Ingewikkelde vriendschap 3: Heavy metal
Auteur
Ruth Robinson
Lezers
1,1M
Hoofdstukken
54
Mijn oorverdovende drums voegen toe aan het chaotische lawaai om me heen.
Ik hou van deze plek. Het zweet. Het gebrul van de menigte.
Het is genoeg om mijn fucked-up leven te vergeten. En haar.
Stevie Fucking McGabe.
Ms. perfect cheerleader zou niet naar mijn metalconcert komen.
Als het lied zijn krijsende hoogtepunt bereikt, kijk ik naar de schreeuwende fans.
Mijn hart slaat een slag over. Ze is hier.
En ze staart recht naar mij.
Jaren nadat hun ouders verwikkeld raakten in een ongelukkige vriendschap, kunnen jeugdvrienden Darryl Nelson en Stevie McGabe elkaar niet fucking uitstaan. Maar wanneer een familieramp Darryl in een zelfdestructieve spiraal stort, is Stevie dan de enige die de gebroken bad boy kan redden?
Leeftijdsclassificatie: 18+ (Waarschuwing: Drugsgebruik/Overdosis, Zelfmoord).
Proloog
Darryl Nelson
Het was weer Kerstmis, mijn favoriete tijd van het jaar. Ik vond het geweldig, niet alleen vanwege de Kerstman, maar omdat ik een hele week bij mijn beste vriendin Stevie mocht logeren.
We waren de hele dag onderweg geweest, met talloze plaspauzes vanwege mama's zwangerschap, en ik verveelde me dood.
„Zijn we er al bijna?“
„Darryl, we zijn ongeveer twee minuten dichterbij dan toen je het net vroeg.“ Ze probeerde haar lach in te houden terwijl ik met mijn ogen rolde.
„Ik kan er toch niks aan doen dat ik geen idee heb hoe lang we al rijden!“
„Ik zag dat, jochie.“ Papa keek quasi-ernstig en stak toen speels zijn tong uit zodat ik zijn piercing kon zien. Ik stak mijn tong terug uit voor ik in de lach schoot.
„Het duurt niet lang meer, knul. Wat ga je doen als we er zijn?“
„Ik ga Stevie haar cadeau geven!“ Ik had het zelf uitgezocht en ingepakt, en ik wist zeker dat ze er dol op zou zijn.
Ik wilde het niet bij de andere cadeaus voor oom Andy en tante George doen, maar nu vroeg ik me af of het vasthouden ervan de afgelopen acht uur misschien niet zo slim was geweest.
Mijn handen werden een beetje klam, en het cadeaupapier was enigszins vochtig geworden.
Eindelijk parkeerden we op de oprit, en tante George deed de deur aan papa's kant open nog voor hij de motor had uitgezet.
„Hé Kleintje.“ Hij lachte en gaf haar een zoen terwijl mama en ik uitstapten.
Oom Andy begroette ons vanuit de deuropening, met zijn baby'tje Grayson in zijn armen. Ik wrong me langs de volwassenen die de doorgang blokkeerden en vond Stevie in de woonkamer bij de grote kerstboom. Haar prachtige rode haar zat in twee lange vlechten over haar schouders.
„Hoi Stevie... ik heb iets voor je.“ Ik stak het cadeau uit, op mijn lip bijtend terwijl ik wachtte tot ze het openmaakte.
„Dank je, Darryl!“ Ze gilde toen ze het uitpakte en omhelsde me, en ik voelde mijn wangen gloeien.
„Dit is het allerbeste cadeau ooit! Echt waar!!“
Stevie's lievelingsfilm was The Nightmare Before Christmas. Ze had hem zo vaak gezien dat ze alle woorden kende, niet alleen van de liedjes maar van de hele film.
Ze had al veel spullen van de film - waaronder een bordspel en een dekbedovertrek - maar één ding dat ze niet kon vinden was een Sally-pop.
Ze had kleine figuurtjes, maar geen knuffelbare pop. Ik vond er een voor haar toen we in het buitenland waren voor een van mama's zakenreizen, en ik smeekte mijn vader om hem voor haar te mogen kopen.
„Hé, ukkie,“ Stevie's grote zus Carrie kwam naar ons toe en haalde mijn haar overhoop. „Wat heb je daar, Stevie?“
„Darryl heeft me Sally gegeven! Is ze niet geweldig!“ Stevie's glimlach maakte elke kamer lichter, maar de stralende lach die ik op haar gezicht toverde met mijn cadeau gaf me een superkrachtig gevoel, als Superman in tante George's favoriete films.
Carrie keek verbaasd naar de rommelig uitziende pop. „Ik snap niet waarom dat personage je favoriet is, Stevie.“
„Omdat ze, ook al valt ze vaak uit elkaar, altijd weer in elkaar gezet kan worden.“ Stevie zei het zachtjes en vol ontzag terwijl ze Sally's haar aanraakte, dat bijna dezelfde kleur had als Stevie's haar.
„Ik zal je altijd helpen weer in elkaar te zetten, Stevie,“ zei ik verlegen, en ik voelde Carrie weer door mijn haar woelen. Ik probeerde het lang te laten groeien zoals papa's haar, maar tot nu toe kwam het maar tot mijn wangen.
„Dat is heel lief, Darryl. Goed gekozen, man.“ Ik glimlachte naar Carrie terwijl ze haar zwarte haar van haar schouders veegde en naar me knipoogde.
„Kom op kinderen!“ Mijn vader greep me, waardoor ik het uitschreeuwde, en draaide me ondersteboven. „Het is tijd om iedereen zijn kerstavondcadeautjes te geven, kleine man.“
Na het uitdelen van de cadeaus, en het drinken van warme chocolademelk en het eten van snoep, werden we vroeg naar bed gestuurd zodat de Kerstman kon langskomen. Ik sliep altijd bij Stevie in bed als we logeerden, met onze hoofden aan tegenovergestelde uiteinden onder haar Nightmare Before Christmas lakens.
„Wat heb jij dit jaar aan de Kerstman gevraagd, Darryl?“ fluisterde ze, terwijl ze mijn voet met de hare aanraakte.
„Ik heb om een broertje gevraagd.“ Ik wilde echt geen zusje om voor te zorgen, tenminste een broertje kon met me spelen.
„Gekkie... De Kerstman kan je geen broertje brengen! Dat had je aan de dokter moeten vragen.“ Stevie lachte terwijl ik naar beneden reikte om haar voeten te kietelen.
„En wat heb jij dan gevraagd, Mevrouw Wijsneus?“ Ik probeerde een gaap te onderdrukken.
„Ik heb gevraagd om een reis naar Disney World zodat ik Jack en Sally in het echt kan zien,“ lachte ze, haar lieve stem gaf me een grappig gevoel in mijn borst.
Ik viel in slaap terwijl ik luisterde hoe ze me vertelde over de andere dingen die ze voor Kerstmis had gevraagd - zoals elk jaar - en voor ik het wist werd ik wakker op kerstochtend, met twee volle kerstsokken die naast het bed op ons wachtten.
„Vrolijk kerstfeest, Darryl,“ Stevie's slaperige hoofd kwam van haar kussen, en ik glimlachte terug naar haar.
„Vrolijk kerstfeest, Stevie.“
