Rit (Nederlands)
Auteur
Bryn Winchester
Lezers
1,5M
Hoofdstukken
30
Perfect plaatje
RILEY
„Lachen naar het vogeltje!“ zei de fotograaf opgewekt.
Niemand in mijn familie deed wat hij vroeg. Maar er was wel een zacht geschuifel om er nog beter uit te zien.
Mijn vader, Eric Davenport, streek de voorkant van zijn dure maatpak glad. Hij gooide zijn borst vooruit.
Het was zijn vaste pose. Deze paste bij zijn rol als projectontwikkelaar, filantroop en de op twee na rijkste man van Amerika.
Mam draaide zich een beetje naar hem toe. Ze toonde de camera haar beste kant en zag eruit als de perfecte echtgenote.
Vanuit mijn ooghoeken zag ik mijn zus, Casey. Ze ging iets meer rechtop staan en kantelde haar gezicht naar beneden, zodat ze nog slanker leek.
Ik trok de schouderbandjes van mijn ongestreken, vintage jurkje recht. Ik dwong mezelf om te glimlachen.
Ik weet bijna zeker dat ik met mijn ogen knipperde, precies op het moment dat de flitser afging.
***
Na de fotosessie werden we naar een privégedeelte van de Boston Veterans Day Parade gereden.
Ik hield nooit zo van dit soort onzin, om eerlijk te zijn. Maar toen we keken naar de paarden die voorbijdraafden, werd ik toch een beetje nostalgisch.
Ik keek opzij naar Casey.
Ze zag er zo elegant uit in haar twinset met parels. Ze werd vergezeld door haar oerdegelijke advocaat-vriendje, Digby Fairbanks III.
Vroeger, toen we klein waren, deden we alles samen. Kamperen in de achtertuin, liedjes verzinnen en concerten geven in de woonkamer.
Paardrijden. We vonden het heerlijk om samen paard te rijden.
We brachten weken door op een paardenkamp in de zomer. We rommelden maar wat aan en reden met de pony's over bospaden.
Dat waren een paar van mijn gelukkigste herinneringen.
Maar op dat moment voelden ze als een wazige, halfvergeten droom.
Ik rijd geen paard meer. Ik doe eigenlijk niet zo veel.
En mijn zus en ik spreken elkaar bijna niet meer.
Dat kwam doordat ze het te druk had als de belangrijkste adviseur van mijn vader.
En ik heb het druk met alles zijn wat hij haat.
„Ben je klaar voor het feestje straks?“ vroeg ze koeltjes. Ze had het over de belangrijkste gebeurtenis van de dag: een inzamelingsactie die mijn vader hield voor zijn vriend. Dat was Neil Bowry, senator van Massachusetts en presidentskandidaat.
„Denk het wel. Al wil pap waarschijnlijk liever niet dat ik ga. Hij haat me op dit moment.“
„Hij haat je niet,“ snoof Casey minachtend. Ondertussen marcheerde er een fanfare voorbij die een ongepast vrolijk deuntje speelde.
„Nou, hij vindt me in elk geval absoluut niet leuk,“ mompelde ik.
„Hij is gewoon boos omdat je het schooljaar niet hebt afgemaakt,“ antwoordde Casey.
De waarheid is dat ik nu eigenlijk op Purdue zou moeten zijn. Terug in West Lafayette in Indiana.
In plaats daarvan zit ik thuis. Ik ben gestopt met mijn studie tijdens het eerste semester van mijn tweede jaar.
Je zou kunnen zeggen dat ik het zwarte schaap van de familie ben. Pap gaf de schuld aan mij en mijn „extreme gefeest“. Dit werd nog eens extra benadrukt door een paar gemene roddelbladen.
Ik geef mezelf ook de schuld, maar niet om dezelfde redenen.
Ja, ik ben een beetje ontspoord. Maar als je opgroeit in een belachelijk strenge familie, is het makkelijk om toe te geven aan verleidingen.
Maar de redenen dat ik ben gestopt met school, hadden heel weinig met feesten te maken.
Het was de druk.
De druk om een goede studie te kiezen die pap zou goedkeuren. Bedrijfskunde natuurlijk, met een bijvak in politicologie.
Daarnaast moest ik niet alleen succesvol zijn met studeren, maar ook:
Dun.
Mooi.
Grappig.
Stoer.
Populair.
Gezond.
Modieus.
En alsof dat nog niet genoeg was, moest ik online een positief imago ophouden. Ik moest professionele netwerken opbouwen en precies weten wat ik wilde doen na mijn afstuderen…
Voor sommige mensen lijkt het zo makkelijk.
Mijn zus had hier bijvoorbeeld nooit moeite mee. Ze sprong schijnbaar moeiteloos van de ene mijlpaal naar de andere.
Maar het leven vloog me zo aan dat ik bezweek en in alles faalde.
Dus het is geen wonder dat ik veel feestte. Dat was tenminste iets waar ik goed in was.
Iets waardoor ik me beter voelde.
Tenminste, tot de volgende dag.
Toen de optocht ten einde liep, was het tijd om terug te keren naar het belangrijkste onderdeel van de dag: de inzamelingsactie voor Neil Bowry.
Pap doneerde een gigantische berg geld aan de beginnende presidentiële campagne van Neil. Dus ik gok dat wij de eregasten waren.
Dit wordt vreselijk.
***
Zodra we bij het Senaatsgebouw aankwamen, werd er van me verwacht dat ik ging netwerken. Dat betekende maar één ding…
Heel veel fucking vragen.
„En Riley, wat zijn de plannen voor na je studie?“ vroeg een vriend van mijn vader. Ik herkende hem vaag, terwijl ik bij de bar stond te wachten.
„Ik ben ermee gestopt,“ antwoordde ik simpelweg.
Als er iets was waarvan ik vol overtuiging kon zeggen dat ik er goed in was, dan was het wel het doodslaan van gesprekken waar ik geen zin in had.
„Oh, goed voor je, net als Steve Jobs!“ antwoordde de man, voordat hij er snel vandoor glipte.
De barman gaf me een flesje IPA. Ik sloeg bijna de helft in één grote slok achterover.
Het gaat een lange avond worden.
CASEY
Ik liep soepel door de menigte van chique mensen. Ik glimlachte en begroette iedereen die ik tegenkwam.
Aan de andere kant van de kamer zag ik hoe mijn zus een biertje wegtikte, alsof ze op een wild studentenfeestje was.
Kan ze niet gewoon beschaafde slokjes nemen?
Geen wonder dat ze is gestopt met school.
Ik moet niet zo oordelen, dat weet ik. Maar ik zou willen dat ze zich iets beter kon gedragen.
Ik had er alles aan gedaan om dit evenement perfect te regelen, dus ik voelde de druk.
Niet dat ik dat ging laten merken.
Mijn vader keek me aan en knikte. Dat was zijn manier om te zeggen: „Ik moet je spreken, nu meteen.“
„Je zus,“ mompelde hij zachtjes, nadat ik me een weg door de menigte had gebaand. „Ik heb haar nog zo gezegd dat ze mensen niet mocht vertellen over haar schande op school. Maar ze doet het toch.“
Ik perste mijn lippen op elkaar en wist niet zo goed wat ik moest zeggen.
Mijn zus en ik waren de afgelopen tien jaar uit elkaar gegroeid. Nu ik voor pap werkte, zag ze me waarschijnlijk als de vijand. Zelfs al sprak ze het niet hardop uit.
„Ik zoek wel iemand voor haar om mee te praten. Dan zet ze ons in ieder geval niet langer voor schut,“ stelde ik voor.
„En als je dan toch bezig bent, laat haar een trui aantrekken. Ze ziet eruit als een sloerie.“
Ik knikte en wierp een blik op de rockabilly-jurk van mijn zus. Het was een schattig ding. Al was het meer iets voor de Warped tour dan voor een politieke inzamelingsactie.
Ik liep langzaam naar de plek waar ze bij de buffettafel stond.
„Hoe gaat het?“ vroeg ik voorzichtig.
„Goed. Ik eet mijn eigen gewicht aan garnalen op. Heeft pap je gestuurd om met me te praten?“
„Nee, hoezo?“
„Je stond net met hem te praten en kwam daarna meteen deze kant op.“
Verdomme.
„Ik wilde gewoon even kijken of alles goed met je gaat?“
Ze keek me boos aan.
„Casey, goed geregeld met de catering. Deze hapjes zijn te gek,“ zei een vrolijke stem achter me.
Oh god, niet Neil.
„Hé, ik ben blij dat je het lekker vindt,“ zei ik. Ik draaide me om en gaf senator Bowry een luchtkus. Ik zag dat zijn blik op Riley was gericht terwijl hij een hapje met kaviaar in zijn mond gooide.
Van alle mensen die ik uit de buurt van Riley wilde houden, stond dit politieke contact van mijn vader wel helemaal bovenaan.
„Heb je mijn zus, Riley, al ontmoet?“ vroeg ik.
„Nog niet officieel,“ zei hij lachend, terwijl hij haar een hand aanbood. „Sorry, mijn handen zitten waarschijnlijk onder de hete saus,“ voegde hij eraan toe tijdens het handen schudden.
„Geen probleem. Die van mij zitten vol met de ingewanden van garnalen,“ zei ze.
Ik kromp ineen vanbinnen.
„Nou, dat is een behoorlijke combinatie,“ antwoordde Neil. „We zijn al halverwege het maken van een jambalaya.“
Riley glimlachte daarom.
Ik had kunnen verwachten dat zij en Neil het goed met elkaar zouden vinden. Met zijn negenendertig jaar was hij een stuk jonger en socialer dan de andere vrienden van pap.
Hij speelde slim in op het imago van de gewone man. De „gast met wie je wel een biertje zou willen drinken“. Daardoor was zijn populariteit enorm gestegen.
Pap vond hem de perfecte kandidaat om te steunen in de voorverkiezingen.
En Neil dacht dat, mocht hij winnen, pap de perfecte kandidaat was voor het Hooggerechtshof.
Zeker, hij had zichzelf opgewerkt van de zoon van een fabrieksarbeider tot miljardair. Maar pap wilde échte macht. En het respect dat daarbij hoorde.
Wat is een betere manier om dat te krijgen, dan een benoeming voor de rest van je leven in de hoogste rechtbank van het land?
Vandaar dat ik het geen fijn idee vond dat die twee elkaar nu leerden kennen.
Het hielp ook niet mee dat Neil hartelijk en charmant was. Hij zou haar aanmoedigen om zichzelf te zijn. Dat was precies hoe ik haar op dit moment níét kon gebruiken.
„Neil, er zijn een paar mensen die ik graag aan je wil voorstellen…,“ zei ik. Ik probeerde zijn aandacht bij Riley weg te halen.
Ik zag dat ze naar me keek, terwijl er een glimlach op haar lippen verscheen.
„Zo meteen. En, vermaak je je op het feestje, Riley?“ spinde Neil naar mijn zus.
„Zeker weten. Mooi huis heb je,“ zei Riley droogjes, voordat ze nog een hapje in haar mond stopte. „Moet wel een ellende zijn om het in te richten.“
„Ik mag jou wel,“ zei hij grinnikend tegen mijn zus. „Kan ik iets te drinken voor je halen?“
„Het is een open bar,“ haalde Riley haar schouders op.
„Perfect,“ antwoordde Neil soepeltjes, terwijl hij Riley voorzichtig met zich meenam.
Ik voelde hoe een arm om mijn middel gleed.
Digby. Mijn grote liefde sinds de universiteit.
Hoewel de vonk tussen ons wel gedoofd leek te zijn, waren we inmiddels al vijf jaar samen.
Te laat om het nu nog op te geven.
„Ik ben al uren naar je op zoek,“ zei hij, terwijl hij me een kus op de wang gaf.
Ik wierp een blik op mijn zus en Neil. Ze waren diep verzonken in een onnozel gesprek.
Hij is tenminste geen journalist.
RILEY
Een paar uur en diverse drankjes later, waren Neil en ik diep in gesprek. We deelden een sigaret en slenterden door de tuinen.
In eerste instantie begon ik tegen hem te praten om Casey op de kast te jagen. Maar nu leken we echt een klik te hebben. Het zag er waarschijnlijk uit alsof ik met hem aan het flirten was.
Dat doe ik waarschijnlijk ook.
Hij had me mee naar buiten genomen om naar de paradepaarden te kijken. Ze stonden in een tijdelijke ren, een eindje achter het grote landhuis. De paardentrailers stonden ernaast geparkeerd.
Ik riep er eentje naar het hek. Een vriendelijke reus met lieve, zachte ogen.
„Ik hield vroeger zo van paardrijden,“ vertelde ik aan Neil, terwijl ik over de neus van het paard aaide.
„Waarom ben je ermee gestopt?“
Ik haalde mijn schouders op. „Andere dingen kwamen in de weg, gok ik. School. Studeren. Al weet je hoe dat is afgelopen.“
Ik had Neil al verteld over de puinhoop die mijn leven was. Het verbaasde me hoe open ik tegen hem was.
Hij was prettig gezelschap. Hij was prikkelend op een manier die uitnodigde tot eerlijkheid en discussie. Hij was leuk. En het belangrijkste: hij oordeelde totaal niet over me.
„Nou en dat je gestopt bent met je studie?“ vroeg hij, terwijl hij naast me het paard stond te aaien. „Alle succesvolle mensen doen dat.“
„Heb jij dat ook gedaan?“
„Ik ben met lof afgestudeerd aan Princeton. Maar ja, ik ben dan ook een klootzak,“ grapte hij.
Ik kon het niet laten om daarom te grinniken.
„Bedankt dat je probeert om me een beter gevoel te geven. Maar alle succesvolle mensen die met school stoppen, doen dat om zich vol op iets anders te storten. En in tegenstelling tot hen, heb ik geen idee wat ik met mijn leven aan moet.“
Neil haalde zijn schouders op. „Het is sowieso onzin om te denken dat ons werk ons gelukkig moet maken.“
„Zegt de man die zich letterlijk verkiesbaar heeft gesteld als president.“
„Wat betekent dat je waarschijnlijk mijn advies moet aannemen. Kies één ding dat je wil, en vind een manier die je helpt om dat te bereiken.“
„Wat heb jij gekozen?“ vroeg ik.
„Macht, natuurlijk.“
„Je bent in elk geval eerlijk.“
„Nu ben jij aan de beurt. Wat is één ding dat jij wil?“
Ik nam een diepe trek van de sigaret. „Ik wil het gevoel kwijtraken dat er altijd over me wordt geoordeeld.“
„Nou, dat is simpel. Je moet er gewoon mee stoppen om dat te voelen.“ Hij glimlachte breed. Ik rolde met mijn ogen.
„Dat is makkelijk praten voor jou.“
„Waarom?“
„Omdat jij vrijwillig voor dit leven hebt gekozen. Ik ben ermee opgegroeid dat ik altijd in de gaten word gehouden. Door mijn eigen familie en de rest van de wereld.“
„Zonder je pijn te willen verminderen: veel mensen zouden heel graag in jouw positie zitten.“
„Ik weet het, ik ben super bevoorrecht. Maar het nadeel is dat ik overal gevolgd word door paparazzi en onder controle sta van mijn familie. En dat ik nooit openlijk mag zeggen dat het zwaar kut is.“
Ik drukte de sigaret uit. Ik voelde een steek van spijt dat ik zo eerlijk was geweest.
„Dat klinkt inderdaad zwaar,“ antwoordde hij. „Maar ik weet zeker dat het wel goed met je komt. Ik bedoel, kijk nou naar jezelf… je bent rijk, mooi, grappig. Een gouden combinatie.“
Ondanks mezelf, viel ik als een blok voor hem.
Waarom ook niet? Hij is knap. Slim.
Twee keer zo oud als ik.
Neil moet iets in mijn ogen hebben gezien. Zijn hand gleed langzaam naar mijn gezicht.
Zijn gezichtsuitdrukking kreeg plotseling een vreemde, hongerige blik toen hij naar voren leunde.
Gebeurt dit echt?
Ik stond aan de grond genageld toen hij me hard op mijn mond kuste.
In het begin kuste ik hem terug. Ik was gevleid dat zo'n succesvolle man iets in mij zag.
Maar toen werd hij agressiever. Zijn vingers gleden ineens onder mijn jurk.
„Rustig aan,“ zei ik zachtjes, terwijl ik zijn handen probeerde weg te duwen.
In plaats daarvan trok hij hard aan mijn slipje. Hij betastte me recht op mijn intiemste plek.
„Laten we het rustig aan doen,“ fluisterde ik bang. Hij lachte wreed en greep mijn bovenbeen nog harder vast. Tegelijkertijd sloot zijn andere hand zich om mijn nek.
„Je doet me pijn,“ riep ik uit. Ik probeerde los te komen en raakte in paniek omdat ik geen lucht meer kreeg.
„Ik weet dat je het wil,“ gromde hij, terwijl hij me hard tegen de zijkant van een paardentrailer drukte.
