Onder de littekens Boek 3
Auteur
Natalie Le Roux
Lezers
66,5K
Hoofdstukken
35
Hoofdstuk 1
Boek 3: Onder de Eer
Laylar
„Vader, u bent zo'n wrede man,“ zei ik terwijl ik naar hem toe liep. Hij zat op zijn gouden troon met mijn oom naast zich, en hij draaide zich met een grijns naar me toe.
„Dat weet ik. Maar je kunt niet ontkennen dat vandaag onvergetelijk zal zijn.“
Hij stond op van zijn troon en keek me aan. Zijn blik ontmoette de mijne, en mijn eerste schok en woede begonnen weg te ebben.
Ik schudde mijn hoofd, maar wist toch te glimlachen en sloeg mijn armen om zijn nek. „Waarom heeft u me niets verteld?“
Hij liet me los en keek me in de ogen. „Ik was er niet zeker van of ik het wel zou doorzetten. Pas toen hij voor me knielde, wist ik het zeker.“
„Wat bedoelt u?“
Hij gebaarde dat we naar de patio naast de grote zaal moesten gaan. Zodra we alleen waren, draaide hij zich naar me toe. „Laylar, mijn lieve kind, ik wist al van jou en Rein voordat je oom wegging om Connie te zoeken.“
„Waarom heeft u hem toen niet laten doden? Waarom heeft u gewacht?“
Hij ademde diep uit en keek naar de lucht. „Je oom vroeg me om hem een kans te geven. Om hem de kans te geven zichzelf aan mij te bewijzen. Dus dat deed ik.“
„En had u zo lang nodig om te beseffen dat hij van me houdt?“
„Nee,“ antwoordde mijn vader, en hij draaide zich naar me toe. „Pas toen ik het mes in mijn hand hield, zag ik wat ik moest zien.“
„Wat was dat dan?“
„Niets,“ zei hij, waardoor ik fronsend naar hem keek.
Hij glimlachte. „Toen ik in Reins ogen keek, vlak voordat hij dacht dat hij zou sterven, zag ik niets. Geen angst, geen spijt. Hij wist dat zijn liefde voor jou hem zijn leven kon kosten, en hij was niet bang. Hij was er zeker van dat ik zijn keel zou doorsnijden, maar zijn verdriet leek... alsof het voor jou was.“
Ik boog mijn hoofd en liet de woorden van mijn vader tot me doordringen. Geen spijt. Geen angst. Hij was klaar om voor mij te sterven.
„U bent niet boos op me?“ vroeg ik zachtjes.
Ik voelde de armen van mijn vader om me heen. „Nee, mijn kind. Ik ben ongelooflijk trots op je. Je bent uitgegroeid tot een geweldige vrouw. Je moeder zou ook zo trots op je zijn.“
„Ik wou dat ze hier was,“ zei ik, terwijl ik tranen in mijn ogen voelde prikken.
„Dat wens ik ook. Jij en je broers en zussen hebben haar veel te vroeg verloren. Maar ik weet dat ze met een glimlach over jullie allemaal waakt.“
Ik haalde diep adem en beet op mijn lip voordat ik zei: „Ash is ook een opmerkelijke vrouw, vader. Ze brengt u vreugde, en de manier waarop de mensen haar volgen...“
Toen hij zweeg, durfde ik mijn vader in de ogen te kijken. Hij sloeg zijn blik peinzend neer naar de grond voordat hij me weer aankeek. „Laylar, ik moet je iets vragen...“
„Ja.“
Hij fronste. „Ja?“
„Ja, ik keur het goed,“ zei ik met een glimlach.
„Hoe kom je erbij dat ik dat wilde vragen?“
„Oh, vader,“ zei ik, en ik haakte mijn arm in de zijne. „Uw gedachten zijn soms zo luid. Ik weet zeker dat zelfs de stenen muren ze kunnen horen.“
We liepen langzaam terug naar de zaal. Toen we bovenaan de trap stonden en uitkeken over de menigte, draaide mijn vader zich naar me toe. „Je kent de regels, Laylar. Zelfs ik ben gebonden aan tradities. Als ik bij Ash wil zijn, dan...“
Waarom aarzelt mijn vader zo om het te zeggen? Weet hij dan niet hoeveel we allemaal van Ash houden?
„Dan moet u met haar trouwen en haar koningin maken. Ik weet het, vader, en zoals ik al zei: we staan er allemaal achter.“
Rein
Ik liet mijn vader achter in het gezelschap van drie andere mannen uit ons dorp. Mijn ogen zochten de kamer af naar Laylar.
Ik kan eindelijk bij haar zijn, en ik wil elke seconde met haar in me opnemen. Ik zag haar bovenaan de trappen bij de ingang. Ze was in gesprek met de koning en beiden glimlachten.
Zal ik naar ze toe gaan? Mag ik me zomaar in hun gesprek mengen? Hoe hoor ik me nu eigenlijk te gedragen? Wat betekent het eigenlijk om van adel te zijn?
Plotseling voelde ik een stevige hand op mijn schouder. Ik draaide me om en keek recht in het metalen masker van de prins.
„Mijn heer,“ groette ik, terwijl ik mijn blik naar de grond sloeg.
„Je mag me vanaf nu Raylon noemen, heer Rein,“ antwoordde hij met een vleugje amusement in zijn stem.
Ik ademde uit en schudde glimlachend mijn hoofd. „Het voelt niet goed, mijn... Raylon.“
„Je went er wel aan,“ verzekerde hij me, terwijl hij gebaarde dat ik met hem mee moest lopen. „We moeten ergens over praten, en dat hadden we al veel eerder moeten doen.“
Ik slikte even en volgde hem naar de houten deuren achterin de zaal. Hij nam me mee naar de troonzaal. Toen de deuren achter ons sloten, liet hij zijn masker verdwijnen. Ik keek hem even in de ogen, maar door mijn diepe respect voor hem moest ik al snel wegkijken.
„Rein,“ begon hij, terwijl zijn ogen de kamer rondgingen. „Je weet van de hechte band tussen Laylar en mij, toch?“
„Ja, mijn heer,“ antwoordde ik, wat me een zijdelingse blik van hem opleverde.
„Raylon, ik sta erop,“ corrigeerde hij me. Hij ging verder: „Je weet dat zij de oudste dochter is. Haar hart breken zou onvoorstelbaar veel pijn veroorzaken.“
Ik slikte opnieuw. „Ja, natuurlijk. Maar dat zal nooit gebeuren. Ik hou te veel van haar om haar ooit pijn te doen.“
„Mooi,“ zei hij, en zijn blik keerde terug naar mij. Zijn ogen vernauwden zich, en ik zag dat hij iets serieus ging zeggen. „Rein, als je ervoor kiest om bij mijn nichtje te zijn en met haar trouwt, word je de tweede in de lijn van troonopvolging. Na Azmurtas ben jij de volgende erfgenaam. Dit is geen verantwoordelijkheid die je licht moet opvatten. Je draagt nu een zware last.“
„En u dan? Bent u niet de volgende in de rij voor de troon, na de koning?“ vroeg ik.
Hij schudde zijn hoofd. „Nee. Toen ik als kind afstand deed van de troon, nam ik een besluit dat niet kan worden teruggedraaid. Als ik het toen niet wilde, kan het me nooit meer worden aangeboden. Mijn broer heeft op dit moment maar één erfgenaam. Als je met Laylar trouwt, word je niet alleen een prins, maar ook een erfgenaam.“ Zijn woorden lieten mijn hoofd duizelen, en ik had moeite om mijn zenuwen onder controle te houden.
„Daar hoort een verantwoordelijkheid bij,“ ging hij verder, terwijl hij naar de gouden tronen liep. Ik volgde hem en probeerde hem bij te houden. „De plicht om er alles aan te doen om de erfgenaam te beschermen. Voor mijn broer en mij betekent dat Azmurtas. Die verantwoordelijkheid zal ook op jouw schouders rusten. Begrijp je dat?“
„Dat begrijp ik. U heeft mijn woord, ik zal alles doen wat er van me gevraagd wordt. Het enige wat voor mij telt, is Laylar en haar geluk. Ik zou nog liever sterven dan toe te staan dat haar kleine broertje iets overkomt.“
„Mooi zo,“ zei hij, terwijl hij naar de troon wees. „Ga maar zitten.“
Ik keek naar de plek waar hij naar wees en haalde diep adem. De aanblik van de gouden stoelen op de treden bracht herinneringen naar boven. Herinneringen aan bloed dat van de stenen droop. Aan de ijzerachtige geur van bloed op mijn gezicht en handen toen ik een man doodsloeg. En aan de manier waarop iedereen naar me keek, terwijl ik naast de koning stond.
„Vooruit,“ drong Raylon aan. „Probeer het eens. Wie weet is dat op een dag wel jouw plek.“
„Dat wil ik niet,“ fluisterde ik.
„Waarom niet?“ vroeg hij.
„Ik kan de koning niet op die manier onteren,“ zei ik, terwijl ik hem aankeek. „Ik kan en zal niet toestaan dat er iets gebeurt waardoor ik op die stoel moet zitten.“
„Als ik één ding heb geleerd, Rein, is het wel dat het leven onvoorspelbaar is. Hoezeer we ook hopen, bidden en dromen dat de dingen gaan zoals wij willen, het universum heeft voor ons allemaal een pad uitgestippeld. Hoe hard we er ook tegen vechten, en hoezeer we ook denken dat we onze richting veranderen, het zal ons altijd brengen waar we horen te zijn.“
„Raylon,“ zei ik, en ik draaide me naar hem toe. „Ik zou de eerste zijn die zijn leven opoffert om jullie familie te dienen en te beschermen. Niet u, noch de koning, noch Laylar, noch wie dan ook in deze familie zal ooit eerder sterven of gewond raken dan ik. Dat is wat ik doe. Dat is wie ik ben. Prins of niet, erfgenaam of niet, mijn leven is het minst belangrijk van allemaal.“
Raylon draaide zich naar me toe. „Dat geldt niet meer. Je bent voor ons allemaal net zo belangrijk als ieder ander van ons. Denk nooit dat je minder bent dan wij.“
„Maar dat ben ik wel,“ zei ik, terwijl ik zo respectvol mogelijk probeerde te blijven.
„Waarom zeg je dat?“ vroeg hij.
„Omdat ik weet waar ik vandaan kom. Wie ik ben. Mijn heer, als de dingen anders waren gelopen... als mijn mes ook maar een centimeter was uitgeschoten, had ik...“
„Had je wat?“ onderbrak hij.
Ik schudde mijn hoofd, want de herinnering deed te veel pijn. „Dan had ik Laylar vermoord,“ fluisterde ik, met mijn blik naar de grond gericht.
Ik verwachtte dat hij met woede zou reageren, misschien zelfs met geweld. Maar toen ik naar hem opkeek, glimlachte hij. Mijn verwarring was vast op mijn gezicht te lezen, want hij begon te lachen.
„Dat klinkt als een verhaal dat ik moet horen. Laten we gaan zitten, dan kun je het me vertellen.“ De prins liep naar de trap en ging op de onderste trede zitten. Hij strekte zijn benen voor zich uit en liet zijn ellebogen op de trede achter hem rusten.
Ik ging naast hem zitten en begon mijn verhaal. „Nou, het was de dag dat u vrede sloot met de Fuls. Kapitein Milrax stuurde me om de Ful-afgevaardigden terug naar de grens te begeleiden. Het was mijn eerste keer in het paleis, en de eerste belangrijke taak die ik kreeg. Het laatste wat ik verwachtte, was dat ik de prinses zou vinden, verborgen in de schaduw onder een donkere mantel. Ik had maar één taak: de afgevaardigden beschermen en hen veilig naar hun schip brengen. Ik had geen idee wie ze was toen ik mijn dolk trok en die op haar hart richtte.“
