De afspraak: de finale
Auteur
S. S. Sahoo
Lezers
1,9M
Hoofdstukken
20
Nieuwe Hoogten
XAVIER
Tien miljoen. Potverdorie.
Ik keek nog eens goed naar het papier om er zeker van te zijn. Maar het stond er echt.
In Sam O'Malley's keurige handschrift telde ik acht nullen.
Rustig blijven. Laat niets merken.
Ik schoof het papier naar Al aan de overkant van de tafel en zag zijn gezicht van verbazing vertrekken. Mijn compagnon wist duidelijk niet of we een geweldige of juist een verschrikkelijke deal voorgeschoteld kregen.
Wie hield ik voor de gek? Het was lastig om kalm te blijven. De O'Malleys wilden X-Label kopen voor tien miljoen dollar.
Maar ik wilde X-Label niet verkopen, zelfs niet voor zo'n bedrag. En Al's gezicht verraadde dat hij er net zo over dacht. Ik schraapte mijn keel.
„Sam, Sally... dit is een ontzettend groot aanbod. Zoals jullie zien, zijn Al en ik behoorlijk verrast. We hadden dit totaal niet zien aankomen.“
Sam lachte zachtjes. „Tja, dat kunnen we ons voorstellen.“
„Je lijkt wel in je nopjes, Xavier Knight. Vind je niet?“ vroeg Sally glimlachend terwijl ze aan haar whiskey nipte.
Waarom richtte ze zich alleen tot mij?
Er was iets aan hun vriendelijkheid dat me niet lekker zat. Het leek wel alsof ze ervan genoten om Al en mij te zien worstelen.
Maar wij hadden hier duidelijk de touwtjes in handen. We moesten wat zelfverzekerder overkomen.
Ik gaf Al een schop onder tafel, en hij hield op met staren naar het papier.
„We voelen ons vereerd,“ zei Al. „Maar jullie moeten weten dat X-Label voor mij meer betekent dan geld. Dit is al jaren mijn droom, en die begint nu werkelijkheid te worden.“
„Zo voel ik het ook,“ zei ik. „Hoewel we blij zijn met dit aanbod, kunnen we er niet op ingaan. We willen de zaak zelf blijven runnen.“
De gemoedelijke sfeer aan tafel sloeg om in een koele.
Ik zag Sam en Sally elkaar aankijken op een manier die Al en mij het gevoel gaf dat we iets intiems verstoorden.
„Nou, bedankt voor deze ontmoeting,“ zei Sam, zijn ergernis nauwelijks verbergend.
„Graag gedaan,“ zei ik opgewekt, in een poging de sfeer wat op te krikken. „Ik hoop dat jullie nog tijd hebben om New York te verkennen voor jullie teruggaan naar Engeland?“
„Oh, zeker niet,“ antwoordde Sam. „We blijven hier nooit langer dan strikt noodzakelijk.“
Dat schoot niet op. Deze twee zijn zo vriendelijk als een deur.
„Jullie... houden niet van New York?“ vroeg Al.
„Nee. Ik vind het zo vies... en teleurstellend,“ zei Sally, net hard genoeg om te horen.
Ze keek langs Al naar de deur. We wilden allemaal weg.
Ik haalde een biljet van honderd dollar tevoorschijn en legde het op tafel.
„Voor de drankjes. Ik zou willen dat we langer konden blijven, maar ik moet naar huis voor het avondeten met mijn familie.“
„Ik ook,“ zei Al, en ik corrigeerde niet dat hij vrijgezel was.
„Doe de groeten aan je lieve vrouw,“ zei Sally, terwijl ze me aankeek.
„Zal ik doen.“
„Misschien tot ziens,“ zei Al.
„Ja,“ zei Sam, terwijl hij me recht aankeek. „Dat denk ik ook.“
Toen ik de bar verliet, besefte ik dat ik de O'Malleys nooit over Angela had verteld.
We staan altijd in de schijnwerpers. Natuurlijk had Sally foto's van Angela en mij gezien. Dat is toch niet zo gek!
„Wauw!“ zei Al zodra we buiten de bar op de stoep van Manhattan in de avond stonden. „Die mensen bezorgen me de kriebels.“
„Ach joh, het is gewoon zakendoen,“ zei ik, in een poging het zelf te geloven.
Maar eerlijk gezegd, terwijl ik Al een klap op zijn schouder gaf om gedag te zeggen, probeerde ik de koude blik in Sam's ogen uit mijn hoofd te zetten.
ANGELA
„Wat ben je aan het doen?!“ riep ik verbaasd uit terwijl ik naar de hoge rotswand voor me staarde.
De kleurrijke plastic grepen op de rotswand zagen er leuk uit... totdat ik besefte dat ze het enige waren dat me tegenhield om te vallen!
„Je klimt. Zonder touw,“ legde mijn nieuwe vriendin Jenny nogmaals uit. We waren in Jenny's klimhal voor een dagje uit zonder kinderen.
„En dat is veilig?!“
„Ja, dat beloof ik. Kijk maar eens.“
Ik keek toe hoe Jenny naar de muur liep en haar hand in het kleine krijtbuideltje aan haar middel stak. Daarna klapte ze in haar handen en stoof er wit stof om haar heen.
Ik gluurde snel op mijn telefoon, ook al wist ik dat er geen nieuwe berichten waren.
Het komt wel goed. Ze zijn veilig.
Ik bleef het mezelf voorhouden.
Eigenlijk wilde ik Leah en Ace niet thuis achterlaten bij papa, maar hij zei dat ik wat tijd voor mezelf nodig had.
Dat klopte, maar dat maakte me niet minder ongerust. Hij zei dat hij drie kinderen grotendeels alleen had opgevoed... en daar kon ik weinig tegenin brengen.
Maar ik kon het volume van mijn telefoon wel helemaal opendraaien, voor de zekerheid. Ik stopte hem weer weg.
Jenny glimlachte naar me voordat ze begon te klimmen.
Ze bewoog soepel, van de ene gele voetsteun naar de andere.
Mijn mond viel open. Elke beweging was zorgvuldig. En het gekste was dat ze het er zo makkelijk uit liet zien.
Toen ze bijna bovenaan de muur was, werd ik zenuwachtig. Ik was er niet klaar voor dat mijn nieuwe vriendin in de lucht zou springen. Ik kon er niets aan doen - ik gilde.
Maar Jenny greep een grote gele greep met beide handen vast, haar slanke lichaam zwaaide heen en weer. Ik had het niet eerder gezien, maar het was de laatste stap van de route.
„Yes!“ riep ze.
Toen liet ze de muur los en viel naar beneden. Ik gilde opnieuw - voor de tweede keer - en rende naar haar toe.
Maar ze landde zacht in een lage hurkzit op de zachte blauwe mat. En ze draaide zich om naar mij met een grote grijns.
„Wauw,“ zei ik, terwijl ik op adem kwam. „Jij bent nu officieel de coolste moeder die ik ken.“
Ze lachte hard. „Dat betekent veel, als het van jou komt!“
„Meen je dat nou?! Ik sta op het punt flauw te vallen van opwinding, en ik heb de muur nog niet eens aangeraakt!“
Ik stak mijn hand uit en hielp haar overeind.
„De opwinding is een van de beste dingen,“ zei ze. „En ik vind het geweldig dat ik mezelf kan verrassen. En ik denk dat jij het ook geweldig zult vinden.“
„Oké... maar kunnen we met kleine verrassingen beginnen?“ vroeg ik.
„Natuurlijk. Laten we deze groene route hier eens proberen...“
Dertig minuten en vier voltooide routes later, trilde mijn hele lichaam van opwinding.
Het was moeilijk en eng geweest. Maar het voelde geweldig.
Ik kon me niet herinneren wanneer ik voor het laatst echte opwinding had gevoeld voor iets dat niet mijn gezin of werk was.
Jenny en ik gingen zitten met havermելkcoffies uit het café van de sportschool en keken naar de andere klimmers.
„Bedankt dat je me hebt uitgenodigd, Jenny,“ zei ik oprecht. „Ik zou dit nooit in mijn eentje hebben gedaan, maar ik heb echt plezier gehad.“
„Graag gedaan, meid! Ik moet toegeven, het is leuk om te showen aan iemand die het voor het eerst ziet.“
Ik lachte en merkte dat mijn buikspieren pijn deden.
„Geloof me, ik ben onder de indruk. Maar ik ben ook nieuwsgierig... hoe ben je hiermee begonnen?“
„Een andere moeder heeft het me laten zien, natuurlijk!“ zei Jenny. „En ik... werd er gewoon verliefd op.“
Ze glimlachte rustig terwijl ik toekeek. Ik wil dat gevoel ook.
„Het voelt zo goed om iets te doen alleen voor mezelf. Ik kom bij de sportschool, doe mijn hoge hakken uit, mijn sieraden, zelfs mijn trouwring!“
Ik keek naar mijn eigen handen. Ik had mijn ring al weer omgedaan. Ik voelde me naakt zonder.
Maar het was gevaarlijk om ze te dragen tijdens het klimmen, dus een uur lang hield ik hem in het kleine zakje van mijn broek en controleerde ik elke paar minuten of hij er nog zat.
Jenny praatte verder: „Het is alsof ik een paar uur per week geen moeder, echtgenote of advocaat hoef te zijn... ik kan gewoon mezelf zijn.“
Haar woorden deden me denken aan een gevoel dat ooit zo vertrouwd was. Hardlopen had me altijd rustig gemaakt. Het was mijn manier om te ontspannen.
Maar mijn hardloopschoenen lagen achter in de kast gestopt. Ik had ze in maanden niet aangeraakt.
„Hoe vind je de tijd?“ vroeg ik, echt benieuwd. „Ik werk niet eens op dit moment en tussen het zorgen voor de kinderen en het zoeken naar scholen, ik-“
„Voel je je schuldig als je tijd voor jezelf neemt?“ raadde Jenny.
„Precies.“
„Ik snap het, meid. Maar geloof me, je zult nooit tijd vinden. Je moet het maken. En als je dat doet, zal je hele gezin je dankbaar zijn.“
Jenny kneep in mijn hand en ik voelde me begrepen. Ik hoorde haar boodschap duidelijk: ik moest voor mezelf zorgen als ik voor iedereen anders wilde zorgen.
„Ik had dat echt nodig om te horen,“ zei ik.
„Dat hebben we allemaal soms nodig. Vertel eens, hoe gaat de zoektocht naar een school voor de tweeling?“
„Nou, tot nu toe, als ik denk dat een school er op papier perfect uitziet, blijkt het compleet verkeerd als ik er op bezoek ga.“
„Oh, dat herinner ik me nog!“ zei Jenny lachend. „Als er één ding is dat ik toen had willen weten, dan was het om al die reputatiedingen te negeren. Wat makkelijker gezegd is dan gedaan, dat weet ik.“
„Ik laat me er gewoon zo in meeslepen,“ zei ik. „Het idee dat een school alle deuren voor mijn kinderen zou kunnen openen... het is moeilijk om daar weerstand aan te bieden.“
„Ik snap het helemaal. Maar er zijn zoveel geweldige scholen. En ze zijn niet allemaal als musea zoals St. Barnaby's.“
„Ik denk niet dat ik nog een museumtour aankan na Leah en Ace die bijna op een Pollock schilderden bij Cliffton...“
„Dat meen je niet! Dat is grappig.“
„De rondleider vond het zeker niet grappig.“
„Wat je nodig hebt is een plek die hun nieuwsgierigheid aanmoedigt en hun creativiteit omarmt... Heb je al naar Endless Horizons gekeken?“
„Daar heb ik nog nooit van gehoord.“
„Het is een Montessorischool,“ ging ze verder. „Ze hechten waarde aan leren door te doen en kinderen worden aangemoedigd om hun eigen onderwerpen te kiezen.“
Ik fronste. Ik had alternatieve scholen altijd als te losjes beschouwd naar mijn smaak... maar aan de andere kant waren privéscholen veel te streng.
Waarom zou ik het geen kans geven?
Na nog een paar minuten praten over tv, het weer en andere leuke onbelangrijke onderwerpen, nam ik afscheid van mijn nieuwe vriendin.
Tijdens de rit naar huis liet ik de ramen open, genietend van het heerlijke vermoeide gevoel na het sporten dat ik niet had beseft dat ik had gemist.
Mijn tijd met Jenny had mijn hoofd opgeklaard en me nieuwe hoop gegeven voor de zoektocht naar een school voor Leah en Ace.
Ik beloofde mezelf dat ik zou stoppen met proberen mijn kinderen in een school te laten passen, en een school zou vinden die bij hen paste.
Ik glimlachte toen ik onze straat in draaide, denkend aan mijn tweeling.
Ze zaten vol energie en creatieve ideeën. En ze zouden dat niet hoeven te verbergen. Ik moest gewoon een plek vinden waar ze konden-
„STOP!“ schreeuwde ik, en mijn kalme gevoel verdween toen ik hard op de rem trapte.
En de speelgoedauto met mijn kinderen erin stopte inderdaad... midden op straat. Ace en Leah draaiden zich met ontevreden gezichten naar me om.
„Wat zijn jullie-? Aan het spelen op straat?!“ zei ik geschokt terwijl ik uitstapte en de auto liet draaien. „Waar is opa?!“ vroeg ik luid.
„Mama, hij haalt zijn schoonheidsslaapje in,“ zei Leah trots.
Ik draaide me om naar het grote gazon, en jawel, papa lag te slapen op een stoel... en zat onder de make-up.
„Jullie twee. Uit de weg. Nu!!“
