Een goede koop
Auteur
Rida Naveen
Lezers
7,1M
Hoofdstukken
56
1: Hoofdstuk 1: De Afspraak
Proloog
. . . . . . . .
19 jaar geleden
Ze was zijn eerste dochter, en ze zou zijn laatste zijn.
Zijn vrouw was niet meer, en het was vanwege het bruinharige, groenogige meisje dat nu als eenjarige door de woonkamer waggelde.
Hij kon haar niet aankijken zonder aan zijn vrouw te denken. Bij haar aanblik voelde hij zowel een overweldigende liefde als een ondraaglijke pijn.
Zijn vrouw was weg. Nooit meer zou hij haar in zijn armen houden. Hun dromen voor de toekomst zouden nooit uitkomen.
Hij was in de zevende hemel geweest toen hij hoorde dat zijn vrouw zwanger was. Ze keken reikhalzend uit naar de komst van hun baby. De kinderkamer was ingericht, een naam gekozen. Alles stond klaar. Het enige wat nog moest gebeuren was de geboorte van hun kleintje.
Voor altijd zou hij de pijn in de ogen van zijn vrouw herinneren. Ze vocht als een leeuwin om hun baby op de wereld te zetten. Urenlang duurde de bevalling, maar geen kik gaf ze. Ze wist dat het het allemaal waard zou zijn.
Maar voor Andres was het dat niet. Nooit zou hij vergeten hoe hij zijn vrouw haar laatste adem hoorde uitblazen op het moment dat zijn dochter haar eerste nam.
In plaats van vreugde om de geboorte van zijn dochter, voelde hij woede. Woede jegens haar. Ze had zijn vrouw van hem afgenomen, en dat zou hij haar nooit vergeven.
Andres was te zeer in rouw gedompeld om zijn roedel goed te leiden. Normaal gesproken was hij een toonbeeld van kracht, maar de dood van zijn vrouw had hem gebroken. Dit maakte zijn roedel kwetsbaar voor hun vijanden.
Hun gevaarlijkste tegenstander, Alpha Stone van de Blue Crescent Pack, zag zijn kans schoon en viel hen met succes aan.
Het enige dat de Sun Pack behoedde voor totale ondergang was een overeenkomst die Stone aanbood. Stone deed dit aanbod niet uit goedheid; hij deed het uit wreedheid.
Wat Stone meer wilde dan Andres' dood was hem te zien lijden.
De beste manier om hem pijn te doen - de enige manier om de Sun Pack te redden van volledige vernietiging - was het opgeven van het enige wat Andres nog over had van zijn vrouw.
En zo geschiedde het.
Alpha Andres van de Sun Pack beloofde zijn dochter aan de kwaadaardige Alpha Stone.
Autumn
"Autumn," riep Nan. Nan was als een moeder voor mij en Dion.
Toen mijn moeder overleed, was mijn vader ontroostbaar. Hij kon de zorg voor twee kinderen niet aan, dus nam hij Nan in dienst.
Tot een paar jaar geleden was ze altijd bij ons thuis. Nu komt ze nog steeds vaak langs om tijd met Dion en mij door te brengen.
Ik denk dat ze ons nog steeds als kleine kinderen ziet. Ze vindt altijd wel een reden om langs te komen en ons te vertellen dat we netter en slimmer moeten zijn, enzovoort.
Maar meestal is Dion niet eens thuis. Hij is altijd op pad voor 'belangrijke' reizen, terwijl vader druk bezig is met het leiden van de roedel.
Dus ben ik meestal alleen, met slechts een handjevol mensen en boeken als gezelschap. Soms vraag ik me af hoe het zou zijn om een moeder te hebben.
Misschien zou ik me niet zo eenzaam voelen als zij er was. Misschien zou vader me niet behandelen alsof ik een last voor hem was.
De laatste wens van mijn moeder was dat ik zou uitgroeien tot een vriendelijke en sterke vrouw, en dat deed ik. Ik leek op haar, maar ik was niet zo gracieus en zachtaardig als zij.
Ik grinnikte. Want eerlijk gezegd, wie had die dingen nou nodig?
Ja, een luna wel, maar gelukkig zou ik er nooit een worden omdat Dion ouder was dan ik. Hij zou de leider van onze Sun Pack worden nadat vader besloot te stoppen.
Ik zette die gedachten opzij en antwoordde Nan. "Ja?"
"Ik wil dat je over een half uurtje beneden bent!"
Ik riep terug "oké" en zij ging door met het koken van haar favoriete recept - een Chinees gerecht waar we dol op waren.
Vandaag was een van de weinige dagen per jaar dat we samen als familie zouden eten. Vader zei dat hij me iets belangrijks moest vertellen, iets over mijn naderende twintigste verjaardag.
Ik was erg nieuwsgierig. Misschien wilde hij een eigen plek voor me kopen zodat ik eindelijk uit zijn leven kon verdwijnen?
Ik begon me een nieuw leven voor te stellen, weg van deze roedel en de leegte die ik hier voelde. Dat zou niet alleen mijn droom zijn, maar ook die van vader.
Hij zag me als een probleem. Hij hoopte waarschijnlijk al lang dat ik snel weg zou gaan, waarschijnlijk na mijn twintigste verjaardag.
Twintigste verjaardagen zijn bijzonder voor ons weerwolven omdat we op die dag onze paringsband kunnen voelen. Dat wil zeggen, alleen als beide personen oud genoeg zijn.
Net als elk ander meisje was ik opgewonden, maar niet zo erg als mijn beste vriendin Rin.
Ze kon niet ophouden met praten over of haar partner eruit zou zien als Shawn Mendes, terwijl ik de voorkeur gaf aan Austin Butler.
Ik vroeg me af waar ik zou wonen nadat ik mijn partner had gevonden. Ons huidige huis was groot - omdat mijn vader de alfa was. Ik vond het overdreven dat we tien kamers en drie verdiepingen hadden.
We hadden een tuin op ons dak, maar ik bracht de meeste tijd door in de bibliotheek of de trainingsruimte van de roedel.
Net als veel andere meisjes in onze roedel wist ik hoe ik mezelf moest beschermen en trainde ik een paar dagen per week. Ik wilde dat ik net zo goed was als sommige vrouwelijke trainers in onze roedel.
Na een paar zware trainingssessies met hen besefte ik dat ik nog veel te leren had.
Maar ik was zeker van één ding: ik zou niet afhankelijk zijn van een man om me te beschermen als ik het zelf kon doen.
Ik probeerde tot rust te komen en pakte mijn favoriete boek van de boekenkast. Lezen hielp me te ontspannen; het liet me ontsnappen uit mijn saaie leven en een wereld betreden waarvan ik wenste dat die echt was.
Op dit moment las ik A Court of Thorns and Roses opnieuw. Dion plaagde me altijd over hoeveel ik van dit boek hield, want lieve help, ik was smoorverliefd op Rhysand.
Ik keek op de klok en schrok me een hoedje. Het was 8 uur 's avonds, en ik was te laat voor het eten. Ik dacht dat ik maar een paar minuten had gelezen.
Ik sprong snel uit bed en vloog de trap af, bang dat ik vader boos zou maken door te laat te zijn.
Ik stopte abrupt toen ik de ernstige gezichten van mijn vader en Dion zag.
Dion lachte altijd en maakte grappen, dus dit leek vreemd. Vader daarentegen was altijd serieus en gaf me alleen korte antwoorden.
Mijn hart ging tekeer. Ik voelde dat ik nieuws zou horen dat ik niet leuk zou vinden.
"Wat is er aan de hand? Wat is er gebeurd?" vroeg ik snel, met een droge mond.
"Niets. Kom zitten," was het korte antwoord dat ik van vader kreeg.
Zoals altijd keek hij me niet aan. Ik was hier inmiddels aan gewend, dus het deed me niet meer zoveel.
Ik voelde dat er iets heel erg mis was, maar ik ging voorzichtig naar de eettafel. De sfeer was gespannen, maar ik wist dat vader zou spreken wanneer hij dacht dat het de juiste tijd was.
Halverwege het diner vormde Dion geluidloos het woord sorry met zijn lippen en keek me verdrietig aan. Ik was nog meer in de war.
Ik schoof mijn eten heen en weer op mijn bord, en de happen die ik had genomen voelden als lood in mijn maag.
Eindelijk sprak vader. Zijn woorden lieten me sprakeloos achter.
Het kleine deel van mij dat hoopte dat mijn vader nog van me hield, werd aan diggelen geslagen.
"Je gaat over twee dagen bij de Blue Crescent Pack wonen. Je zult daar een jaar blijven, dus begin met het inpakken van je spullen. Er is een vlucht van vijftien uur die je zult nemen om daar te komen.
"Weet gewoon dat ik niet van gedachten zal veranderen hierover."
