Unholy Bonds (Nederlands)
Auteur
Shay Watkins
Lezers
913K
Hoofdstukken
45
Hoofdstuk 1.
STOFFIG.
Een koude wind waaide door de slaapzaal en ik rilde. Ik ergerde me aan het grillige weer in Phoenix.
Het was van warm naar koud gegaan.
Ik kan niet geloven dat een woestijn zo koud kan worden! Ik snapte nog steeds niet waarom mijn moeder me hier naar de universiteit had gestuurd.
Arizona was mooi, maar ook behoorlijk saai. Ik trok mijn deken omhoog en keek naar de kleine laptop op mijn schoot.
Alsjeblieft, laat het niet nu de geest geven! dacht ik terwijl ik snel typte.
Nog één alinea, ik beloof het!
Het scherm flikkerde en werd zwart. Verdorie! Ik keek boos naar de computer. Meen je dit nou?
Hij was weer vastgelopen, waarschijnlijk mijn hele verslag kwijt. Geïrriteerd kneep ik in mijn neusbrug voordat ik de laptop dichtklapte en naast me op de bank legde.
'Je hebt echt een nieuwe nodig, hè?' Mijn kamergenoot Melissa keek me lachend aan, vermaakt door mijn boze gezicht.
'Hé, luister. Kurtis heeft me uitgenodigd voor een feestje vanavond. Ik zei dat wij ook zouden komen.'
'Ik ga niet naar Pheta Ki-feestjes, Missy,' zei ik chagrijnig.
'Die idioten zuipen te veel, en ik drink sowieso niks. We hebben binnenkort tentamens.' Ik fronste peinzend. 'En wat als de politie weer komt?'
'Dusty, je eindigt nog eens als een oude vrijster met een huis vol katten als je niet eens uit deze kamer komt.'
Ze rolde met haar ogen en hield een boodschappentas voor. 'Ik heb trouwens al besloten dat je meegaat, dus trek dit aan, oké?'
'Dat is nogal brutaal van je'—ik trok een wenkbrauw op—'zomaar beslissingen voor mij nemen?'
Ik keek in de tas naar de zwarte top en korte rok en legde de tas op haar bed. 'Ik ga dat sowieso niet dragen.'
'Dusty!' jammerde ze en ging naast me op de bank zitten. 'Jeetje, wat ben je toch verlegen! Alsjeblieft, deze ene keer nog, laten we gaan.'
Ze keek me met grote ogen aan en pruilde. 'We zijn beste vriendinnen, en het is al zo lang geleden dat we samen iets hebben gedaan! Alsjeblieft, alsjeblieft, alsjeblieft?'
Ik rolde met mijn ogen. 'Oké, vooruit dan maar. Maar ik trek dat niet aan!'
Ze kreeg een sluwe blik in haar ogen. 'Watje.' Ze glimlachte. 'Ik denk dat het je sexy zou staan.'
'Wie zegt dat ik sexy wil zijn op een feestje vol dronken idioten?' zei ik boos, terwijl ik de tas aanstaarde die ze weer op mijn schoot legde.
'Dusty, ik ken je. Je volgt al zes jaar zelfverdedigingslessen.' Ze trok een gezicht.
'Eerlijk gezegd zou ik medelijden hebben met de idioot die iets bij jou probeert wat je niet wilt.'
'Ik wil echt niet gaan, Missy,' zuchtte ik, terwijl ik naar de tas keek.
Ach, waarom ook niet? Misschien had ze gelijk; ik moest eens iemand ontmoeten. Maar dat betekent niet dat ik een dronken frat boy over me heen wil hebben kwijlen!
'Schop ze in elkaar, meid,' ze tikte tegen mijn kin en sprong blij op.
'Ik moet me klaarmaken. Ze zeiden dat het rond achten zou beginnen, dus niet veel tijd!' Ze ging de badkamer in.
Ik zuchtte en stond op, me omdraaiend naar mijn kast om iets beters te vinden om aan te trekken.
'Denk er niet eens aan!' Melissa stak haar hoofd uit de badkamerdeur en keek me boos aan, al wetend wat ik van plan was.
'Je trekt de kleren aan die ik heb gekocht. Jouw kleren zijn te saai.'
'Ik wil niet opvallen,' fronste ik. 'Ik zeg je, dit is een slecht idee.' Ik legde de outfit op mijn bed en keek er ongelukkig naar. Ja, dat gaat 'm echt niet worden!
'Laat me niet een slot op je kast zetten!' zei ze. 'Je trekt vanavond niet je saaie kleren aan. Dat is definitief!'
Zachtjes grommend trok ik snel de strakke outfit aan. Melissa gaf nooit op. Ze was als een hond met een bot; ze bleef duwen tot iets toegaf.
Ik keek in de spiegel en fronste naar het bleke meisje met groene ogen dat boos terugstaarde.
Ik weet niet wie Melissa denkt voor de gek te houden. Ik betwijfel echt of iemand me überhaupt zal opmerken.
Snel draaiend ging ik op zoek naar mijn borstel en probeerde het warrige bruine haar dat laag op mijn rug hing te fatsoeneren.
Na een paar minuten raakte ik gefrustreerd en bond het naar achteren met een elastiekje.
'Ooh, warrig haar. Ik vind het leuk!' Melissa kwam de badkamer uit en keek me blij aan.
Ze zag er erg sexy uit in een nog kortere rok dan de mijne en een laag uitgesneden topje dat haar nauwelijks bedekte.
'Melissa, ben je gek?' zei ik boos. 'Zeg me alsjeblieft dat je dat vanavond niet aantrekt. Het is ijskoud!'
Ze knipoogde naar me. 'Maak je geen zorgen om mij; ik weet wat ik doe.' Ze trok haar hoge laarzen aan en gaf me een paar sandalen.
'Kom op, laten we gaan!' Ze pakte mijn arm nadat ik de schoenen had aangetrokken en trok me de deur uit.
We liepen het blok over naar een luid bonkend geluid.
Wow, het klinkt alsof dit feest uit de hand gaat lopen, dacht ik vermoeid terwijl Melissa me opgewonden over het voorgazon trok.
We werden al snel omringd door mensen op het feest. De muziek was oorverdovend toen we bij de voordeur kwamen, en Melissa werd meteen gegrepen door Kurtis.
Ik staarde boos naar haar rug terwijl ze bijna tegen zijn borst opklom. Bah, ik moet mijn ogen uitwassen!
Me een weg banend door de dansende menigte, vond ik de achterdeur en ging naar buiten. Ik kan maar beter een rustige plek zoeken. Dit feest wordt alleen maar gekker.
Om me heen kijkend begon ik naar de bomen langs het achterste hek te lopen. Ik voelde me schuldig dat ik Melissa achterliet.
Wie houd ik voor de gek? Ze zal waarschijnlijk niet eens merken dat ik weg ben, dacht ik bij mezelf. Ik was bijna bij de bomen toen iemand mijn arm greep.
'Waar denk je dat je heen gaat, schoonheid?' Een lange, shirtloze dronken kerel zwaaide over me heen. 'Wat dacht je ervan om wat tijd met mij door te brengen?'
Hij greep me ruw vast en liet zijn handen onder mijn shirt over mijn rug glijden.
Beschaamd en woedend bracht ik mijn knie hard omhoog tussen zijn benen, en hij zakte kreunend op zijn knieën.
'Teef!' Hij stak zijn vrije hand uit en greep mijn enkel, trok me naar beneden terwijl ik probeerde weg te komen.
Ik hapte naar adem toen de klap tegen de grond me de adem benam. 'Blijf van me af!' schreeuwde ik terwijl hij probeerde bovenop me te klimmen.
Mijn arm bevrijdend, sloeg ik zo hard als ik kon met mijn handpalm tegen zijn kaak, en hij rolde verdoofd van me af.
Snel op mijn voeten komend, rende ik de bomen in, rennend tot ik me veilig voelde.
Toen ik eindelijk stopte, leunde ik voorover, zwaar ademend. Mijn handen trilden hevig. Verdomme! Ik wist dat ik niet had moeten komen!
Na een paar minuten proberen op adem te komen, ging ik rechtop staan en keek om me heen.
'Ik zal wel terug naar de slaapzaal moeten zien te komen. Ik ga echt niet terug naar dat stomme feest,' zei ik hardop tegen mezelf.
'En ik dacht dat ik zou moeten helpen.'
Een mannenstem verraste me, en ik maakte me meteen klaar om mezelf te verdedigen.
'Je redt jezelf behoorlijk goed voor zo'n klein meisje.'
Ik werd boos en draaide me naar de vreemde man die voor me uit de bomen stapte.
'Kijk uit wie je klein noemt,' zei ik boos. 'Wie ben jij?' Hij zag er niet uit als een student.
Hij was erg lang, droeg een donkere spijkerbroek en een zwart jack over een wit shirt.
Ik kon in het zwakke maanlicht niet lezen wat erop stond. Fielding had kledingvoorschriften, en dit was zeker niet toegestaan.
Hij glimlachte langzaam, perfecte witte tanden tonend. 'Ik? Ik ben niet belangrijk.' Zijn scherpe amberkleurige ogen waren angstaanjagend.
Ik deed een stap achteruit, hem boos aanstarend.
'Waarom ben je op Fielding-terrein?' vroeg ik scherp, en hij lachte. 'Je bent geen student.'
'Geen goede reden, denk ik,' zei hij, geamuseerd kijkend naar hoe ik klaarstond om te vechten terwijl hij met zijn hand door zijn warrige zwarte haar ging. 'Je bent vurig, hè?' Hij bekeek me aandachtig, en ik verstijfde.
'Ik bel de campusbeveiliging,' zei ik, achteruitlopend terwijl hij dichterbij kwam. 'Ik meen het!' Er was iets vreemds aan hem; mijn huid voelde prikkelend. Waarom voelt hij zo gevaarlijk?
'Rustig maar,' zei hij, zijn kleine bril rechtzettend en zijn hand uitstekend. 'Mijn naam is Liam Cross.'
Ik keek voorzichtig naar zijn hand.
'Kom op. Ik bijt niet.'
'Denk je dat ik dom genoeg ben om een vreemde man mijn hand te laten pakken in het bos midden in de nacht?' zei ik, en zijn ogen werden groot. Hij leek verrast.
'Nou, we zijn geen vreemden meer,' zei hij vriendelijk na een moment. 'Nu ken je mijn naam. Heb je hulp nodig om de weg terug naar de campus te vinden?'
Zijn vraag verraste me. 'Ik kan het zelf wel vinden, dank je,' zei ik stijfjes. Deze kerel is behoorlijk opdringerig. 'Ga je me volgen als ik wegga?'
'Natuurlijk niet,' zei hij, beledigd kijkend. 'Ik ga je niet dwingen bij me te blijven. Je kunt gaan.'
Langzaam liep ik achteruit, voelend met mijn voeten. Hij probeerde me niet te volgen, dus draaide ik me om en rende het eerste pad af dat ik vond.
***
Het voelde als een uur later, en ik zat nog steeds vast op het pad. Verdorie, ik denk dat ik verdwaald ben. Misschien had die kerel me kunnen helpen.
Ik schudde snel mijn hoofd, de gedachte wegduwend. Geen sprake van! Waarom was hij überhaupt in het bos?
De gedachte verontrustte me. Ik sloeg een bocht om in het pad en hapte naar adem. Liam zat rustig op een rots. Ik was precies terug waar ik begonnen was.
Hij keek op met een geamuseerde blik in zijn ogen. 'Het aanbod staat nog steeds,' plaagde hij, lachend terwijl ik boos gromde en me omdraaide, terug het pad op.
Wat een arrogante eikel! Ik keek nerveus om me heen naar het donkere bos. Een koude bries waaide zachtjes door de bladeren, en ik huiverde.
Verdomme, Missy. Waarom heb ik naar haar geluisterd? Het is midden oktober! Ik verlangde naar mijn gebruikelijke truien en spijkerbroeken.
Ik liep een stukje verder en stapte weer de open plek op. Deze keer keek hij gefrustreerd op toen hij me zag. Ik vloekte onbedoeld. Wat is er mis met dit bos?!
'Kijk, laat me je op z'n minst terugbrengen naar het feest,' zei hij, strak naar de grond starend.
'Ik zei dat ik je geen pijn zou doen. Wat wil je nog meer? Je loopt meer kans ziek te worden als je hier in het bos ronddwaalt, zo gekleed.'
Ik bloosde en keek hem boos aan. 'Ik wil niet terug naar dat verdomde feest. Ik wil terug naar mijn slaapzaal!'
Hij keek op bij mijn uitbarsting, met een plagerige glimlach op zijn gezicht.
'Ik weet niet waar je slaapzaal is. Misschien moet je het me laten zien.' Hij zag er plotseling erg sluw uit.
Ik aarzelde en deed een stap achteruit. 'Ik kan de weg daarheen wel vinden vanaf het feest.' Mijn gezicht voelde erg warm. Dat kwam er zo verkeerd uit!
'Heh... je bent schattig.' Hij stond op en bood zijn arm aan. Zijn perfecte witte glimlach verbaasde me. Ik deinsde terug bij zijn onverwachte compliment. 'Kom op, laten we gaan.'
'Ik denk dat ik het zelf wel red,' zei ik, snel om zijn arm heen stappend. 'Dank je, ik volg gewoon als je het niet erg vindt.'
Hij trok een wenkbrauw op maar haalde zijn schouders op en begon te lopen.
'Verdomme, hij is zo lang!' mompelde ik tegen mezelf terwijl ik moeite had hem bij te houden, plotseling wensend dat ik niet zo klein was.
Hij keek na een tijdje over zijn schouder naar me en stopte zodat ik kon bijkomen. 'Heb je hulp nodig?' zei hij toen ik stopte, zwaar ademend.
'Nee, ik heb nodig dat je langzamer loopt,' hijgde ik tussen ademteugen door. 'Niet iedereen is zo lang als jij.' Mijn voeten begonnen pijn te doen.
Hij lachte. 'Nou, niet veel mensen zijn zo klein als jij,' kaatste hij terug, en ik keek hem boos aan.
Eikel!
Hij hurkte, kijkend hoe ik probeerde op adem te komen, grijnzend. Hij was niet eens buiten adem.
'Je bent niet erg aardig,' klaagde ik tegen hem. Ik wilde die zelfvoldane grijns van zijn gezicht slaan. 'Meisjes klein noemen is onbeleefd.'
'Ik vind het niet onbeleefd,' zei hij, me een verwarde blik gevend. 'Ik denk dat je het als een compliment moet zien.'
'Waarom zou ik dat doen?' Ik ging rechtop staan. Eindelijk! Ik kan ademen! Hem boos aanstarend, kruiste ik mijn armen. 'Mensen pesten me omdat ik klein ben.'
Hij vernauwde zijn ogen. 'Nou, dat maakt hen dan de eikels, toch? Ik vind je prima zoals je bent.'
Hij pauzeerde alsof hij zichzelf in bedwang hield en stond plotseling op. 'Het maakt niet uit. Kom op. Je moet terug naar je slaapzaal.'
Ik ging achter hem aan, verward. Wacht, wat? Au! De pijn in mijn voet was scherper dan voorheen, en ik struikelde tegen zijn rug.
Hij keek achterom naar me en zuchtte. 'Sla me alsjeblieft niet, oké?' zei hij zachtjes, maar voor ik iets kon zeggen, boog hij voorover en veegde zijn arm onder mijn benen, me in zijn armen tillend.
Ik verstijfde, erg beschaamd. 'Zet me neer! Ik kan lopen!' Ik worstelde tegen zijn armen, en hij draaide zich plotseling om, me op een rots zettend. 'Wacht, wat ben je...?'
Hij knielde en trok mijn schoen uit voor ik kon protesteren. 'Je zei?'
Mijn hele voet was felrood en pijnlijk van binnen de schoenen. Nou, niemand zei dat Melissa goed was in het uitkiezen van comfortabele schoenen.
'Waarom draag je überhaupt deze stomme dingen? Ze passen je niet.'
'Nou, ik was niet van plan vanavond te gaan wandelen!' zei ik boos, mijn voet wegtrekkend. 'En ik kan me niet herinneren dat ik je toestemming gaf me aan te raken.'
STOFFIG.
Ik nam de schoen uit zijn hand, stond op en strompelde pijnlijk over het pad.
Hij liep een stukje met me mee. 'Je bent een taaie,' zei hij zachtjes. 'Ik mag je wel. Mooi maar moeilijk benaderbaar, net een cactus.'
Ik voelde mijn wangen gloeien. 'Hou op met flirten!' Ik draaide me naar hem toe. 'Je kent me niet eens. En het is raar.'
Hij lachte en liep voor me uit op het pad.
Al snel hoorde ik harde muziek in de buurt.
'Zo, daar ben je weer, terug bij het feest.' Hij draaide zich met een vriendelijke glimlach naar me om. 'Leuk je ontmoet te hebben... oh sorry, ik ben het vergeten. Ik weet je naam niet.' Hij stak zijn hand uit.
Nou ja, hij heeft me wel geholpen. Ik zuchtte en schudde zijn hand. 'Ik ben Dusty, bedankt.'
Hij hield mijn hand vast, de zijne veel groter dan de mijne. Een vreemd gevoel schoot door mijn arm, en hij trok zijn hand verrast terug.
Wat was dat?
Hij keek verward. 'Geen dank. Tot ziens, oké?' Hij draaide zich om en verdween weer in het bos.
Dat was het vreemdste dat me ooit is overkomen. Ik schudde mijn hoofd en liep door de bomen richting de muziek.
'O, mijn god! Waar was je?' Melissa kwam op me afrennen zodra ik uit de bomen kwam. 'Je ziet er niet uit!'
Ik keek naar mijn kleren; ze waren vies en gescheurd van het lopen in het bos. 'Sorry, Missy,' zei ik, terwijl ik haar aankeek. 'Ik was een beetje de weg kwijt.'
'Wat deed je in het bos?' Ze kantelde haar hoofd. Ze had gedronken. Haar ogen waren te helder en haar wangen rood.
'Ik zocht gewoon een rustig plekje. Je kent me,' zei ik terwijl ze fronste. 'Ik hou niet van feestjes. Ik had even rust nodig.'
'Je hebt een jongen ontmoet, hè?' Haar ogen werden klein en ze keek me speels aan. 'Kom op, vertel op, stofkonijntje,' zei ze mijn bijnaam, glimlachend om mijn boze gezicht.
Ik overwoog haar over Liam te vertellen maar besloot het niet te doen. Ze zal overstuur raken, vooral als ze wist dat hij niet eens een student hier is.
'Hoeveel heb je gedronken?' zei ik, van onderwerp veranderend.
Ze keek me twijfelend aan. 'Ik heb er maar twee gehad, of misschien drie. Ik weet het niet precies.' Ze glimlachte schuldbewust.
'Je zou er eentje moeten nemen. Het helpt echt om te ontspannen, en ik weet dat je je zorgen maakt over tentamens.'
'Nee, dank je. Ik wil mijn hersenen gezond houden.' Ik zuchtte toen haar glimlach verdrietig werd. Daar gaan we weer.
'Waarom wil je geen lol meer met me maken?' zei ze verdrietig, haar armen over elkaar slaand. 'Je wordt zo serieus, alsof je niet eens meer met me wilt omgaan.'
Zonder op mijn antwoord te wachten, liep ze terug over het grasveld en verdween in de menigte.
'Verdomme,' zei ik zachtjes. Waarom laat ze me me altijd schuldig voelen? Ik zuchtte en baande me een weg door de dronken menigte naar de voordeur.
'Dat is dat meisje!' Ik hoorde een stem en draaide me om. De gemene kerel van eerder keek me boos aan. 'Zij is degene die me geslagen heeft.'
Hij en twee andere jongens grepen me vast en sleurden me de voordeur uit.
'Blijf met je poten van me af!' schreeuwde ik, terwijl ik ze met mijn elleboog sloeg.
Ze lieten me hard op het gras vallen. 'Denk je dat je naar ons feest kunt komen en onze vrienden kunt slaan?' zei er een boos. 'Ik denk dat je een lesje moet leren.'
'Je vriend verdiende het,' zei ik boos, trots kijkend naar de blauwe plek op zijn kin terwijl ik opstond. 'Hij moet zijn handen thuishouden.'
'Jij kleine trut!' De jongen zonder shirt sprong op me af, gooide me weer op de grond en hield me vast. 'Ik kan aanraken wie ik wil.'
Ik hoorde twee zachte klappen achter hem, en plotseling werd hij van me afgetild en opzij gegooid.
'Ik dacht dat ze je had gezegd je handen thuis te houden.'
Ik hoorde een stem die ik kende. Liam?
Liam stak zijn hand uit en hielp me overeind, terwijl hij me afklopte en boos naar de drie jongens keek. 'Ik stel voor dat jullie teruggaan naar je drinkgelag en haar met rust laten,' zei hij.
De jongens stonden op en keken hem boos aan. 'Wie ben jij verdomme?' zei er een, terwijl hij over zijn kaak wreef waar een blauwe plek groeide.
'Ja, bemoei je met je eigen zaken, sukkel!' zei de ander, met een vergelijkbare blauwe plek op zijn wang.
De jongen zonder shirt keek naar zijn twee vrienden. 'Dit is ons studentenhuis, en jij bent geen lid. Dit zijn onze zaken. Blijf erbuiten.'
'Ik maak het de mijne,' zei Liam kil. 'Denken jullie dat je zomaar vrouwen kunt aanvallen?' Zijn ogen zagen er gevaarlijk uit.
'Noem jij dat een vrouw?' De jongen zonder shirt zei het gemeen.
Ik werd boos.
'Maak je een grapje? Kijk naar haar. Ze kan wel een goede beurt gebruiken, en dan praten we wel over of ze een vrouw is.' Hij deed zijn mond open om nog iets te zeggen maar werd plotseling gestopt.
Liam sloeg hem hard, en ik kromp ineen bij het afschuwelijke geluid toen zijn vuist bot raakte.
De jongen zonder shirt viel hard neer. Ik sloeg mijn handen voor mijn mond toen het bloed over zijn borst stroomde.
'Let op je smerige bek!' schreeuwde Liam.
De andere twee jongens sprongen op Liam af en probeerden hem te slaan.
Ik keek verbaasd toe hoe hij bewoog als een dier op een manier die ik nog nooit had gezien en ze moeiteloos van zich afgooide met een paar snelle klappen.
Ze vielen op de grond naast hun vriend, die zijn neus vasthield en kreunde.
'Je hebt mijn deus gebroked!' zei hij door het bloed heen. 'Wat de hel, klootzak!'
De andere jongens keken voorzichtig naar Liam en besloten dat ik het gevecht niet waard was. Ze tilden snel hun bloedende vriend op en verdwenen in de menigte.
Liam draaide zich met een glimlach naar me toe; hij zweette niet eens. 'Gaat het?' Zijn vriendelijke toon verbaasde me. 'Ze hebben je toch niet pijn gedaan?'
'Waarom ben je hier nog?' zei ik uiteindelijk, zijn vraag negerend. 'Ik ben geen hulpeloos meisje. Ik had je hulp niet nodig. Ik had het onder controle.'
Hij trok een wenkbrauw op. 'Ik bleef in de buurt. Ik wilde zien of je nog iemand zou slaan.' Hij glimlachte. 'Sorry, dan ga ik wel.' Hij draaide zich om om weg te lopen.
Ik beet op mijn lip. Nou ja, hij heeft me wel geholpen. Misschien moet ik aardiger zijn. 'Hé, Liam!'
Hij draaide zich om toen ik hem riep.
'Nogmaals bedankt.' Verdorie, twee keer op één avond. Deze vent denkt zeker dat hij een superheld is ofzo. 'Uhm... je mag wel met me meelopen, denk ik.' Ik werd rood. Ik hoop dat dit geen slecht idee is.
'Is dat een bedankje?' Hij lachte terwijl hij naar me terugliep. 'Ik dacht dat je niet wist hoe je dat moest zeggen, ijsprinses.'
'Me namen geven helpt niet,' zei ik boos terwijl we over het stille terrein liepen.
Hij liep naast me met zijn handen in zijn jaszakken.
Ik keek vanuit mijn ooghoek naar hem terwijl hij naast me liep. Hij is wel een knappe eikel.
'Als je zo naar me blijft kijken ga ik nog denken dat je me leuk vindt,' zei hij plagend zonder me aan te kijken.
Shit! Hoe zag hij dat? Ik keek snel weg zonder te antwoorden.
Eindelijk kwamen we bij de deur die naar de slaapzalen leidde. 'Nou, hier zijn we dan,' zei ik ongemakkelijk, terwijl ik met mijn nog steeds blote voeten bewoog. 'Bedankt dat je met me meegelopen bent.'
'Geen probleem,' zei hij met een grote glimlach terwijl hij naar het hoge gebouw keek. 'Op welke verdieping zit je?'
Zijn plotselinge vraag verraste me. 'Waarom wil je dat weten?' zei ik, hem onderzoekend aankijkend. 'Hé, wat deed jij eigenlijk in het bos?'
'Omdat ik wilde weten of je hulp nodig had. Deze gebouwen hebben geen liften, en ik weet zeker dat je voeten pijn doen.'
Hij keek naar mijn voeten, waardoor ik mijn vraag vergat.
'Jongens mogen niet in de slaapzalen,' loog ik snel. 'Het gaat wel. Ik zit maar op de derde verdieping. Wat is er met deze vent?'
Hij glimlachte ondeugend. 'Ben je bang voor me?'
Ik deed meteen een stap achteruit en keek boos naar de grond.
'Ik ben eerder op deze universiteit geweest, en ik weet zeker dat er mannelijke studenten in dit gebouw wonen. Want het was ook mijn slaapzaal.'
'Er is niks mis mee om voorzichtig te zijn!' zei ik boos en draaide me om om de deuropening in te gaan.
Een scherpe pijn schoot vanuit mijn voet omhoog en ik viel pijnlijk op de stoep. 'Au! Verdomme!' Ik hield mijn voet voorzichtig vast.
Hij boog zich naast me en tilde me weer op.
'Vertel me gewoon waar ik heen moet.'
Ik probeerde uit zijn armen te komen, maar hij schudde me kort.
'Hou op zo koppig te zijn. Ik probeer alleen te helpen.'
Ik sloeg boos mijn armen over mijn borst. 'Derde verdieping, kamer driehonderdzevenenveertig,' zei ik, hem boos aankijkend. 'Wat zei je ook alweer over mensen die hun verdomde handen thuis moeten houden?'
Hij gaf me een scherpe glimlach en ik huiverde. 'Ik probeer je geen pijn te doen. Ik help gewoon een vriendin.' God, hij is van dichtbij nog knapper!
'Wie zei dat we vrienden waren?' zei ik boos terwijl hij door de deur liep. 'Ik weet niet eens echt wie je bent.'
'Nou, ten eerste ben ik een invaldocent. Ik neem de rest van dit semester de lessen van mevrouw Treymor over,' zei hij lachend terwijl mijn mond openviel van verbazing.
'Ten tweede kan ik veilig zeggen dat we op zijn minst bekenden zijn. Ik heb je twee keer gered, en nu draag ik je naar je kamer.' Hij gaf me een plagerige glimlach, en ik keek meteen weg, rood wordend.
'Nou, dat verklaart nog steeds niet waarom je in het bos was,' zei ik zachtjes, proberend van onderwerp te veranderen.
'Mevrouw Treymor is mijn docent natuurwetenschappen.' Ik studeerde fotografie. Ik hield ervan om foto's van dieren te maken, dus ik volgde haar lessen om hun leefomgeving beter te begrijpen.
'O, dus je wordt een van mijn studenten?' Hij trok een wenkbrauw op. 'Dat is... interessant.'
We passeerden de tweede verdieping in stilte.
'Ik denk dat het leuk is u te ontmoeten, meneer Cross,' zei ik, proberend de stilte te doorbreken.
Hij keek vreemd op me neer.
'Het spijt me dat ik onbeleefd was.'
'O nee, je mag me Liam noemen.' Hij glimlachte naar me. 'Zeg geen sorry. Ik hou ervan als meisjes pit hebben. De flauwvallende types zijn niet leuk.'
'Wat?' zei ik verbaasd. Heeft hij net? Nee. Ik schudde vastberaden mijn hoofd toen hij me voorzichtig op mijn voeten zette voor mijn kamer.
Deze vent is te goed voor mij, en bovendien is hij mijn leraar. Hij moet ook ouder zijn dan ik. Ik fronste om wat ik dacht.
'Je bent ergens van streek?' Hij keek zorgvuldig naar mijn fronsende gezicht. 'Ik kan je ook naar binnen dragen als je wilt.' Een kleine glimlach krulde zijn mondhoek.
'Eh, nee. Het lukt wel!' zei ik snel, helemaal rood wordend. 'Dank u, meneer... uhm... Liam.' Ik had moeite zijn naam uit te spreken.
Hij lachte zachtjes en tikte me op mijn voorhoofd. 'Je bent schattig als je rood wordt.'
Ik was er zeker van dat ik nu een ei op mijn huid kon bakken.
'Nou, ik zie je morgen wel in de les,' zei hij vrolijk. 'Welterusten, Dusty.' Hij draaide zich om en verdween snel de gang in.
Ik draaide me om en ging snel door mijn deur, zuchtend van opluchting.
Jezus, wat is er mis met mij?! Ik sloeg mezelf op mijn voorhoofd. Was het maar verbeelding, of flirtte de nieuwe leraar met me?
'Wie was dat?'
Melissa liet me bijna doodschrikken. Wanneer is zij thuisgekomen?
'Wacht, was dat een jongen?' Haar ogen werden klein terwijl ze me aankeek.
'Ben je in je eentje hierheen gelopen?' zei ik, proberend van onderwerp te veranderen. 'Wanneer ben je weggegaan van het feest?'
'Dat beantwoordt mijn vraag niet,' zei ze, de mijne compleet negerend. 'Ik hoorde net een mannenstem. Vertel op, stofkonijntje.'
'Het was gewoon een vriend,' zei ik verdedigend, rondkijkend naar een uitweg om aan haar blik te ontsnappen. 'Hij heeft me thuisgebracht.'
Haar ogen lichtten op. 'Je hebt toch een jongen gevonden!' Ze klapte opgewonden in haar handen.
'Zie je wel? Ik zei toch dat die outfit zou werken!' zei ze blij en ging in mijn bureaustoel zitten, afwachtend naar me kijkend. 'Vertel me over hem.'
'Er valt niks te vertellen,' zei ik, pijnlijk lopend naar mijn bed en dankbaar gaan zitten.
'Ik had mijn voeten bezeerd door in die stomme schoenen te lopen, dus zorgde hij dat ik veilig thuiskwam.' Ik gooide de afschuwelijke sandalen boos voor haar voeten.
'Ooh, wat een gentleman,' zei ze, haar ogen speels glanzend. 'Is hij knap? Alsjeblieft zeg me dat je hem weer gaat zien.'
Ik zuchtte en liet me achterover op mijn kussen vallen. 'Ik heb geen keus. Hij vervangt mevrouw Treymor.'
Haar mond viel open. 'Een leraar?' Ze keek geschokt. 'Wow, ik wist niet dat je op oudere mannen viel, Dusty.' Ze glimlachte plagend.
'We hebben niks!' zei ik boos, van haar weg rollend om naar de muur te kijken.
Ja, in mijn dromen, waarschijnlijk, dacht ik verdrietig. Die vent is veel te goed voor mij. 'Hij heeft me geholpen, dat is alles.'
'Oké, wat jij wilt.' Ik hoorde haar opstaan uit de stoel en op haar eigen bed vallen. 'Jongens helpen meisjes niet zomaar voor niks. Ik denk dat hij je leuk vindt.' Ze lachte.
Ik gooide mijn extra kussen naar haar toe. 'Ga slapen. Je bent dronken,' zei ik boos. 'Ik date geen leraren.'
Ze zuchtte, en na een paar minuten hoorde ik haar zachtjes snurken.
'Goddank!' zei ik zachtjes en stond snel op om me om te kleden uit de outfit die ze me had gegeven.
Nadat ik eindelijk mijn eigen kleren weer aanhad, viel ik terug op mijn bed, fronsend.
Waarom hielp hij me eigenlijk? De gedachten maalden door mijn hoofd. Hij noemde me schattig... Rusteloos draaiend viel ik uiteindelijk in slaap.
