Kibbelen met een dandy
Auteur
SJ Wilke
Lezers
15,1K
Hoofdstukken
45
Banter, ooit een huurmoordenaar, balanceert nu haar leven als rechercheur, echtgenote en moeder van twee energieke jongens. Ze leeft op adrenaline en pakt criminelen vakkundig aan, maar het gezinsleven en haar onconventionele methodes bij het korps houden haar scherp. Wanneer ze undercover gaat als een glamoureuze dame om een beruchte drugsbaron te vangen, worden haar scherpe zintuigen en onverschrokken houding als nooit tevoren op de proef gesteld. Tussen het beschermen van haar gezin, het te slim af zijn van criminelen en het in toom houden van haar team door, bewijst Banter dat moed, humor en een vleugje pit alles kunnen overwinnen.
Hoofdstuk 1
Boek 3: Bantering with a Dandy
Banter had zich tussen een grote afvalcontainer en het gebouw gewurmd. Ze lag plat op haar buik. De troep waar ze in lag, was niet te herkennen. Ze had de capuchon van haar zwarte trui ver over haar gezicht getrokken.
Er hing een zware, broeierige lucht om haar heen die rook naar een mix van urine en rottend afval. Het was bijna dertig graden, hoewel het inmiddels al tegen twee uur vrijdagnacht liep. Ze had het ontzettend heet.
Er bleef maar zweet langs haar gezicht druppelen. Het irriteerde haar mateloos, want ze kon zich niet bewegen om het weg te vegen. Zodra ze haar hoofd ook maar iets bewoog, liep het zoute zweet in haar ogen. Het prikte zo erg dat ze wazig begon te zien.
Ze had een paintballgeweer bij zich dat geladen was met speciaal gemaakte paintballs. De balletjes waren gevuld met feloranje verf en een kleine zender. Het undercoverteam zat al maanden achter een drugsbaas aan. Maar hij wist hen steeds weer te ontglippen.
Banter had één simpele oplossing aangedragen. Raak hem met een zender en kijk hoe ver ze hem konden volgen. Ze had precies vier schoten om dit voor elkaar te krijgen.
Drie undercoveragenten hadden zich vermomd als een groepje hangjongeren. Ze hadden daar eerder op de avond een paintballgevecht gehouden om de boel in scène te zetten. Ze hadden de gebouwen onder de verf in verschillende kleuren gespoten, waaronder oranje. Zelfs een paar auto's zaten onder de vlekken.
Het gebouw naast haar was een nachtclub waar de drugsbaas graag zijn avonden doorbracht. Ze hadden haar verteld dat ze wisten dat hij daar was.
Het was bijna tijd voor hem om te vertrekken. Hij liet zich normaal rondrijden in een kleine limousine. Maar telkens als de politie die volgde, reed de auto een parkeergarage in en leek de drugsbaas van de aardbodem verdwenen. Op de een of andere manier wist hij steeds van auto te wisselen zonder gepakt te worden.
Er kwam geen gesprek door het oortje in haar oor. Toch wist ze vrijwel zeker dat ze een van de mannen hoorde ademen. Een undercoveragent die de voordeur in de gaten hield, zou pas iets zeggen zodra hij hun doelwit zag vertrekken.
Zelf kon ze de voordeur niet zien. Ze had maar een klein beetje zicht op de straat waar de auto hem zou oppikken. Daardoor had ze maar heel even de tijd om haar doelwit te raken.
Ze wist dat de andere twee 'hangjongeren' ergens in de schaduw stonden verborgen. Ze stonden aan de overkant van de straat of bij het gebouw. Zij moesten voor een afleiding zorgen. Zo kon zij haar schot lossen en ongezien blijven.
Dit plan was simpel, maar ze had er een slecht gevoel over. Het was hier nét iets te stil. Al meer dan een uur had niemand de nachtclub verlaten. Dat was erg vreemd voor dit tijdstip.
Er stonden ook minder auto's in de buurt dan tijdens de andere keren dat ze de club observeerden. Ze vroeg zich af of het eerdere paintballgevecht hen had afgeschrikt.
Een krakend geluid achter haar zorgde ervoor dat ze haar adem inhield. Ze luisterde aandachtig. Ze dacht dat het de deur aan deze kant van het gebouw was. Maar de buitenlamp boven de deur had geen peertje. Hierdoor was alles in het donker gehuld.
„Smeer dat verdomde ding de volgende keer.“ De stem sprak op fluistertoon.
Banter herkende de stem niet.
Ze hoorde gedempte voetstappen die zich van haar af bewogen. Afgaande op het geluid schatte ze in dat het om drie personen ging. Ze verschoof iets om te kunnen kijken, zonder haar paintballgeweer te bewegen. Maar de afvalcontainer blokkeerde haar zicht.
Toen voelde ze een vleugje koele lucht. Dit kwam het gebouw uit via de openstaande deur. De windvlaag bracht een vleug mannenparfum met zich mee. Het was een behoorlijk sterke lucht. Ze had bijna liever de stank van het vuilnis.
„Deur.“ De undercoveragent aan de voorkant gaf een seintje.
De kleine limousine kwam in beeld.
Er kwam een man uit de voordeur. Ze voelde ook de koele lucht van de deur vlakbij haar naar buiten stromen. Haar neus ving de geur op van een man die wel een douche kon gebruiken. Er klopte iets niet.
„Doelwit verlaat het pand via de zijdeur.“ Banter hield haar stem extreem zacht.
„Voordeur.“ De undercoveragent klonk honderd procent zeker van zijn zaak.
Banter rolde met haar ogen. Ze geloofden haar niet. Dat irriteerde haar enorm. Ze wenste dat ze een schot kon lossen op haar eigen collega.
Banter gleed door het vuil om achter de afvalcontainer vandaan te komen. Ze hield haar geweer strak tegen haar lichaam geklemd. Zo voorkwam ze dat het ergens tegenaan stootte of bleef haken.
Ze kwam overeind en tuurde de steeg in. Haar ogen waren inmiddels goed gewend geraakt aan de duisternis. Er was helemaal niemand te bekennen. Ze sloop geruisloos naar het einde van de steeg om om de hoek te gluren.
Er stond een gewone auto op hun doelwit te wachten, en dus geen limousine. Ze bewoog zo snel als ze kon. Ze richtte en haalde de trekker over. De paintball spatte uiteen op het colbert van de man.
„Fucking kinderen,“ siste de man door zijn tanden.
Hij trok vliegensvlug zijn colbert uit en smeet het op de grond.
Banter waagde nog één schot. Ze raakte de man precies in het midden van zijn rug. Meteen daarna liet ze zich op de grond vallen.
„Aargh. Verdomme.“ Hij klonk alsof hij flink pijn had.
Ze wist dat paintballs hard aan konden komen. Vooral omdat zijn dunne, zijden overhemd de enige bescherming was. Hij zou hier ongetwijfeld een lelijke, rode striem aan overhouden.
Er klonken twee knallen van geweerschoten. De kogels suisden hoog over haar hoofd voorbij. Ze wist dat de mannen geen idee hadden waar ze precies uithing. De schoten waren slechts bedoeld om de paintballers de stuipen op het lijf te jagen.
Het doelwit vloekte luid toen hij achterin de auto stapte. Ze merkte op dat het hem niets leek te boeien dat hij zijn colbert had achtergelaten. De auto scheurde weg, terwijl twee van zijn handlangers in haar richting liepen.
„Ik kan wel wat hulp gebruiken hier.“ Ze hoopte dat de schoten de twee undercoveragenten al in beweging hadden gebracht, voordat ze erom hoefde te vragen.
De twee handlangers hadden nog steeds niet door dat ze op de grond lag. Ze stonden bijna bovenop haar toen er twee paintballs op de muur tegenover haar uiteenspatten. De mannen draaiden zich om naar de schoten. Ze renden haastig de donkere steeg in.
Banter kwam overeind toen ze weg waren en jogde zachtjes achter hen aan. Nog twee uiteenspattende paintballs stuurden de mannen doelbewust één bepaalde kant op. Toen ze zelf het einde van het straatblok bereikte, sloeg zij de andere hoek om.
Banter rende drie huizenblokken ver door. Ze hield het paintballgeweer zo goed mogelijk verborgen onder haar trui. Ze had het inmiddels snikheet en was enorm bezweet.
Een auto minderde vaart en stopte naast haar. Ze gleed op de achterbank en ging languit liggen om uit het zicht te blijven. De auto reed langzaam weg.
„Wat is daar allemaal gebeurd?“ vroeg Peter.
Hij was een jongensachtig type die een van de vervelende tieners had gespeeld. Banter vond dat hij eruitzag alsof hij nog op de middelbare school zat. Toch werkte hij al zes jaar als ervaren agent bij de politie.
„Het doelwit had blijkbaar iets door. Hij is via een zijdeur vertrokken.“
„Onze collega zag hem toch echt via de voorkant naar buiten komen.“
„Ik weet nog dat ons doelwit een sterk mannenparfum draagt. Dat hoort echt in zijn dossier te staan.“
„Heb ik nog nooit geroken.“
„Dan werk je al te lang in het vuilnis.“
„Tijdens deze klus zeker.“
„Ik denk dat hij een dubbelganger via de voordeur naar buiten stuurt. Misschien raken jullie hem daarom steeds kwijt. Jullie volgen waarschijnlijk steeds de verkeerde man. Deze keer is hij in elk geval voorzien van een zender.“
„Mooi zo.“
Banter viel bijna in slaap terwijl hij reed.
Hij had een soepele rijstijl. Hij nam de bochten rustig en remde langzaam af. Ze wist dat hij bewust een omweg nam naar een slechtere buurt. Dat was een plek waar iedereen op zichzelf bleef en geen vragen stelde.
Hij parkeerde de wagen in de garage van een verlaten rijtjeshuis en draaide de sleutel om. Ze kwam overeind en liet het paintballgeweer op de achterbank liggen. In de ruime, dubbele garage stond nog een andere auto geparkeerd.
Ze nam plaats op de bijrijdersstoel. Peter schoof op de bestuurdersstoel. Ze trok haar trui uit en rolde deze stevig op. Ondertussen reed hij de garage uit. Hij zette koers richting het centrum van de stad.
„Rij even langs een drive-thru. Ik heb frisdrank nodig.“ Ze wapperde met haar hand om zichzelf wat af te koelen.
Deze wagen had helaas geen airconditioning. Ze overwoog even te klagen over de rijdende wrakken die het korps ter beschikking stelde. Toch besefte ze dat haar commentaar vanwege het krappe budget toch aan dovemansoren gericht zou zijn.
„Is goed.“
Hoewel Peter hevig zweette, leek hij de hitte totaal te negeren. Zijn lange, bruine haar plakte strak tegen zijn gezicht. Hij had inmiddels meer dan alleen een lichte stoppelbaard.
Hij stuurde de auto door de drive-thru van een fastfoodrestaurant dat de hele nacht open was. Ze bestelden allebei een beker frisdrank. Ze hielden ondertussen goed in de gaten of iemand hen toevallig was gevolgd.
„Ik werk graag met je samen.“ Hij dronk zijn frisdrank snel op.
„Je houdt gewoon van frisdrank.“ Zij nam juist rustig kleine slokjes van haar eigen drankje.
„Dat klopt, en ik waardeer het dat jij er ook van houdt. Verder zit je tenminste niet de oren van mijn hoofd te kletsen.“
Banter keek hem even zijdelings aan. Ze vond hem ergens best een vreemde agent. Hij hield er duidelijk niet van om lang te praten. Dat vond zij helemaal niet erg. Zelf was ze namelijk ook niet zo'n enorme kletskous.
Er viel een prettige, ontspannen stilte tussen hen in terwijl hij kriskras door de stad reed. Uiteindelijk parkeerde hij de wagen een paar straten verwijderd van het hoofdbureau. Peter stapte uit en liep er vlotjes vandoor.
Banter verliet de auto ook en liep doelbewust een totaal andere kant op. Niet veel later kwamen hun paden weer samen bij het kantoor van Ray. Hij was de directeur van de undercoveroperaties.
Ray zag er erg tevreden uit. Hij was casual gekleed in een spijkerbroek en een T-shirt. Banter zag hem zelden zonder strak pak en stropdas. Hij zag er nu niet echt uit als een formele baas.
„We zijn hem gevolgd naar een gebouw. We vermoeden dat ze daar meth maken en drugszendingen ontvangen.“
Banter nam een slok van haar frisdrank en trok haar neus op. Hoewel ze haar zwarte trui had uitgedaan en opgerold, kon ze hem nog steeds ruiken. Het stonk enorm. Ze keek naar haar handschoenen, die ze nog steeds aanhad. Misschien lag het wel aan haar handschoenen.
„Nu hebben we wat plekken om in de gaten te houden en bewijs te verzamelen,“ zei Ray.
„Zijn we hier klaar?“ Ze rook even snel aan haar handschoenen. „Ik word gek van deze stank.“
„Ik ruik werkelijk helemaal niks.“ Peter haalde er achteloos zijn schouders over op.
Ray schudde ook zijn hoofd.
„Jullie moeten nodig je neuzen eens grondig laten nakijken.“
„We zijn hier klaar. We zien elkaar in de ochtend. Goedenacht.“ Ray schikte wat papieren.
Banter kwam overeind. „Je bedoelt, goedemorgen.“
Ze wist dat Ray haar opmerking over taalgebruik zou negeren. Ze wachtte geen antwoord af en verliet direct zijn kantoor. Rays kantoor bevond zich op de zesde verdieping. Ze had een lange wandeling naar beneden voor de boeg, want ze nam liever niet de lift.
Bij de deur naar de parkeergarage pauzeerde ze even voordat ze naar buiten stapte. Ze was uiterst alert.
