The Secret Series Boek 1: Secret Lover
Auteur
Meghann Crane
Lezers
74,1K
Hoofdstukken
40
De Uitnodiging
NORA
Mijn beste vriend Alex zat naast me. Hij was weer ongegeneerd met de serveerster aan het flirten. Hoewel we elkaar vaak zagen, lunchten we ook elke week samen. Het was onze vaste traditie. We hielden dit vol, ondanks onze drukke levens. Elke woensdag kwamen we samen in ons favoriete restaurant om bij te praten.
Ik zag hem op zijn bekende manier glimlachen. Daardoor voelde ik me meteen jaloers. Flirten en vrouwen versieren ging hem zo makkelijk af. Hij was zelfverzekerd en charmant. Hij wist altijd precies wat hij moest zeggen.
„Kun je even stoppen met flirten en gewoon met me praten?“ snauw ik.
„Waar moeten we het dan over hebben?“ beet hij terug. Zijn stem klonk erg gefrustreerd.
Ik begreep niet wat er met hem aan de hand was. Misschien dacht ik te veel aan mezelf. Ik was de laatste tijd erg gericht op mijn eigen problemen. Daardoor had ik misschien niet de tijd genomen om te vragen hoe het met hem ging.
„Het spijt me. Ik wilde je niet boos maken.“
Ik was altijd de eerste die sorry zei. Het was een soort automatisme. Ik probeerde dit al jaren af te leren. Ik wilde het altijd iedereen naar de zin maken. Het duurde lang voordat ik dat van mezelf doorhad.
Ik zette altijd de behoeften van anderen op de eerste plaats. Ik zocht constant naar goedkeuring. Ik slikte mijn eigen mening vaak in. Ik was een expert geworden in mezelf wegcijferen. Het was geen vriendelijkheid, het was een manier om te overleven. Het was een schild tegen afwijzing. Zo hield ik mensen dichtbij, zelfs als ik daardoor mezelf een beetje kwijtraakte.
„Je maakte me niet boos. Ik heb gewoon wat shit aan mijn hoofd die ik moet oplossen. Het was niet mijn bedoeling om tegen je uit te vallen,“ verontschuldigde hij zich. „Maar goed, ik luisterde net wel. Ik denk dat je een man moet vinden voor een onenightstand. Dan kom je makkelijker over je ex heen. Je verdient beter, Nora. Je verdient het om plezier te hebben.“
„Ik kan geen onenightstand hebben. Ik heb vastigheid en een emotionele band nodig.“
Alex zuchtte en keek me aan. „Het is heel simpel, Nora. Je leert de persoon niet echt kennen. Hoe minder persoonlijk het is, hoe makkelijker je weer wegloopt. Pas als je iemand leert kennen, komen er gevoelens bij kijken. Je moet inzien dat het gezond is om seks te hebben buiten een vaste relatie.“
Alex rolde met zijn ogen. Daarna zei hij dat hij terug naar zijn werk moest. Hij had er een hekel aan om over mijn ex-vriendjes te praten. Het was dus geen verrassing dat hij zo snel weg wilde. Ik was ook best wel somber geweest sinds het uit was.
„Kom je vanavond nog steeds langs?“
„Ik zou onze filmavond voor geen goud willen missen,“ antwoordde hij. Hij gaf me wat contant geld voor zijn eten en vertrok.
Niet veel later kwam de serveerster naar mijn tafel.
„Je vriend heeft gelijk,“ zei de serveerster.
„Pardon?“ Had ze al die tijd met ons meegeluisterd?
„Over dat het beter is als het minder persoonlijk is. Er is aanstaande zaterdag een feestje. Het is een gemaskerd bal. Ik denk dat het echt perfect voor jou is.“
De serveerster schoof een visitekaartje over de tafel. Er stond een adres op. „Zeg bij de deur dat Scarlett je heeft uitgenodigd. Dan kom je wel binnen.“
„Bedankt?“
„Het eten is van het huis. Ik hoop je daar te zien.“ Ze gaf me een knipoog en liep toen weg.
Dat was vreemd. Wie de fuck deelt er nou een visitekaartje uit als uitnodiging voor een feestje? En was ze nou met me aan het flirten? Als dat zo was, dan was dat de eerste keer.
***
„Ik heb de drank meegenomen,“ riep Alex terwijl hij mijn appartement binnenkwam.
„Het eten is bijna klaar. Ik ben de kip voor de fajita's aan het bakken. Kun jij de rest in de woonkamer alvast klaarzetten?“
Alex nam de glazen en de snacks mee naar de woonkamer. Hij zette alles op de salontafel. Ik kon zien dat hij veel aan zijn hoofd had. Hij had duidelijk wat afleiding nodig van zijn eigen gedachten.
„Die serveerster deed trouwens best raar nadat je vandaag wegging.“
„Echt waar? Hoezo dan?“ zei hij met zijn mond vol eten.
„Ze had blijkbaar ons gesprek afgeluisterd. Ze vertelde me dat je gelijk had over die onenightstands. Ze heeft me ook uitgenodigd voor een feestje aanstaande zaterdag.“
„Een feestje? Dat is toch niet zo gek.“
Ik gaf hem het visitekaartje. „En ik moet bij de deur zeggen dat Scarlett me heeft uitgenodigd.“
„Wacht even,“ zei Alex. Hij raakte meteen geïnteresseerd toen hij het kaartje las. „Nora, dit klinkt als zo'n club waar ik weleens over heb gelezen. Je ziet ze steeds vaker in grote steden. Het zijn exclusieve plekken waar je alleen op uitnodiging binnenkomt. Ze staan erom bekend als een veilige plek waar je al je fantasieën kunt waarmaken. Je komt er alleen in via een vaste gast. Dit zou echt super voor je zijn!“
„Ik weet niet zeker of ik wel wil gaan.“
Het klonk allemaal een beetje louche. Maar als ik dat tegen Alex zou zeggen, zou hij beweren dat ik overal zo over dacht. Ik was gewoon bang. Bang dat ik spijt zou krijgen als ik dit deed. Bijvoorbeeld omdat ik afgewezen zou worden of weer een loser zou tegenkomen.
„Je moet echt gaan. Ik weet zeker dat het leuk wordt. Als ik nog geen plannen had, zou ik met je meegaan.“
Hij leek heel enthousiast over mijn uitnodiging. Misschien moest ik het kaartje gewoon aan hem geven. Ik wist zeker dat hij er gebruik van zou maken.
„Ik weet het niet hoor.“
„Je moet echt gaan. Als je gaat, zal ik je niet meer lastigvallen over je slechte keuzes in mannen. Je moet vaker de deur uitgaan en op jezelf leren vertrouwen. Je bent een geweldig persoon, Nora. Dat mag je best zelf inzien. Je moet een man vinden die je dat laat voelen,“ zei hij met zijn typische glimlach.
Die glimlach van Alex was een wapen. Daarmee kreeg hij de meeste meisjes zover om te doen wat hij wilde. Maar bij mij werkte dat niet. Ik denk dat dit kwam doordat ik hem écht kende en door onze jarenlange vriendschap.
„Oké. Maar als ik het niet leuk vind, mag je nooit meer zeuren dat ik vaker uit moet gaan.“
„Deal.“
Ik hoopte maar dat ik geen spijt ging krijgen van deze afspraak. Ik stemde er alleen mee in omdat ik toch wel een beetje nieuwsgierig was. Misschien had Alex ook wel gelijk. Ik moest af en toe uit mijn comfortzone stappen. Misschien werd het best een leuke avond. Wie weet ontmoette ik wel iemand.
„Wat voor plannen heb jij eigenlijk dit weekend?“
„Gewoon, plannen.“
„Is het een geheim?“
„Nee hoor. Het zijn mijn standaard plannen voor de zaterdag.“
„Dus, je hebt een date?“
„Ik zou het geen date noemen.“
„Nou ja, ik hoop dat je veel plezier hebt.“
Alex had in zijn hele leven nog maar één vaste vriendin gehad. Dat was tijdens zijn studietijd. Ze kregen iets in het eerste jaar en bleven samen tot het derde jaar. Daarna maakten ze het uit. Sinds die tijd ging hij heel anders met vrouwen om. Hij wilde alleen nog maar plezier maken en de volgende ochtend weer vertrekken. Ik vond het best knap dat hij zo makkelijk intiem kon zijn met iemand die hij net had ontmoet.
Ik vond het wel vreemd dat Alex een beetje afstandelijk en chagrijnig tegen me deed. Ik wist niet of ik iets verkeerds had gedaan. Maar als dat zo was, hoopte ik dat hij wist dat hij het me gewoon kon vertellen.
Onze filmavond duurde weer eens veel langer dan we van plan waren. Zoals altijd hielp Alex me met opruimen. Alleen was hij dit keer erg stil. Normaal praatten we altijd nog even na over de film tijdens het opruimen.
Misschien zou hij minder geërgerd zijn als ik naar die club zou gaan. Ik wist dat hij zich eraan irriteerde als ik geen nieuwe dingen wilde proberen. Ik vond het vreselijk als de sfeer tussen ons gespannen was. Hij was namelijk de enige persoon op wie ik echt altijd kon bouwen.
***
Mijn doel was om een masker te vinden dat mijn gezicht goed zou verbergen. Als ik naar dit feestje zou gaan, wilde ik het ook echt goed doen. Ik wilde uit mijn comfortzone stappen. Dat leek me een stuk makkelijker als ik een andere identiteit kon aannemen. Ik kon iedereen zijn die ik maar wilde. De persoon die ze zouden beoordelen, bestond dan helemaal niet.
Ik had eerst niet veel geluk, totdat ik een klein feestwinkeltje zag. Ik had thuis een mooie rode avondjurk liggen die ik wilde dragen. Nu zocht ik nog een masker dat daar perfect bij paste. Maar het moest mijn gezicht dus ook goed verbergen.
„Hallo, kan ik u misschien ergens mee helpen?“ vroeg de verkoopster.
„Ik ben op zoek naar een masker voor een gemaskerd bal. Het liefst één die goed past bij een rode avondjurk.“
„Ik denk dat ik achter nog wel iets heb liggen.“
Ik liep achter de verkoopster aan naar de achterkant van de winkel. Daar begon ze in wat dozen te rommelen.
„Geef me een momentje hoor,“ zei ze terwijl ze nog verder het magazijn in liep.
Even later kwam ze terug met vier maskers om aan mij te laten zien. Het eerste masker deed me denken aan The Phantom of the Opera, maar dan helemaal van kant. Het tweede masker was gemaakt van rode en zwarte zijde met kleine kraaltjes. Maar de derde was de absolute winnaar. Het was een zwart oogmasker met rode kanten details en touwtjes voor achter je oren. In de hoeken van de ogen zaten mooie glinsterende steentjes.
„Deze is perfect.“
„Hij is prachtig. Ik denk dat het masker u echt fantastisch zal staan.“
„Dank u wel.“
Nu ik een masker had, begon ik echt zin te krijgen in het feest. Voor één nacht zou mijn leven niet saai zijn. Ik kon iemand anders zijn dan de saaie Nora. Voor één avond kon ik precies zijn wie ik maar wilde zijn.
***
Ik dacht dat dit een normaal huisfeestje zou zijn. Maar dit was geen huis, het was een landhuis. Degene die dit feest organiseerde, moest wel heel veel geld hebben.
Ik kwam expres een beetje laat aan. Ik hoopte dat de meeste mensen er al waren en met elkaar praatten. Ik wilde niet de ongemakkelijke nieuweling zijn die in een lege kamer stond te wachten. Als het al druk was, zou ik veel makkelijker op kunnen gaan in de menigte.
Ik klopte op de voordeur. De deur werd geopend door een lange, brede man. Hij droeg ook een masker.
„Sta je op de lijst?“
„Dat weet ik niet zeker. Scarlett heeft me uitgenodigd,“ zei ik een beetje verlegen.
De man keek aandachtig op zijn lijst.
„Je moet dit even ondertekenen.“ Ik stond blijkbaar toch op de lijst als gast van Scarlett. Ik had geen idee hoe, want ze wist mijn naam helemaal niet. Misschien had ze gewoon een extra persoon opgeschreven en het daarbij gelaten.
Ik keek naar de tablet die hij me gaf. Het was een formulier voor geheimhouding. Daardoor kreeg ik meteen een beetje spijt dat ik hierheen was gekomen. Wat gebeurde hier allemaal voor gekke dingen?
„Alles wat je hier ziet of doet, is strikt geheim. Om die privacy te bewaken, moet je dit ondertekenen. Ook moet ik je identiteitskaart scannen. De eigenaar en ik zijn de enigen die deze gegevens kunnen zien.“
„Oké.“ Ik tekende het document snel en gaf hem mijn kaart. Nadat hij deze had gescand en teruggaf, stapte hij opzij zodat ik naar binnen kon.
Ik haalde diep adem en stapte over de drempel. Ik kon niet geloven dat ik dit echt aan het doen was. Maar goed, daar gaan we dan.
