Gewoon een serie Boek 1: Gewoon een huisgenoot
Auteur
Lezers
995K
Hoofdstukken
24
Hoofdstuk 1
Book 1: Just Another Roomie
RACHEL
De regen in Londen is als een aanhankelijke ex. Hij gaat gewoon nooit weg.
De ochtendstorm stroomde over me heen alsof hij niets beters te doen had dan mijn dag nog verder te verpesten, terwijl ik al mijn bezittingen in mijn kleine auto pakte.
Je vraagt je vast af wat ik in godsnaam buiten deed in dit weer. Nou, je weet hoe iedereen altijd zegt dat goede dingen in drieën komen. Nou, raad eens? Slechte dingen ook.
Ik werd vanochtend wakker met een raar gevoel. Mijn huisgenoot, Jessy, zat te lachen en te giechelen, wat wat alarmbellen had moeten doen rinkelen. Ze is namelijk nooit blij om me te zien.
Maar ik zette het uit mijn hoofd en ging naar mijn werk. Ik was de persoonlijke assistent van een advocaat bij een van de topkantoren in Londen. Tenminste, dat was ik toen ik vanochtend opstond.
Een paar weken geleden had ik mijn foute baas bij HR gemeld voor seksuele intimidatie. De klootzak was het soort man dat dacht dat het „per ongeluk“ aanraken van mijn kont gewoon bij mijn functieomschrijving hoorde. Dus diende ik een klacht in, maar mensen zoals hij leken altijd uit te vinden hoe ze met dit soort shit konden wegkomen.
Raad eens wat deze klootzak deed? Hij verdraaide het verhaal en maakte mij de slechterik, door HR te vertellen dat ik hem al sinds mijn eerste dag probeerde te verleiden en dat ik nu gewoon wraak probeerde te nemen omdat hij me had afgewezen.
De klootzak overhandigde me zelfs persoonlijk mijn ontslag, met een gemene, kleine grijns op zijn gezicht. Dus sloeg ik hem. De beveiliging begeleidde me het gebouw uit zonder mijn laatste salaris of het salaris dat ze me nog schuldig waren van vorige maand.
Ik plofte zwaar neer op het trottoir voor mijn appartement en liet mijn hoofd in mijn handen rusten.
Nou, ik denk dat het niet meer mijn appartement is.
Bovenop mijn ontslag besloot mijn bitch van een huisgenoot onze huisbaas te bellen om hem te vertellen dat ik mijn baan kwijt was.
Ik was al te laat met de huur van vorige maand omdat de eikel voor wie ik werkte mijn salaris achterhield tenzij ik met hem sliep. En nu ik werkloos was, zei mijn huisbaas dat ik mijn huurcontract schond en zette hij me eruit. Dus nu was ik dakloos, werkloos en zeiknat.
Geen wonder dat ze zo lachte vanochtend. Ze wilde het appartement al een tijdje voor zichzelf, en nu heeft ze het.
„Fuck. Ik kan echt wel wat ijs gebruiken.“
Ik greep naar de plek waar ik mijn tas op het beton naast me had laten liggen, maar hij was weg. Ik draaide me om en zocht overal om me heen, maar zag hem niet.
What the fuck?!
Ik keek wanhopig om me heen en zag een jonge man wegrennen met mijn tas onder zijn arm geklemd.
„Fuck!“ riep ik, en ik begon achter hem aan te rennen, maar ik stopte toen hij de hoek om verdween.
Ik drukte mijn handpalmen tegen mijn voorhoofd en haalde diep adem.
Zie je wel, slechte dingen komen inderdaad in drieën. Of is dit al de vierde keer? Ik denk dat ik het weer in Londen niet echt kan meetellen, aangezien het praktisch elke dag regent.
Terwijl ik me vasthield aan mijn laatste beetje gezond verstand, pakte ik mijn telefoon en belde mijn beste vriendin.
Becky en ik zijn al onafscheidelijk sinds we kinderen waren. Ook al is ze nu model en reist ze de hele wereld over, we appen nog steeds elke dag en bellen elkaar minstens drie keer per week.
Ze nam na de tweede keer overgaan op. „Hey, babes. Hoe is het leven in Londen?“
Ik begon meteen te huilen toen ik haar stem hoorde, en wist haar tussen de snikken door alles te vertellen.
„Damn, Rach,“ antwoordde ze. „De wereld heeft je echt gefuckt vandaag. Wat heb je nodig, babes? Zeg het maar.“
Ik veegde over mijn wangen en zuchtte. „Ik raap mezelf wel weer bij elkaar. Dat weet je best, maar mag ik een paar dagen of weken bij jou logeren? Gewoon tot ik een nieuwe baan heb gevonden.“
„Je weet dat het mag, babes. Je hebt een sleutel. Kom gewoon deze kant op en doe alsof je thuis bent, zolang als je nodig hebt.“
„Bedankt, Beck. Ik ben je wat schuldig.“
Ik had geen idee waarom ik het geluk had om een beste vriendin als Beck te verdienen, maar ik was erg dankbaar.
***
We praatten nog een paar minuten, waarbij Beck me alles vertelde over de luxe tropische locatie waar ze deze week foto's maakte. Ik voelde me een stuk beter toen ik eenmaal achter het stuur van mijn auto zat.
Ik heb tenminste een plek om te slapen totdat ik mijn leven weer op orde heb.
Mijn betere humeur duurde echter maar totdat ik de sleutel in het contact stak en probeerde te starten. De motor hoestte en pruttelde even, voordat hij er met een harde knal en een hoog gepiep mee ophield.
„Oh, dit is een fucking grapje zeker,“ kreunde ik, terwijl ik zonder succes de auto opnieuw probeerde te starten.
Ik staarde uit de voorruit en vroeg me af wat ik had gedaan om dit te verdienen, toen ik het oplichtende bord van de buurtsupermarkt zag. De regen in Londen viel nog steeds met bakken uit de lucht, maar ik kon tenminste één ding van mijn vreselijke lijstje afvinken terwijl ik op een Uber wachtte.
Ik kan toch niet nog natter worden, toch? Ik bedoel, mijn kleren zijn al helemaal doorweekt.
Ik duwde mijn portier open, smeet het dicht en stampte door de regen naar de winkel. Ik stormde door de ingang naar binnen, waarbij het belletje boven de deur rinkelde, terwijl ik met mijn natte schoenen naar de vriezers sopte. Mijn gedachten waren maar op één ding gericht.
IJS!
Ik pakte drie bakken van mijn favoriete cookies-and-cream-smaak en draaide me om naar de kassa, toen ik tegen iemand opbotste en bijna een van mijn ijsbakken liet vallen. Grote handen pakten me bij mijn ellebogen, en ik keek omhoog.
„Oh mijn god! Het spijt me zo… wacht, Mason?!“ Ik herkende de oudere broer van mijn beste vriendin. „Wat doe jij hier?“
Hij keek boos, wat zijn gebruikelijke reactie was als hij me zag, en trok zijn handen ruw weg. „Rach? Waarom ben je helemaal nat?“
Ik wist niet zeker wat ik ooit had gedaan waardoor hij me niet mocht, maar hij was absoluut geen fan.
Ik rolde met mijn ogen. „Het is Londen, Mason. Het regent hier altijd.“
Hij staarde me aan alsof ik gek was geworden. „Nou, misschien moet je een paraplu kopen in plaats van drie bakken ijs,“ zei hij met een arrogante grijns.
Heb ik al verteld dat ik hem ook een beetje haatte? Meestal negeerde ik hem omdat Becky mijn beste vriendin is, maar vandaag was niet zo'n dag.
„Weet je wat, Mason? Het is echt een shitdag geweest, en ik heb op dit moment geen geduld voor jouw houding.“ Ik glimlachte liefjes, draaide me om en stak mijn middelvinger naar hem op terwijl ik naar de kassa liep.
Zijn sarcastische lach galmde door het gangpad terwijl ik voor mijn ijs betaalde en de deur uitliep.
Alsjeblieft, universum. Laat me gewoon veilig bij Becky aankomen, en ik zweer dat ik rechtstreeks naar bed ga en nooit meer om iets anders zal vragen.
***
De Uber-chauffeur was zo vriendelijk om me wat spullen in zijn kofferbak te laten leggen, zodat ik tenminste schone kleren had als ik bij Becky aankwam. Ik had al een monteur gebeld om mijn auto op te halen, niet dat ik de reparatie zou kunnen betalen.
Ik denk dat ik mijn oude ov-kaart maar weer moet afstoffen.
We stopten voor de flat van Becky, en ik zag een lange, boos kijkende eikel naar binnen duiken.
No fucking way.
Ik belde Becky snel op.
„Hey, babes. Zit je al lekker met je ijs?“ maakte ze een grapje.
„Nee,“ pufte ik. „Bovenop alles is mijn auto er ook nog eens mee opgehouden.“
„Oh, babes. Het zit je vandaag echt niet mee, of wel?“
„Blijkbaar niet, wat me terugbrengt bij de reden van mijn telefoontje, Beck.“ Ik keek boos naar de deuren van haar gebouw. „Woont Mason op dit moment bij jou?“
Het was even stil aan de lijn, voordat ze een beetje nerveus begon te grinniken. „Oh ja, ik was helemaal vergeten te vertellen dat hij momenteel ook bij mij logeert. De waterleidingen in zijn huis zijn gesprongen, dus hij woont de komende weken bij mij terwijl ze het repareren. Dat is toch geen probleem?“
Ik kreunde en liet mijn hoofd naar achteren vallen tegen de autostoel. „Beck, je broer is een klootzak. Hij heeft me nog nooit gemogen.“
„Nou, jij bent ook nooit echt zijn grootste fan geweest, Rach,“ antwoordde ze. „Zie dit als een kans voor jullie twee om elkaar te leren kennen. Oh! Tijd voor mijn fotoshoot! Ik moet gaan, babes. Vermoord hem niet, oké? Bloedvlekken zijn echt een bitch om uit mijn tapijt te krijgen.“
Ze hing op, en ik staarde een paar minuten lang naar mijn telefoon.
„Uh, mevrouw?“ vroeg de chauffeur. „Stapt u nog uit?“
Ik zuchtte, liet mijn schouders hangen en knikte. „Ja, ik denk dat ik niet echt veel keus heb.“
