Saga van broederschap boek 1: King
Auteur
Jassy Doe
Lezers
655K
Hoofdstukken
41
King leidt zijn club met ijzeren loyaliteit en een scherp instinct; hij houdt het gevaar dichtbij, maar de harten nog dichter. Zijn wereld staat op zijn kop wanneer Ivy, onverschrokken en vastberaden, binnenstormt op zoek naar haar vermiste tante. De vonken vliegen eraf, grenzen vervagen en zijn strenge regels botsen met haar vurige wil. Terwijl Ivy een wrede mensenhandelbende aan het licht brengt, moet King zijn broeders bijeenroepen, onzichtbare bedreigingen trotseren en beslissen hoe ver hij wil gaan om degenen te beschermen die hem dierbaar zijn. Passie, gevaar en vertrouwen raken met elkaar verweven terwijl strijd en verlangen met elkaar botsen, wat bewijst dat het redden van anderen misschien wel de enige manier is om zichzelf te redden.
Hoofdstuk 1
KING
Het eerste wat me opviel was de hitte. Die harde, meedogenloze Californische zon scheen al door mijn raam en brandde dwars door mijn gesloten oogleden heen. Ik kreunde in mijn kussen en de beweging deed mijn hoofd pijn. De lakens waren nat van het zweet. Ja. Ik had weer te veel gedronken.
De gedachte kwam uit de chaotische mist van de kater van afgelopen nacht omhoog. Geen speciale reden – gewoon weer een feestje met de riders, waar het belangrijkste was om je gewoon, omdat het kon, helemaal het lazarus te zuipen.
Ik rolde om om van het licht weg te komen en mijn schouder raakte een warm, slapend lichaam naast me. Er lag een hoop lang rood haar over mijn kussen uitgespreid. Candy.
De naam kwam bij me terug. Een van de clubmeisjes die aan de rand van mijn bar rondhingen, in de hoop dat ze op een dag een ol' lady zou worden – gekozen, gerespecteerd, om voor altijd te blijven. Het hele gedoe was stom.
Deze meiden hadden niet eens respect voor zichzelf. Ze neukten met het ene aspirant-lid na het andere en ze ruilden seks voor een klein stukje van die verbondenheid waar ze zo wanhopig naar verlangden. Maar ze hadden wel nut. Ze waren makkelijk, bereid, en ze kenden regel nummer één: tegen de ochtend ben je weg.
Geen telefoontjes, geen ongemakkelijke afscheidswoorden, geen gepraat over mijn platencollectie. Gewoon een simpele afspraak die we allebei begrepen. We gebruikten elkaar voor een leuke tijd en een beetje stressverlichting.
Ik zwaaide mijn benen uit bed. De oude houten vloer voelde koel aan onder mijn blote voeten. Ik vond mijn spijkerbroek in een rommelige hoop, mijn laarzen waren in een hoek geschopt. Ik kleedde me stilletjes aan, niet omdat ik om haar gaf, maar omdat elke beweging een nieuwe golf van pijn door mijn hoofd liet gaan.
Tegen de tijd dat ik mijn cut had aangetrokken – het zware leren vest voelde als een tweede huid – lag ze nog steeds diep te slapen. Ik liet haar daar naakt en dromend achter en ging naar beneden.
Het clubhuis begon al wakker te worden. De muffe geur van het bier en de oude rook van gisteravond werd door de rijke, heerlijke geur van koffie verdreven. Toen ik de grote barruimte in kwam, zag ik mijn zus, Alice, op een kruk aan de bar zitten.
Vlak naast haar zat Wrath, haar man, mijn broer, en de penningmeester van onze club. Zijn cut, met dezelfde motorclub No Limits patch als de mijne, zag er net zo versleten en gebruikt uit.
'Koffie?' vroeg Alice. Et zat een wetende glimlach om haar lippen terwijl ze die donkere, reddende vloeistof in een zware keramische mok schonk.
Ik gromde alleen als antwoord, pakte de beker en liet me als een uitgeputte man op de kruk naast hen vallen.
Die eerste slok was als een gebed. Bitter. Heet. Perfect. Ik leunde met mijn ellebogen op het glanzende hout, mijn ogen keken langs de neonborden naar buiten door het grote raam dat op onze straat uitkeek.
Dit was het. Dit was onze wereld.
Een hele complete wereld midden in Las Flores, een piepklein, niet-geïncorporeerd plekje in Orange County met amper vierduizend inwoners. Mijn betovergrootvader had geholpen om dit oord te stichten, en die geschiedenis zat in het stof op de straten verweven. We werden hier gerespecteerd. Niet alleen als bikers, maar als oprichters. Als belangrijke mensen.
Door de jaren heen was de naam van de stad veranderd, maar onze greep erop nooit. Ons hoofdkwartier was niet zomaar een clubhuis; het was het kloppende hart van een klein, beschermd dorp. In onze hoofdstraat zaten onze bedrijven – mijn bar, de werkplaats, de tattooshop – en daarvan vertakten zich kleinere straten, als aderen, die naar de huizen leidden waar mijn broeders met hun gezinnen woonden.
Het geheel werd door een hoge muur en een enkele, bewaakte poort beschermd. Sommige gasten hadden hun land zelfs tot kleine boerderijen omgetoverd, waar ze groenten verbouwden en kippen hielden. Maar dat leven was nooit iets voor mij. Ik had mijn handen meer dan vol met de club.
Mijn vader, J.J. – een naam waar iedereen hem bij kende, stond op zijn 'Original Member' patch gedrukt – had de presidentsfunctie aan mij doorgegeven, de oudste van zijn vier kinderen. Nou ja, drie van zijn bloed, en Ace, die net zo goed familie had kunnen zijn. Hij was bij ons opgegroeid en ik vertrouwde hem met mijn leven.
De meeste mannen in mijn motorclub waren hier in het stof opgegroeid. Hun ouders waren de gepensioneerde leden, de oude garde die nog steeds werk voor de gemeenschap deed, ook al hadden ze hun actieve patches voor 'Original' status ingeruild.
Het gewicht van mijn eigen cut voelde vanmorgen zwaarder dan normaal. Motorclub No Limits President – King. Het leer was op sommige plekken glad gesleten, de patches vervaagd. Het was meer dan een titel; het was een belofte. Een belofte van bescherming en orde die ver buiten onze muren reikte.
En die belofte omvatte het onderduikadres. Een deal die vele jaren geleden tussen mijn grootvader en een jonge, ambitieuze politiechef uit Laguna Beach, genaamd Tom Carter, was gesloten. Carter was hoog bij de FBI opgeklommen, en die oude vriendschap was in een winstgevende, geheime regeling veranderd.
Wij boden een zeer veilige schuilplaats voor getuigen, voor slachtoffers, voor iedereen die voor de ergste mensen die de wereld te bieden had moest verdwijnen. Ik bedoel, wie is er dom genoeg om in het hart van het terrein van een gewapende, georganiseerde motorclub problemen te veroorzaken? Niemand met een werkend brein.
Tegenwoordig runnen mijn vader en Alice het onderduikadres. Duke, mijn jongere broer en onze VP, handelde de rommelige, niet-helemaal-legale kant van de zaak af – valse nieuwe papieren maken, veilig transport regelen. Hij werkte met Wrath samen, onze penningmeester, en Void, onze secretaris en ons hackgenie.
Void en zijn vrouw, Erin, waren tech-experts. De shit die voor mij op een scherm op onzin leek, was voor hen een hele andere taal. Hun kind, Mike, volgde al in hun voetsporen, een kleine nerd-in-opleiding.
Aan de andere kant was de dochter van Alice en Wrath, Drew, een wild meisje op twee wielen, een echte bikerprinses, en mijn favoriete verdomde kind ter wereld.
'Je ziet eruit alsof je bent opgevreten en uitgespuugd,' zei Alice, me uit mijn gedachten trekkend. Wrath hoestte en verborg een lach in zijn vuist.
Ik rolde alleen met mijn ogen. De beweging liet mijn hoofd tollen.
'Ik voel me ook zo,' mompelde ik in mijn koffie.
De voordeur zwaaide open en er viel een streep fel zonlicht over de vloer. Ace kwam binnen, hij was veel te alert en opgeruimd.
'Morgen, King,' zei hij, zijn stem was veel te opgewekt.
'Hoe kun jij verdomme al op zijn?' kreunde ik en legde mijn voorhoofd terug op het koele aanrecht. 'We hebben genoeg gedronken om een behoorlijk groot paard te doden.'
'Ik had werk te doen. Ik heb het onderduikadres klaargemaakt. Heeft Alice het je niet verteld? We krijgen vandaag een nieuwe,' zei Ace, en hij liet zich op de kruk naast me vallen alsof hij de tent bezat.
Ik tilde mijn hoofd op en keek naar mijn zus. 'Echt?'
Ze knikte. Haar glimlach was verdwenen, het werd door een serieuze, zakelijke blik vervangen.
'De situatie is rommelig. Oude Tom had pa gebeld. Hij zei dat ze het contact met haar zijn kwijtgeraakt. Er is iets mis,' legde Alice uit.
Alsof ze door de serieuze wending in het gesprek werden opgeroepen, kwamen mijn ouders binnen. Mijn vader, J.J., had diezelfde gemakkelijke glimlach, maar die bereikte zijn ogen vanmorgen niet helemaal. Mijn moeder wierp één blik op me en trok een kritische wenkbrauw op.
'Wat is er met jou gebeurd?' vroeg ze.
'Wat denk je, ma?' zei ik met een zwak lachje. 'Bikerhood.'
Pa negeerde het grapje en ging bij ons zitten. Zijn aanwezigheid veranderde meteen de sfeer in de ruimte.
'Iemand moet naar Tom toe. Hij wil hier niet over de telefoon over praten. Hij zegt dat er te veel op het spel staat,' zei hij, terwijl hij een koffie van Alice aannam. 'Het klinkt alsof het om een grote vis gaat. Een mensenhandelaar. Vrouwen.'
Er viel een koude stilte over ons, kouder dan de kater. We hadden het allemaal eerder gehoord, de lege, gebroken mensen gezien die midden in de nacht opdoken. Maar het werd nooit, maar dan ook nooit makkelijker.
'Ik haat die klootzakken,' fluisterde Alice, haar stem was gespannen van een stille, brandende woede. 'Arme vrouwen.'
'De gast werkt blijkbaar van hier tot Las Vegas,' voegde Wrath eraan toe, terwijl hij een map opende die hij op de bar had liggen. 'Lokaal, maar met connecties.'
'Is het slim om haar dan hierheen te brengen?' vroeg ma, de bezorgdheid was duidelijk in haar stem te horen.
Het was een terechte vraag. Maar het systeem was perfect. Mensen arriveerden onder dekking van de duisternis en vertrokken op dezelfde manier. Niemand kwam zonder begeleiding en duidelijke toestemming onze poort in of uit. De mensen die we beschermden waren geesten binnen onze muren; geen buitenstaanders zagen of spraken ze ooit.
'Natuurlijk is het dat,' zei pa, zijn stem liet geen ruimte voor tegenspraak. Hij trok ma in een eenarmige omhelzing. 'We hebben nog nooit gefaald. We zullen nu ook niet falen. We zullen een nieuw thuis voor haar vinden.'
'Ik ga met Duke zodra hij op is,' zei Alice, volledig zakelijk.
Precies op tijd kwam er een laag, zielig gekreun van de trap. We draaiden ons allemaal om en zagen mijn kleine broertje, Duke, de treden af komen. Hij zag er nog erger uit dan ik me voelde, zijn gezicht was bleek en zijn ogen waren dichtgeknepen tegen het zwakke licht.
Ace liet een luide lach horen. 'Nou, kijk eens wat de kat naar binnen heeft gesleept. Hij leeft nog.'
'Oké,' zei pa, terwijl hij opstond. 'Jullie twee gaan zodra hij in staat is om te functioneren. En bel me zodra jullie terug zijn.' Hij leidde ma naar buiten en liet het aan ons over.
Het kostte nog een half uur en twee koffies voordat Duke ook maar enigszins menselijk was.
'Kom op, zonnestraaltje. We nemen mijn auto,' zei Alice met een droge stem, terwijl ze al haar sleutels pakte.
Ik stond in de deuropening en keek toe hoe Duke langzaam in de passagiersstoel van Alice's 'pick-'em-up' truck klom, zoals hij hem noemde.
Ik wist dat hij een hekel aan dat ding had – hij zou liever op zijn Harley regelrecht tegen een muur rijden – maar je kunt niet zomaar een bange, mogelijk gewonde vrouw achterop een motor vervoeren.
Ik keek ze na. De sedan veroorzaakte een kleine stofwolk terwijl hij naar de hoofdpoort reed. De koffie in mijn maag had het ergste van het misselijke gevoel gekalmeerd, en liet een doffe, bonzende pijn achter mijn ogen achter en een koude knoop van bezorgdheid in mijn maag. Dit was meer dan zomaar een klus. Er hing iets in de lucht dat anders voelde. Het was geladen.
De zon klom hoger en bakte het asfalt buiten. Ik draaide mijn rug naar de lege weg en liep het schemerige, vertrouwde comfort van mijn bar in.
'We moeten praten,' zei Ace op het moment dat ik op de barkruk naast hem ging zitten.
'Waarover?' vroeg ik.
Hij gebaarde met zijn kin naar de trap, en ik herinnerde het me – Candy lag nog steeds boven in mijn bed te slapen.
'Het gerucht gaat dat Candy met een paar bikers van de Laguna Beach motorclub heeft rondgehangen,' zei hij, terwijl hij koffie inschonk. Zijn toon was serieus.
'Wat?' Het woord schoot uit me, scherp van ongeloof.
Ace ontmoette mijn blik en gaf een langzame, bevestigende knik.
'Storm heeft haar gisteren in Laguna gezien,' legde hij uit. 'Ze reed met een van de Sons of the Pacific mee.'
Ik haalde scherp adem. Het was geen jaloezie die mijn maag liet omdraaien – het was het beangstigende besef dat ze onze dekmantel opgeblazen kon worden als ze de verkeerde aandacht trok. Candy was nieuw, gewoon op zoek naar een plek om te crashen, maar ik had geen idee waartoe ze werkelijk in staat was.
'Fuck,' zei ik.
Ace knikte weer alleen maar en schudde toen met zijn hoofd naar de trap. Hij wist, net als ik, wat er moest gebeuren.
Toen ik mijn slaapkamerdeur openduwde, lag ze nog steeds opgerold onder de dekens.
'Candy,' riep ik, mijn stem sneed door de stilte.
Ze bewoog zich, maar werd niet wakker.
'Sta op.' Ik rukte de dekens van haar af.
Ze werd snel wakker, schoot overeind, er was verwarring op haar hele gezicht te zien.
'Je moet gaan. Nu,' zei ik, mijn stem was koud en vlak.
'Wat?' zei ze, haar stem was zwaar van de slaap.
'Heb ik gestotterd?' snauwde ik. 'Je moet verdomme vertrekken.'
Ze haastte zich om haar kleren van de vloer te rapen, haar ogen waren de hele tijd op mij gericht.
'Je bent bij de Sons of the Pacific geweest,' stelde ik vast.
Haar gezicht werd bleek, haar ogen stonden wijd open van paniek.
'Maar één keer,' smeekte ze. 'Ik zal het niet meer doen.'
'Rot op,' siste ik.
Ze trok haar glimmende korte jurkje aan en draaide zich bij de deur naar me om.
'Ik zal je geen problemen bezorgen... dat beloof ik,' zei ze zacht.
Ze had geen idee hoeveel problemen ze al kon zijn.
'Verdomme – Candy!'
