De Milleniumwolven: Mist
Het Is Niet Te Laat (Voor een Partner)
Mijn hoofd bonsde toen ik mijn ogen opende en het felle ochtendlicht mijn slaapkamer binnenviel.
Op mijn nachtkastje stond een lege whiskyfles die me eraan herinnerde waarom ik me zo beroerd voelde.
Dat, en het feit dat Jocelyn het had uitgemaakt in een bezemkast vol handschoenen en bedpannen nadat ik de mist in was gegaan tijdens de Haze.
Niet bepaald mijn finest hour.
Ik probeerde de lakens over mijn hoofd te trekken, maar zag dat ze aan flarden waren gescheurd.
Het moet een behoorlijk wilde nacht zijn geweest.
Ik kreunde zachtjes en begroef mijn gezicht in een kussen om het licht buiten te sluiten.
De eerste dag van de Haze had een kans moeten zijn voor mij en mijn vriendin om de bloemetjes buiten te zetten, maar in plaats daarvan was ik de enige die pijn leed.
'Wat een puinhoop,' mompelde ik in mijn kussen.
Jocelyn had me met mijn neus op de feiten gedrukt. Ze had me iets laten inzien wat ik niet onder ogen wilde zien.
Ik dacht dat ik gelukkig was met mijn vele veroveringen, als de alfa die niemand kon hebben, en vrij zijn.
Maar ik was helemaal niet gelukkig...
Dat is wat Jocelyn me had doen beseffen.
Ik dacht dat zij misschien 'de ware' was, maar ze was niet mijn partner - ze kon dat lege gevoel nooit opvullen, en ze zag het eerder dan ik.
En dat betekende dat ik in m'n eentje zat tijdens de slechtste tijd van het jaar om alleen te zijn.
Vrouwen zouden staan te dringen om bij me te zijn als ze het nieuws hoorden, maar dat was het laatste wat ik wilde.
Misschien was een van hen wel mijn ware partner en had ik haar gewoon nog niet ontmoet.
Maar dat was wishful thinking. Het leven was geen sprookje. Ik wist dat het niet zo makkelijk zou zijn om mijn partner te vinden.
Sommige mensen vonden ze nooit...
Gefrustreerd smeet ik mijn kussen door de kamer. Ik miste mijn andere helft, en ik zou niet gelukkig zijn totdat ik haar vond.
Als je eenmaal weet dat je hart, geest, lichaam en ziel allemaal hetzelfde willen, zit je goed in de nesten.
Ik zou nooit meer op een date kunnen gaan zonder te denken: 'Jij bent haar niet.'
Wie ze ook is...
Ik dwong mezelf om op te staan en uit bed te komen, ook al was ik nog steeds aangeschoten. Het zou niet helpen om bij de pakken neer te zitten.
Ik moest echt ophouden met piekeren over deze onbekende vrouw die mijn leven al overhoop haalde voordat ik haar zelfs maar had ontmoet.
Misschien zou ik gaan gewichtheffen, of een rondje hardlopen, of gewoon meer whisky achteroverslaan en aan het werk gaan.
Maar niets daarvan zou me helpen krijgen wat ik wilde; het zou me alleen even laten vergeten.
Ik had mijn verlangen naar een partner zo diep weggestopt dat nu het naar boven kwam, ik er niet mee om kon gaan.
Wat ik echt nodig had was advies. Normaal gesproken zou ik mijn broer hierover raadplegen. Maar sinds Aaron was overleden, stond ik er alleen voor om liefde en partners te begrijpen.
Ik keek altijd op naar Aaron en leunde op hem voor alles. Hij had zijn zaakjes op orde, niet zoals ik; ik kon mezelf meestal amper bij elkaar rapen.
En op dat moment voelde ik me een complete puinhoop.
Helaas was de slimste, meest georganiseerde persoon die ik kende ook mijn ex-vriendin, sinds gisteravond.
Het was moeilijk voor me om om hulp te vragen, maar ik zette mijn trots opzij.
Dit wordt totaal niet ongemakkelijk...
***
Ik klopte zachtjes op Jocelyns kantoordeur. Het was maar één verdieping onder de mijne in het roedelhuis, dus we zouden elkaar sowieso snel tegenkomen.
Jocelyns stem klonk van binnen. 'Kom binnen!'
Ik ging naar binnen en sloot de deur. Jocelyn keek verrast op.
'Maak je geen zorgen, ik ben niet in heat,' zei ik, in een poging de spanning te breken.
'Nee, maar je hebt wel een kater,' zei Jocelyn, haar neus fronsend. 'Ik kan je van hier ruiken.'
Ik liep naar haar bureau en liet me in de stoel tegenover haar zakken. 'Denk je niet dat jij daar iets mee te maken hebt?'
Ze keek me vriendelijk aan. 'Het spijt me dat ik het zo abrupt heb beëindigd. Maar we weten allebei dat uit elkaar gaan het beste is.'
Ik knikte, ook al wilde ik het niet. 'Ik denk het, maar dat laat me zonder partner voor het seizoen. De mensen zullen praten.'
'De mensen zullen altijd praten,' zei Jocelyn.
'Ja, maar wat als het mijn raad is die praat? Het laat me zwak lijken als ik niemand merk.'
'Als het helpt, kunnen we de breuk een tijdje onder de pet houden,' zei Jocelyn. 'Ik weet dat je er sterk uit moet zien als alfa.'
'Welke uitstraling?' Ik lachte schamper. 'Je bedoelt de man die al acht jaar alfa is en nog steeds geen partner heeft? Niet bepaald een toonbeeld van perfectie, toch?'
'Het is beter dan jezelf voor de gek houden over wat je wilt,' zei Jocelyn.
Verdomme, ze heeft echt altijd gelijk.
'Maar de waarheid is doodeng, Jocelyn,' zei ik. 'Wat als ik mijn partner nooit vind?'
Jocelyn reikte over de tafel en pakte mijn hand, draaide hem met de palm naar boven.
'Wat doe je?' vroeg ik.
'Je energie lezen,' zei ze. 'Wees nu stil zodat ik me kan concentreren.'
'Oké, wat houdt mijn toekomst in?' zei ik, met mijn ogen rollend.
'Ik ben een heler, geen waarzegster,' zei ze snel. 'Maar...'
'Maar wat?' Mijn maag trok meteen samen.
Jocelyn volgde twee verweven lijnen bovenaan mijn handpalm met haar vinger.
'Dit is je partnerlijn,' zei ze. 'Zie je hoe deze twee lijnen in en uit elkaar gaan? Dat is een heel goed teken. Het betekent dat je partner ergens daarbuiten is. Je lotsbestemming is niet zo ver weg als je misschien denkt.'
Mijn hart maakte even een sprongetje van hoop. 'Wat zegt het nog meer?'
Ik geloofde het blijkbaar nu.
Jocelyn trok een gezicht terwijl ze mijn handpalm nader bekeek.
'Zie je al die kleine lijntjes die uit je partnerlijn komen? Die een beetje op scherp prikkeldraad lijken? Dat betekent dat je reis met je partner niet over rozen zal gaan.'
Geweldig, precies wat ik fucking nodig heb.
Maar ze is er tenminste.
'Weet je zeker dat je echt een dokter bent?' grapte ik, Jocelyn een twijfelende blik gevend.
'Heler,' kaatste ze terug. 'Maar als je niet uitkijkt, zal ik je een koekje van eigen deeg geven. Ik ben sterker dan ik lijk.'
We lachten allebei, en het voelde goed om te doen alsof alles koek en ei was tussen ons.
'Geloof me, ik weet hoe sterk je bent,' zei ik. 'Je hebt altijd mijn gezeur verdragen.'
Jocelyn trok haar hand terug en gaf me een kleine glimlach. Er zat iets definitiefs in die glimlach, een einde aan ons verleden maar niet aan onze vriendschap.
'Dus, zijn we oké?' vroeg ik.
'Ik ga niet doen alsof dit niet moeilijk is,' zei ze eerlijk. 'Het zal een tijdje vreemd zijn, maar we komen er wel. En we zullen altijd vrienden blijven.'
'Goddank, want als ik jou niet had, zou ik niet weten wat ik moest doen,' zei ik. 'Je bent al die tijd mijn steun en toeverlaat geweest.'
'Ik wou dat ik je naar je partner kon leiden,' zei Jocelyn zuchtend. 'Ik weet wat je doormaakt. Soms voelt het alsof we elkaar nooit zullen vinden.'
We waren even stil, verlangend naar die ontbrekende partners in ons leven. De mensen die ons eindelijk compleet zouden maken.
Jocelyn verbrak de stilte door haar onderste bureaulade te openen en er twee glazen uit te halen, gevolgd door een fles bourbon.
'Dokter, ik sta versteld,' zei ik glimlachend. 'Ik had nooit gedacht dat je geheime alcohol in je kantoor had.'
'Voor de laatste keer, het is heler,' zei ze vermoeid. 'En ik haal dit alleen tevoorschijn voor speciale gelegenheden. Zoals wanneer mijn ex langskomt voor partneradvies. Dit is meer voor mij dan voor jou.'
Ze schonk ons beiden wat van de bruine vloeistof in, en we tikten onze glazen tegen elkaar, elkaar in de ogen kijkend.
'Op het vinden van je partner,' zei Jocelyn.
'En die van jou,' zei ik terug.
Als mijn partner daarbuiten was, zou ik haar vinden. Hoe lang het ook zou duren.
Ik wilde haar zo fucking erg dat het pijn deed. Ik wilde haar met elke vezel van mijn lichaam.
Ik keek nog eens naar de scherpe lijnen in mijn handpalm. De lijnen waarvan Jocelyn had gezegd dat ze de dingen... moeilijk zouden maken.
Ik ben eindelijk klaar voor je.
Ik hoop alleen dat jij ook klaar bent voor mij.
Continue to the next chapter of De Milleniumwolven: Mist