Wat ons verbindt

Hoofdstuk 3

AVA

"Omhoog of omlaag?" Ik boog mijn rug voor de camera zodat Maisy mijn haar beter kon zien.

Ze tikte met haar wijsvinger tegen haar onderlip en fronste. "Ik denk dat opgestoken professioneler staat, maar het ziet er wel minder...jij uit, als je begrijpt wat ik bedoel."

Ik zuchtte. Ze had gelijk, natuurlijk. Dat had ze altijd. Maar dat maakte het alleen maar moeilijker. Moet ik voor de professionele look gaan of meer mezelf zijn?

Ik trok het klemmetje uit mijn haar en stopte het in mijn tas. Ik kon mijn haar op het laatste moment opsteken als ik van gedachten veranderde, maar voor nu besloot ik om gewoon mezelf te zijn.

Ik deed een stap achteruit zodat ik mijn outfit in de spiegel kon zien. Ik had gekozen voor een koningsblauwe zijden blouse in een kokerrok met hoge taille en ik had mijn vertrouwde zwarte legerlaarzen verruild voor enkellaarsjes met een blokhak.

"Je ziet er geweldig uit!" hoorde ik Maisy zeggen door de luidspreker van mijn laptop.

Ik draaide me om en bekeek mezelf van opzij. "Netjes, toch? De schoenen zijn ook oké?" Ik boog mijn knie en schopte mijn laars tegen mijn kont zodat ze het kon zien.

"Ja, perfect!" Ze klapte opgewonden.

Ik glimlachte naar haar en ging weer achter mijn bureau zitten. "Bedankt dat je er bent. Dat waardeer ik echt."

Maisy beet op haar lip. "Ik wou dat ik er echt bij kon zijn." We waren al vrienden sinds ons eerste jaar op de middelbare school, en dit was het langste dat we ooit uit elkaar waren geweest.

Ik keek op de klok. "Oké, ik moet gaan!"

"Je gaat het geweldig doen!” riep ze vrolijk. “Ze zouden gek zijn om je niet aan te nemen. Zorg dat je die nieuwe baan krijgt, meisje. En verdien een heleboel geld, zodat je hierheen kunt vliegen om mij te zien!"

Ik beloofde haar een bericht te sturen en hing op. Ik pakte mijn jas en liep de deur uit.

Hoe dichter ik bij het Brentstone gebouw kwam, hoe nerveuzer ik werd. Ik parkeerde mijn auto op de begane grond en liep door de glazen schuifdeuren het gebouw binnen.

Ik bevond me in een grote, lichte foyer met witte marmeren vloeren die naadloos leken over te gaan in witte marmeren muren.

Alles zag er onmogelijk schoon en glanzend uit. Ik vroeg me af of ze 24 uur per dag schoonmakers hadden om het marmer te poetsen wanneer iemand het had aangeraakt.

Aan de overkant van de grote open ruimte zag ik wat een receptie leek te zijn. Ik liep erheen, mijn hakken klikten op de vloeren. Het geluid weerklonk onaangenaam, waardoor ik het liefst door de grond wilde zakken.

De dame achter de balie begroette me beleefd en vertelde me hoe ik bij de uitgeverij moest komen. Ik draaide me om en liep naar de liften die ze me had aangewezen, terwijl ik mijn hakken vervloekte.

Op de twaalfde verdieping leidde een andere vrouw me naar een kantoor dat grotendeels uit glas bestond en over de haven uitkeek. Het had een slank wit bureau met een grote iMac en veel werkruimte.

"Ik laat je alleen zodat je even kunt wennen Kan ik iets te drinken voor je halen?"

"Water, alsjeblieft, dank je." Ik nam plaats tegenover de computer, haalde een zakspiegeltje uit mijn tas en controleerde snel of mijn gezicht en tanden er goed uitzagen voordat ik het weer opborg.

De dame kwam even later terug met mijn water. Ze keek me aan en fronste verward.

"Is er iets mis?" vroeg ik.

"Wilt u misschien daar gaan zitten?" Ze wees naar de stoel tegenover de computer.

"Is dit niet waar ik geïnterviewd zal worden?"

"O, sorry. Nee. Dit is eigenlijk jouw kantoor."

Ik moest mezelf fysiek inhouden om mijn mond niet open te laten vallen. "Het spijt me, wat?"

De vrouw keek over haar schouder in de richting van haar bureau, duidelijk al klaar met het gesprek. "Ja... Ik stuur wel iemand langs om je wegwijs te maken in het kantoor en zo."

En ze ging de deur uit.

Ik zat daar zeker een minuut voordat ik mezelf kon herpakken. Wat gebeurde er?

Net toen ik opstond om rond te kijken in het kantoor, stak een jong meisje met een pixiecut haar hoofd om de hoek.

"Ava?

"Eh, ja." Ik schudde haar uitgestoken hand.

"Mijn naam is Ella. Ik ben hier om je rond te leiden."

"Het spijt me... Weten jullie dat ik nog geen sollicitatiegesprek heb gehad? Iedereen doet alsof ik de baan al heb."

"O ja, dat komt omdat je de baan inderdaad al hebt. Als je hem wilt, bedoel ik."

Ik knipperde met mijn ogen en liet de informatie tot me doordringen. Ik wilde de baan toch? Ik bedoel, ja, ik wilde deze baan. Heel graag. Maar waarom voelde het als bedrog?

"Ik heb niets getekend. Ook heb ik mijn huidige baan nog niet eens opgezegd!"

Ella trok een grimas. "Nou, dat wil je dan misschien snel regelen..

"We hebben bergen werk, en de feestdagen komen eraan, wat betekent dat veel mensen een tijdje niet op kantoor zullen zijn, en ik kan zeker wat extra hulp gebruiken met alle projecten die we momenteel hebben."

Ze gebaarde naar een ander glazen kantoor aan de andere kant van de kamer. "Daar zit HR. Zij nemen je gegevens met je door en regelen alle saaie dingen. De tour eindigt daar. Maar eerst even de leuke dingen!"

Ella was een verademing met haar bijna kinderlijke energie en schijnbaar eindeloze positiviteit. Ze liet me alle verschillende afdelingen zien, allemaal in hun eigen glazen kantoren.

Er waren ook een paar vergaderzalen en een paar "denktanks", zoals Ella ze noemde. Hun glazen muren hingen vol met foto's, posters en notities die direct op het glas gekrabbeld waren.

Alleen de rondleiding maakte me al enthousiast.

Toen liet Ella me het "hydration station" zien, dat bestond uit een uitgebreide koffie- en theeruimte, een sapbar en een paar dispensers met gekoeld water met verschillende soorten fruit erin.

Ernaast was een kleine kantine, met een scala aan verschillende etenswaren en snacks. Ik kon mijn ogen nauwelijks geloven. Ik was zo gewend aan Porthouse en zijn veel te dure snoepautomaat.

Tegenover het eet- en drinkgedeelte was een lange spiegelwand, praktisch de enige die niet van doorzichtig glas was.

Ik nam gebruik van de gelegenheid om mijn outfit te bekijken terwijl we langsliepen. Uiteindelijk zette Ella me af bij de HR-afdeling en loodste me naar binnen.

"Ga dat contract tekenen en kom me dan helpen! Alle andere creatieveling zijn jongens, en ik heb dringend nog een vrouw nodig om de testosteron in balans te brengen!"

Ik klopte op de glazen deur van het kantoor waar Ella me net in had geduwd en voor ik het wist had ik een arbeidsvoorwaardengesprek en tekende ik mijn contract.

Daarna stapte ik naar buiten en liep terug naar mijn kantoor. Mijn kantoor. Ik kon het nog steeds niet geloven.

Ik wilde net naar binnen gaan toen iets rechts van me mijn aandacht trok.

Het was een uitzonderlijk lange man, onberispelijk gekleed in een donkergrijs designerpak en een saliegroene stropdas. Zijn licht warrige haar en donkere wenkbrauwen deden mijn adem stokken in mijn keel.

Cyrus.

Hij liep door de kamer in de richting van de spiegelwand, waar hij een kantoor binnenging dat ik tijdens mijn rondleiding niet had gezien of zelfs maar had opgemerkt.

Ik besloot naar hem toe te gaan. Hij moest degene zijn die verantwoordelijk was voor deze geweldige baan, toch?

Plotseling voelde ik me heel angstig. Wat als ik hier niet aan de eisen kon voldoen? Ik had eigenlijk nog maar één project gepubliceerd.

Ik voelde dat het me iets te veel werd, maar een zacht getril in mijn tas bracht me iets tot rust. Het was Maisy, die wou weten hoe het met me ging.

Maisy

Hoe ging het? Je had beloofd dat je me een bericht zou sturen als je klaar was. Je zit toch niet nog steeds in het interview?

Maisy

Zeg me alsjeblieft dat ik je interview niet heb onderbroken?

Ava

Nee, maak je geen zorgen. IK HEB DE BAAN! Ik bel je later met details. Ik heb wel je advies nodig, die man is hier, moet ik hem gaan bedanken?

Maisy

O MIJN GOD GEFELICITEERD JIJ ABSOLUTE WINNAAR

Maisy

Is die leukerd daar?

Ava

Ik bedoel, die man uit de auto, ja.

Maisy

De man waar je niet over op kon houden

Maisy

Je beschreef hem zo levendig dat ik over hem droomde en ik heb zijn gezicht nog nooit gezien.

Ava

MAISY FOCUS AUB

Maisy

JA GA MET HEM PRATEN. Natuurlijk.

Ik stopte mijn telefoon stiekem terug in mijn tas, onzeker hoe deze mensen tegen het berichten sturen op werk aankeken. Voordat ik mezelf kon tegenhouden, liep ik naar het kantoor waar ik Cyrus naar binnen had zien gaan.

Ik klopte op de deur, die gesloten was-waarschijnlijk de enige deur die ik tot nu toe gesloten had gezien, nu ik erover nadacht, en de enige die niet van glas was.

Wat deed deze man dat hij zo afgezonderd moest zijn in zo'n open kantoor? "Zaken," had hij gezegd, wat dat ook mocht betekenen.

"Ja?" hoorde ik zijn lage stem roepen en nerveus opende ik de deur. Cyrus wierp me nauwelijks een blik toe voordat hij zich weer op de papieren op zijn bureau richtte. "Wat kan ik voor je doen?"

"Ik-ik ben het." Ik voelde mijn wangen warm worden van schaamte. "Ik wilde u bedanken voor deze baan."

"En welke baan is dat?" Hij klonk verveeld.

"Eh, in illustraties, denk ik?" Ik besefte toen pas dat ik niet eens aan iemand had gevraagd wat mijn officiële functietitel zou zijn.

Cyrus keek naar me op. "Is dat alles?"

Ik keek naar beneden en voelde me opeens ontzettend dom. "Ja, ik denk ik wel. Bedankt voor uw tijd, en sorry voor het storen."

"Doe de deur dicht als je weggaat."

Ik liep terug naar mijn kantoor, maar voordat ik naar binnen kon, dook Ella weer op.

"Wat deed je in het kantoor van meneer Brentstone?" Haar stem zat vol nieuwsgierigheid en ontzag.

Ik draaide mijn hoofd om naar haar te kijken, waarbij ik mezelf bijna een whiplash bezorgde.

"Meneer Brentstone?"