De Tucker X Olivia Trilogie Boek 1: Mijn Beste Vriend
Auteur
Katie Keane
Lezers
151K
Hoofdstukken
45
Olivia Walker leidt een leven dat is gevormd door verwachtingen, waarin elke keuze door iemand anders gepland lijkt te zijn. Tussen haar veeleisende ouders en een perfect plaatje van een vriendje voelt ze zichzelf langzaam uiteenvallen. De enige constante in haar wereld is Tucker, haar trouwe beste vriend die altijd stilletjes aan haar zijde heeft gestaan.
Wanneer een gebroken hart Olivia eindelijk dwingt om zich los te maken, verandert één onverwacht moment alles tussen hen. Wat begint als een simpele afspraak om het luchtig te houden, raakt al snel verstrikt in iets dat veel gecompliceerder is. Terwijl grenzen vervagen en emoties dieper gaan, begint hun ooit zo onbezorgde vriendschap te veranderen.
Nu moet Olivia onder ogen zien wat ze werkelijk wil, terwijl Tucker zich afvraagt of in de schaduw blijven nog wel genoeg is.
Verbonden lippen
OLIVIA
„Kom op,“ kreunde Reggie. Hij liet zijn korte, bruine haar over de rand van de bank hangen. „Kunnen we niet gewoon al neuken?“
Ik zwoer dat seks het enige was waar hij aan dacht. Door zijn gedrag zou je denken dat ik nooit met hem naar bed ging.
Ik zat met gekruiste benen op zijn bank met mijn MacBook. Mijn vingers tikten op de zwarte toetsen. De muren rond de grote, donkere tv waren in rustige kleuren geverfd. Naast ons hadden we een helderblauw uitzicht door de grote ramen van het Four Seasons penthouse. Zachte wolken dreven achter de hoge gebouwen langs.
„Nee, dat kan wachten tot na het feest. Ik moet mijn tekst nog nakijken. Meneer Daniels verwacht mijn verslag vanavond. Moest jij niet dat werkstuk voor mevrouw Jenkins afmaken?“
„Rechten is makkelijk. Ik was gisteren al klaar.“ Reggies handen schoven mijn donkere haren van mijn schouder. Hij kuste mijn nek. Zijn tong gleed over mijn huid, en daarna zoog hij erop.
Een fijne rilling liep over mijn rug. Het zorgde voor een kloppend verlangen tussen mijn benen. Toch kon ik alleen maar aan mijn deadline denken. Ik boog mijn hoofd en duwde hem weg uit mijn nek. „Ik kan niet.“
Reggie rolde met zijn ijsblauwe ogen en leunde terug op de bank. „God, je bent echt een cocktease, Liv.“
Ping. Mijn iPhone maakte een geluid naast mijn been. De kleine, ronde foto van mijn beste vriend Tucker Brunello verscheen op het scherm met een berichtje. Hij had een bleke huid, zwarte krullen en donkere ogen. Deze vielen erg op, net als de rode A die ik graag voor mijn artikel wilde halen.
Ik keek naar het bericht van Tucker over mijn ouders. Reggie deed dat ook.
Tucker
Nou, ik weet zeker dat het werkstuk dat je hebt geschreven hen dolblij zou maken... 😂
Reggie keek boos. „Praat je nog steeds met die nietsnut?“
Daar gaan we weer. „Waarom is hij een nietsnut? Omdat hij niet in een penthouse woont of een trustfonds heeft?“ snauwde ik. „Hij is mijn beste vriend. Doe niet zo lullig, Reg.“
Reggie kende Tucker nauwelijks. Hij had hem maar een paar keer ontmoet en had niet het recht om te oordelen. Tucker had misschien niet al onze dure spullen, maar dat maakte hem geen minder mens. Het maakte niet uit welke oppervlakkige gedachten Reggie in zijn hoofd had.
„Sorry,“ mompelde Reggie. „Ik weet het.“
„En trouwens... heb je mijn artikel wel gelezen?“
„Maak je een grapje?“ Reggie fronste zijn nette wenkbrauwen. „Het was wel tien pagina's lang...“
Waarom verwachtte ik ook meer? Ik rolde met mijn ogen, klapte mijn computer dicht en sprong van de bank.
„Waar ga je heen?“ vroeg Reggie.
„Om mijn werkstuk te printen en in te leveren,“ zei ik zachtjes. „Ik zie je later.“
Ik voelde hoe Reggies warme hand plotseling de mijne pakte. Hij hield me tegen. Ik draaide me geïrriteerd om. Toen zag ik de playboy-grijns waar ik zo van hield. Ik kon het niet laten om terug te glimlachen. Ik haatte het verdomme dat ik nooit boos op hem kon blijven.
„Ik hou van je, Liv,“ zei hij lief.
„Ik hou ook van jou, Reg.“
Hij trok aan mijn arm en bracht me naar zijn lippen. Ik leunde voorover en gaf me over aan een kus. Met tegenzin trok ik me terug en stopte de kus. Reggie haalde diep adem en deed zijn ogen open. „Ik zie je later, Liv.“
Ik glimlachte naar hem en liep naar de uitgang.
***
De spits in Philadelphia was altijd een hel. Eruit rijden met mijn nieuwe, knalrode Bentley was zenuwslopend. Toch kwam ik in vijftien minuten bij de universiteit aan. Dat was sneller dan normaal.
De bomen langs de stoep hadden felgele en rode bladeren. Ze stonden voor de bruine muren van de studentenflats terwijl ik voorbij wandelde. Studenten liepen rond met stapels rode bekers, pakjes pingpongballen en flessen drank. De frisse lucht en de geur van aarde en bladeren vulden mijn longen. Ik keek eindelijk op mijn telefoon om Tucker te antwoorden.
Olivia
Ja, toch? 😅 Bedankt voor het lezen van mijn artikel.
Toen ik op verzenden drukte, riep een mannenstem plotseling achter me. „Liv!“
Ik stopte en draaide me om. Christopher kwam naar me toe rennen. Hij was Reggies vriend en de kicker van het Penn Quakers footballteam. Hij had een sixpack Shock Top-bier in zijn handen. Zijn blauwe sportjasje stond open en waaide in de wind. Ook zijn blonde skaterhaar wapperde.
„Komen jij en Reggie vanavond?“ vroeg hij.
„Ja, we zullen er zijn.“ Mijn ogen werden groot toen ik naar het karton in zijn hand keek. „Je weet dat Reg je gaat afzeiken om je bierkeuze, toch?“
Christopher rolde met zijn bruingroene ogen en grijnsde. „We kunnen niet allemaal het beste van het beste betalen...“
„Ik zie je later,“ grinnikte ik.
Terwijl Christopher wegholde, klonk er een berichtje. Ping. Ik keek naar mijn scherm. Bij elk woord dat ik las, werd mijn glimlach groter.
Tucker
Natuurlijk. Ik weet alleen niet of ik veel geholpen heb. Het verbaast me dat je niet gewoon een professional hebt ingehuurd, jij kleine trust fund baby. 😜
Ik vond het vreselijk als hij me plaagde over het geld van mijn familie. Mijn ouders gaven me een trustfonds op mijn twintigste verjaardag. Toch miste ik nooit een kans om anderen te helpen. Zeker Tucker niet.
Olivia
Hou op, lol. Ik ben nu onderweg om het in te leveren. Daarna maak ik me klaar voor het feest. Weet je zeker dat je niet even kunt langskomen?
Ik wist zijn antwoord al. Maar dat hield me niet tegen om het te vragen...
Ik stopte mijn telefoon weer in mijn zak. Daarna liep ik het gebouw binnen en door de gangen. Eindelijk bereikte ik mijn studentenkamer en gooide de witte deur open. De twee bedden in de kamer waren heel anders opgemaakt. Het linkerbed was van Madison Doyle. Het had veel roze, paarse en witte kleuren. Er lag ook een kinderachtig dekbed met bloemen op. Mijn kant had rustige bruine en grijze kleuren. Ik had een paar nepplanten en een whiteboard met mijn planning voor oktober.
„Oh mijn God, Liv...“ Mijn kamergenoot sprong op van haar bed. „Je raadt nooit wie me als date heeft gevraagd voor vanavond!“ De punten van haar halflange, koperkleurige haar krulden boven haar sleutelbeenderen. Haar blauwe ogen straalden.
Ik trok een wenkbrauw op. „Aan je enthousiasme te zien, was dat wel duidelijk.“
„Verdorie...“ Haar lichte wangen met sproeten werden weer bol. „Jij gaat een goede journalist worden.“
Ik liep naar mijn kant van de slaapkamer. Daar stond een klein, wit bureau met mijn printer. „Kijk, Maddie, je doet dit altijd...“ Ik haalde mijn MacBook uit mijn tas. „Weet je zeker dat hij een date wilde, of alleen maar een hook-up?“
„Hij gebruikte echt het woord date,“ zwoer ze.
„Ja, maar is dat ook wat hij bedoelde?“ Ik zette mijn computer neer en verbond deze met mijn printer. Ik wachtte op Madisons antwoord. Het apparaat ging aan en de pagina's begonnen met printen.
„Ik weet het niet,“ mompelde ze. „Ik hoop het.“
Ping. Mijn iPhone maakte geluid. Ik haalde mijn telefoon uit mijn achterzak. Ik keek naar de reactie van Tucker.
Tucker
Ja, dat weet ik zeker. Een stel dronken studenten op een feestje is niks voor mij. Maar veel plezier.
Ik zuchtte en staarde naar het berichtje. Alsof dat zijn antwoord nog zou veranderen.
„Is Reggie weer een eikel?“ vroeg Madison.
„Nee, het is mijn beste vriend van de middelbare school.“ Ik kneep mijn ogen nieuwsgierig samen. „Waarom dacht je dat het Reggie was?“
Ze grijnsde. „De teleurstelling op je gezicht maakte het wel duidelijk.“
„Blijf maar bij kunst, Maddie.“ Ik glimlachte naar haar, ondanks haar harde opmerking. „Ik zie je vanavond.“ Ik pakte mijn tien pagina's lange artikel. Ik niette de hoeken aan elkaar. Daarna verliet ik onze kamer net zo snel als ik gekomen was.
Na een wandeling door de drukke gangen, kwam ik bij de donkere houten deur van mijn professor. Ik liep de kamer in. De houten balken tegen het hoge plafond hadden een warme, donkere kleur. Ze staken af tegen de perfect witte muren. Er zaten ramen van speciaal glas in de muur voor me. De zonnestralen van de late middag schenen erdoorheen.
Ik glimlachte. „Hallo, meneer Daniels.“
Hij keek met zijn donkerbruine ogen op van zijn papieren. Ik gaf hem mijn artikel over zijn zwarte bureau. Hij las snel de titel: 'De mentale effecten van de huidige economische situatie.'
„Wauw,“ zuchtte meneer Daniels terwijl hij erdoorheen bladerde. „Ik ben onder de indruk, Olivia.“
„Wat kan ik zeggen?“ Ik haalde mijn schouders op. „Het is een onderwerp dat me na aan het hart ligt.“
Sinds ik Tucker ontmoette in het derde jaar van de middelbare school, zag ik wat deze wereld met een mens kon doen. Door Tucker was ik nooit zoals de andere rijke meisjes in mijn wijk. Ik had respect voor alles wat hij had bereikt. Vooral omdat hij arm was opgegroeid.
„Nou, wat je ook doet, het werkt,“ zei meneer Daniels.
„Bedankt,“ zei ik, terwijl ik me omdraaide naar de deur.
„Veel plezier op het feest vanavond,“ voegde meneer Daniels eraan toe.
Ik gaf hem een ondeugende grijns en keek over mijn schouder. „Welk feest?“
Hij grinnikte en schudde zijn hoofd.
Ik verliet het lokaal en liep naar mijn kamer. Daar zocht ik in mijn kast naar een jurk, een krultang en make-up.
***
Er klonk harde popmuziek door de gangen van de studentenflat. Ondanks de smalle ruimte stonden er meerdere pingpongtafels in de loopgang. Op elke tafel stonden rode bekers vol met bier en goedkope balletjes. Ik had Reggie al een tijdje niet gezien.
De laatste keer dat ik keek, speelde hij beerpong met Christopher. Ze hadden pas hun eerste footballwedstrijd gewonnen. Omdat Reggie de quarterback van UPenn was, moest dat natuurlijk gevierd worden met veel alcohol.
Ik dacht ineens aan Tucker terwijl ik daar eenzaam en verveeld stond. Hij is waarschijnlijk bij zijn vriendin, Alexandra. Eerlijk gezegd was ik liever het vijfde wiel aan de wagen bij hen dan op dit feest.
„Hé, rijk meisje!“ Christopher kwam naar me toe. Hij praatte met een dubbele tong. „Geen drankje vanavond?“
„Nee, jammer genoeg kan ik morgen geen kater gebruiken.“ Mijn moeder zou er anders maar over blijven zeuren. Niet dat ze het recht had om over mij te oordelen. Haar idee van ontbijt was een mimosa. Daarna nam ze een Bloody Mary als lunch.
Christopher keek naar mijn figuur. „Je ziet er bloedheet uit, Liv...“
Een ongemakkelijk gevoel kroop door mijn lijf. Ik zag hoe zijn blik over mijn lichaam gleed. „Heb, uh, heb je Reg gezien?“
„Voor zover ik weet, was hij op zoek naar jou.“
Ik knikte. „Bedankt.“
Nadat ik me door de menigte had geduwd, kwam ik bij mijn deur. Reggie was waarschijnlijk al in mijn bed in slaap gevallen. Ik gooide de deur open.
Reggie en Madison stonden midden in de kamer. Hun lippen raakten elkaar hard. Hun tongen gleden ruw in elkaars mond. Reggie greep Madisons borsten over haar bloemenshirt. Haar handen knepen in de achterzakken van Reggies spijkerbroek.
Ik stond met stomheid geslagen. Mijn maag draaide zich om, alsof ik alle alcohol op dit feest had gedronken. „Oh mijn God...“
Reggie en Madison rukten hun lippen van elkaar. Hun ogen werden net zo groot als de mijne. „Oh mijn God, Liv...“ zei Reggie in paniek. „Dit is niet wat het lijkt!“ Terwijl hij zich van haar losmaakte, drukte zijn stijve hard tegen zijn rits.
Mijn hart bonkte wild in mijn borstkas. Daarna zakte het als een steen naar mijn maag.
„Ik zweer dat ze niets voor me betekent,“ voegde hij eraan toe.
„Hé!“ snauwde Madison en ze sloeg op zijn arm.
Of ze nu wel of niets voor hem betekende, dit kon echt niet. Ik draaide me weg van de deur. Ik trok mijn telefoon uit mijn zak en opende de berichten van Tucker.
Olivia
Ben je op dit moment thuis?
Ik duwde me weer door de zee van studenten. Reggies stem riep mijn naam achter me. Hij probeerde me in te halen. Ping.
Ik keek naar de reactie van Tucker.
Tucker
Ja, hoezo? Is alles oké?
Mijn vingers tikten snel op het scherm toen ik de uitgang van het feest bereikte.
Olivia
Nee. Ik kom eraan.
Reggies verre geschreeuw klonk boven de dreunende muziek uit. „Verdomme, Olivia... stop!“
Ik rende door de grote deuren naar buiten. Ik vluchtte de parkeerplaats op.
