin heeft het grootste offer gebracht om mijn kroon, mijn edelen en mijn koninkrijk Alma terug te geven.
Ik weet niet wanneer ze wakker wordt – of ze überhaupt wakker wordt – maar ik kom dichter bij de dood en ik word elk jaar ouder.
Ik loop door een goed onderhouden tuin op de boerderij van Gadow, waar veel gewonde dieren worden verzorgd door een jonge vrouw, die Elena heet.
Wat mijn aandacht trekt, is dat ze ouder is dan de meeste vrouwen die trouwen en dat ze, ook al is ze erg mooi, tegen vele huwelijksaanzoeken nee heeft gezegd. Natuurlijk houdt ze ervan om voor dieren te zorgen die iets mankeren.
Wat me het meest verbaast, is hoe ze een grote en angstaanjagende wolf heeft grootgebracht. Het is nog verrassender dat het dier nu haar huisdier is.
Ik hoor haar met de paarden in de stal praten.
Terwijl ik dichterbij kom, reik ik naar de achterkant van mijn mantel om een fluwelen doosje tevoorschijn te halen.
Ik heb bijna drie jaar gewacht en ik kan niet langer wachten.
Het is tijd om het heden te accepteren – en het verleden los te laten.
ELENA
Ik borstel door Stalwarts manen terwijl hij op mijn eigen lange bruine haar kauwt. 'Je bent echt een plaaggeest, jij grote schat.' Hij vindt het heerlijk om geborsteld te worden en ik vind het heerlijk om voor al mijn dieren te zorgen.
Het is mijn enige echte liefde.
'Elena.' Ik hoor mijn naam door een bekende koninklijke stem gezegd worden.
Ik stop en kijk over mijn schouder.
'Uwe hoogheid?' vraag ik, om drie redenen helemaal in de war.
Waarom is hij hier? Waarom bonst mijn hart zo van opwinding? En wat heeft hij daar?
Snow trekt zijn capuchon af en laat zijn gitzwarte haar zien, het is netjes rond het knappe gezicht van onze vriendelijke, beleefde koning geknipt. Een goede man.
'Komt u meer geld brengen? We hebben uw geschenk aan onze boerderij vele maanden geleden al ontvangen en we hebben nog steeds veel te veel goud,' fluister ik, terwijl ik bloos, omdat Snow naar me toe loopt en dichterbij komt.
Ik slik en draai me naar Stalwart, alsof ik me op zijn vacht concentreer.
'Wees niet verlegen,' zegt Snow. Zijn stem verrast me altijd; hij is zo ruw vergeleken met zijn lieve persoonlijkheid. 'Elena, ik heb vanavond maar één vraag voor je.'
'Ja?'
'Ik hoop dat dat het antwoord op mijn vraag is,' lacht Snow, terwijl hij me een fluwelen doosje laat zien, dat klikkend opengaat en waar een ring in zit.
'We hebben elkaar maar twee keer gesproken!' zeg ik snel. Mijn hart zakt in mijn schoenen, terwijl ik van de ring naar Snows gezicht kijk. Hij kan dat niet menen.
'Ik heb genoeg gezien om te weten wat ik wil,' zegt Snow zacht. Zijn knappe mond krult zich in een veelbetekenende glimlach.
'Uh – maar de Slapende Koningin –' Ik noem haar, niet wetend dat ik Snow extreme pijn op zijn gezicht zou bezorgen. Puur verdriet neemt hem over.
'Ellie slaapt voor altijd.' Snow kijkt naar de ring.
Hij kucht om zijn keel te schrapen, terwijl hij weer naar me opkijkt. Hij zet zich schrap tegen zijn duidelijke hartzeer.
'Elena, ik heb vandaag de beslissing genomen om nooit meer een dag te wachten. Zelfs als Ellie in de volgende minuut wakker zou worden... Ik ben klaar met dat... meisje.'
Meisje?
Waarom zou hij niet vrouw zeggen? Koningin?
Probeert hij zich los te maken van de herinnering aan haar? Ik denk het wel.
'Snow, ik wil mijn dieren,' fluister ik naar hem op. 'Ik weet niet of ik –'
'Ik wil geen koningin om te regeren. Je kunt doen wat je wilt. Je mag alle dieren in het kasteel laten wonen als je wilt. Ik wil gewoon een vrouw in mijn bed.'
Snow is er zo direct over. Hij kijkt me gewoon zonder één keer te knipperen aan als hij het zegt.
'Je bent ook de mooiste vrouw die ik ooit heb gezien,' zegt hij.
O!
'Jij bent de knapste man die ik ooit heb gezien.' Snow komt dichterbij en buigt zich voorover om me te kussen nadat ik dat heb gezegd.
Als onze monden elkaar raken, voelt het goed.
Hij is de enige op wie ik me kan voorstellen verliefd te worden.
Hoe zou ik nee kunnen zeggen tegen onze geliefde koning die naar me toe komt? Het is erg vleiend.
Ik glimlach in de eerste kus die ik beantwoord en hij trekt zich alleen terug om het me opnieuw te vragen.
'Wil je mijn levende koningin zijn?' Snow trekt een zeer zelfverzekerde wenkbrauw op.
'Nou... waarom niet? Ja. Maar verwacht wel dat je kasteel vol knaagdieren zal zijn,' grap ik terwijl ik me terugtrek. Een sprookjesachtige opwinding vult mijn hoofd en buik.
Gebeurt dit echt?
Snow grijnst en krabt Stalwart in zijn nek. Dus hij is ook aardig voor dieren – dat is ook iets waar ik verliefd op kan worden.
'Goed. Ik kijk uit naar wat meer drama; het is veel te rustig geweest. Maar verre van perfect.' Snows blauwe ogen rusten op mijn glimlach, alsof al zijn geheime verlangens naar geluk wachten in meer kussen tussen ons. 'Ik ben klaar om me te settelen, Elena.'
'Weet je wat? Ik ook,' antwoord ik met een warme glimlach, terwijl Snow een stap achteruit doet en me een diepe buiging geeft.
'Je wordt morgen privé naar mijn koninklijke vertrekken gebracht, morgen. Maak je geen zorgen, mijn dame.' Snows donkere humor komt naar buiten en laat meer vlinders in mijn buik verschijnen. 'Ik bijt niet te hard.' Hij knipoogt en draait zich om, de nacht inlopend – de grootste en mooiste man die ik ooit heb gezien.
'Ik kan dit niet geloven,' fluister ik in Stalwarts oor. 'Misschien loont mijn wachten op de perfecte man eindelijk? Ik was geduldig en ik word beloond.'
Ik kan deze wending van het lot nauwelijks begrijpen en ik kan niet wachten tot het avontuur van mijn leven begint.
Maar toch blijft er een beetje zorgen knagen.
De Slapende Koningin...
Waarom wordt Ellie niet wakker?
