Het Universum van Discretie: De Tovenaarszoon
Auteur
Michael BN
Lezers
27,8K
Hoofdstukken
6
Proloog
Lang geleden…
Valerian zat en draaide de veer met de metalen punt rond tussen zijn duim en wijsvinger. Kleine spatjes glinsterende paarse inkt vielen op zijn perkament, maar hij merkte er niets van.
Zijn ogen waren stevig gesloten en zijn puntige oren bewogen even terwijl zijn geest The Stream verkende. Hij schreef zijn beste spreuken als Callen er niet was; de jonge man leidde hem blijkbaar te veel af.
Omdat hij het werk van de elf niet wilde verstoren, liep Callen voorzichtig naar het fornuis. Tekron-thee, zijn favoriet! Hij goot een kopje voor zichzelf in en ging in de zachte stoel zitten, terwijl hij zijn liefde van een afstandje bewonderde.
Pickitt sprong vanuit het niets op Callens schoot en joeg hem de qarah op het lijf. De kat van Valerian eiste nog meer aandacht op dan haar meester, dus gaf de jonge man haar een aai over haar buik.
Toen de Meester-Betoveraar zijn ogen opende, brandden ze nog steeds blauw. Hij had The Stream ooit omschreven als een brandende zon die een ongetrainde geest gemakkelijk in de as kon leggen.
Toen zijn ogen weer afkoelden naar hun natuurlijke grijze trilliumkleur, zag hij zijn liefde en glimlachte.
Hoewel hij eruitzag alsof hij begin twintig was, had The Stream de elf al meer dan negen eeuwen in leven gehouden.
„Migáre!” riep Valerian, terwijl hij zijn hand uitstak naar de jonge man. De stoel kraste over de houten vloer totdat hij tegen het bureau botste.
De spreuk tilde Callen vervolgens voorzichtig uit zijn stoel. Hij zweefde met zijn hoofd naar voren naar de elf toe voor een kus.
„Welkom thuis, mijn liefste,” fluisterde Valerian zachtjes. „Ik had je pas morgen verwacht.”
„De training van de rekruten was eerder klaar. Hare Majesteit heeft ons drie dagen verlof gegeven voordat we naar de Nilbani-hoofdstad marcheren!”
„De koningin maakt de laatste tijd veel te veel vijanden. Elke keer als ze dat doet, vrees ik voor jouw leven!” Valerian ijsbeerde nu heen en weer voor de open haard.
Callen wist dat de elf een hartstochtelijke hekel had aan oorlog, maar hij moest voorzichtiger zijn. Hij kon gemakkelijk van verraad worden beschuldigd voor alle qarah die hij over de keizerin zei.
„Ik ben een soldaat in het keizerlijke leger. Als er geen oorlog was, had ik geen baan,” zei Callen met een grimas.
„Soldaat zijn is geen baan, het is een doodswens. Ik heb door de eeuwen heen meer dan genoeg middelen verzameld. We kunnen ons terugtrekken op het platteland.”
„Terugtrekken? Ik ben zesentwintig jaar oud! Ik hou van je, maar ik ben er nog niet aan toe om toe te kijken hoe de planten groeien.”
Callen begon zijn geduld te verliezen. Dit onderwerp kwam veel te vaak ter sprake.
„We zouden een school kunnen oprichten! We zouden begaafde mensen de weg van The Stream kunnen leren, en ook hoe ze op de primitieve manier moeten vechten!”
„Noem je me nu primitief?” mokte Callen. Hij wist dat hij kinderachtig deed, maar hij kon het niet laten.
„Dat is niet wat ik bedoelde!” Valerians houding veranderde onmiddellijk.
Hij wreef zachtjes over Callens schouders, waardoor hij ineenkromp.
„Hebben ze weer in je prachtige lichaam gesneden?” vroeg de elf, terwijl hij zijn wenkbrauwen fronste in beheerste woede.
Hij knoopte Callens zware leren tuniek los en gooide die op de stoel. De wond was weer gaan bloeden. Er verscheen een karmozijnrode vlek op het witte ondershirt van de soldaat.
Met de grootste zorg tilde Valerian het shirt op en trok het over het hoofd van zijn geliefde. Hij haalde scherp adem toen hij de ontblote wond zag.
„Hoe kunnen ze dit onnodige bloedvergieten tijdens een trainingskamp goedpraten!”
De vurige passie van de elf was teruggekeerd. Hoewel zijn woede altijd gericht was op Callens gekozen beroep, was zijn oprechte bezorgdheid voor de jonge man ontwapenend.
Callen leunde naar voren en kuste Valerian innig, net toen hij verder wilde praten.
„Leid me niet af als ik probeer om verontwaardigd te zijn!” riep de elf, terwijl hij zich terugtrok uit de kus.
De elf pakte een schoon washandje uit de kast in de hoek en doopte het in een kom met koud bronwater. Hij depte voorzichtig totdat al het opgedroogde bloed verdwenen was.
De snee was diep en rauw, en deed Callen pijn als infernium. Valerian sloot zijn ogen en gaf zachtjes kusjes over de hele lengte van de wond.
De aanraking van zijn lippen ging gepaard met een licht branderig gevoel. Toen hij klaar was, waren zowel Callens pijn als de open wond verdwenen. De huid was volledig hersteld en liet geen litteken achter.
De jonge man wist hoeveel energie dit de elf kostte, maar was dankbaar voor het resultaat. Hij was de enige soldaat in zijn eenheid die geen enkel aandenken aan de oorlog met zich meedroeg.
„Ik kom in de verleiding om je uit de rest van je kleren te pellen,” glimlachte de elf ondeugend.
Callen kende die blik.
Wanneer Valerian te veel tijd in zijn Hogere Geest doorbracht, viel hij uiteindelijk terug op zijn meer dierlijke aard. Aangezien ze maar zo weinig tijd samen hadden, was Callen niet van plan om hem tegen te houden.
„Dus, waarom doe je dat niet?” zei hij, terwijl hij achteruit naar de trap liep.
De zolder op de tweede verdieping van het eeuwenoude stenen huis van de elf was warm en knus. Valerian had een hekel aan de herfstkou. Zijn bed lag bezaaid met talloze lagen dekens en zachte, pluizige dierenhuiden.
„Ik heb toegang tot The Stream, maar eigenlijk ben jij de ware Betoveraar!” zei hij met een hese stem, die zijn werkelijke leeftijd verborg.
Hij sloop als een roofdier achter Callen aan de trap op, totdat er geen ontsnappen meer mogelijk was.
De zware mantel van Valerian viel met een plof op de met tapijt bedekte vloer. Hij had een opvallend slank en volledig glad lichaam. Het enige haar op hem was de lange bos die uit zijn hoofd groeide.
De meeste elfen hadden haar in verschillende tinten groen, maar door eeuwenlang gebruik van magie had dat van Valerian dezelfde metaalachtige kleur gekregen als zijn ogen.
De warmte van de genezing was uitgewerkt en Callen begon het koud te krijgen. Hij ontdeed zich van de rest van zijn kleren en dook onder de dekens.
Hij ademde zwaar terwijl hij wachtte tot Valerian bij hem zou komen, maar de elf kwam niet.
Callen gluurde boven de dekens uit en zag tot zijn grote teleurstelling dat zijn geliefde weg was. Had de elf zich bedacht?
„Ik kom eraan!” riep Valerian van beneden.
Hij kwam terug met een perkamentrol in zijn hand.
„Ik ben al maanden op zoek naar deze specifieke spreuk,” zei hij, voordat hij binnensmonds iets mompelde.
„Waar was dat voor nodig?” vroeg Callen, nieuwsgierig waarom Valerian zijn verleiding had onderbroken.
„Dat zul je wel zien,” antwoordde de elf vaag.
Zijn hand bewoog al vrij over Callens borst, voordat hij over zijn buikspieren naar beneden gleed, naar...
Callen hapte naar adem door de overweldigende sensatie. Hij kon zowel zijn eigen reactie op de aanraking van de elf voelen als die van Valerian. Het was de meest bizarre ervaring ooit.
De elf verdween volledig onder de dikke dekens en even was het stil. Een tinteling schoot door Callens lichaam toen hij een tong op zijn gevoelige tepel voelde.
Tegelijkertijd voelde het alsof hij hetzelfde deed bij zijn geliefde... Of bij zichzelf. Het was erg verwarrend. Voelde de elf hetzelfde?
Likjes en kusjes daalden langzaam af over Callens lichaam, totdat een nat gevoel de volledige lengte van zijn mannelijkheid omsloot.
Het duurde niet lang voordat de dubbele prikkels te overweldigend werden voor zijn kwetsbare menselijke geest. Hij kwam klaar in een extase die hij nog nooit eerder had gevoeld.
„En?” vroeg Valerian, terwijl hij boven de lakens kwam om adem te halen.
Callen dreef nog steeds op de golven van genot en had met geen mogelijkheid kunnen antwoorden, zelfs als zijn leven er vanaf hing.
„Dat dacht ik al!” Valerians grijns zou aanstekelijk zijn geweest, ware het niet dat Callen geen enkele controle meer over zijn spieren had.
De elf ging naast hem liggen en keek door het glazen plafond naar de sterrenhemel boven hen.
„Is deze spreuk permanent?” vroeg Callen, niet zeker wat hij wilde dat het antwoord was.
„Ik kan het ongedaan maken, als het te overweldigend voor je is. Maar als je er eenmaal aan gewend bent, wil je niet anders meer.”
„Laten we nog wat meer experimenteren,” zei Callen verlegen.
Valerian manoeuvreerde zich zachtjes bovenop zijn geliefde en kuste zijn wangen, hals en sleutelbeen.
Ondertussen trokken zijn armen Callens benen omhoog en naar buiten. Fyr-sap als glijmiddel zorgde voor een soepele penetratie en de geest van de jonge man werd overspoeld door de onbegrijpelijke overvloed aan prikkels.
Terwijl Valerian langzaam in en uit bewoog, ervoer Callen precies dezelfde strakheid rond zijn eigen mannelijkheid.
Het duurde bij Valerian altijd een eeuwigheid voordat hij tot een hoogtepunt kwam. Was het een raskenmerk of was hij ongevoelig geworden na bijna een millennium aan vleselijke kennis?
Toen de elf eindelijk klaarkwam in Callen, had hij het gevoel dat hij volledig gek was geworden, nadat hij zijn eigen zaad over zijn buik had verspreid... nog twee keer!
Valerian streek het haar uit het zweterige gezicht van de jonge man en drukte als eerste een kus op zijn lippen.
„Je bent zo prachtig,” fluisterde hij.
Dat was het moment waarop Callens gekoesterde herinnering tot een abrupt einde kwam, terwijl zijn bloed over het slagveld vloeide.
Terwijl hij langzaam weggleed in de vergetelheid, overwoog hij zijn enige spijt... Hij had zijn geliefde Valerian nooit gevraagd om de spreuk ongedaan te maken.
Had zijn geliefde al zijn pijn gevoeld?
***
Valerian morste zijn thee toen een scherpe pijn in zijn zij hem bijna op de knieën dwong.
Callen!
Hij raakte plotseling in paniek toen de pijn erger werd. De spreuk die de elf had uitgesproken intensiveerde absoluut de liefdesdaad, maar het ware doel ervan was om precies te voelen wat hij nu doormaakte.
Hij sloot zijn ogen en reikte in gedachten naar The Stream. Het gaf hem aarzelend toegang, omdat het aanvoelde dat zijn geest niet kalm was.
Terwijl hij steeds dichter bij de ware bron van de kracht kwam, stuurde Valerian een vraag naar de All-Mind — de ware essentie van Caladria.
Hij keerde terug van deze gevaarlijke oefening met een locatie en een waarschuwing.
Hij hief zijn handen op en vervolgens naar buiten, en mompelde: „Eeleel, ili'eeleel!”
De werkelijkheid boog zich om hem heen. Zijn maag draaide zich om terwijl hij zichzelf door de barrière van ruimte en tijd duwde.
Plotseling stond Valerian midden op een slagveld. Een pandemonium van gegil en geschreeuw zorgde er bijna voor dat hij zijn oriëntatie verloor.
Nu hij zoveel dichter bij Callen was, werd de pijn veel erger.
Een soldaat met een rode helm en een gemene grijns stormde op de elf af. Hij verafschuwde het om de kracht van The Stream voor geweld te gebruiken, maar hij kon er nu niet onderuit.
„Quelnarh ruteem!” schreeuwde hij, terwijl hij toekeek hoe de soldaat ter plekke bevroor.
Dat zou hem niet lang vasthouden.
Soldaten van beide kanten hadden inmiddels zijn aanwezigheid opgemerkt. De laatste keer dat een magiër had deelgenomen aan een veldslag was tijdens de oorlog van Ferest Rock.
Dat was zelfs voor Valerian een hele tijd geleden.
Hij sprong over lijken en ontweek de zwaarden van de soldaten zo goed als hij kon, maar ze hielden hem te veel op. Dit ging hem duur komen te staan, maar hij had geen andere keuze.
„Dharty hilsr!”
Een beschermende bubbel omringde nu de elf. De bloeddorstige voetsoldaten stuiterden weg van de onzichtbare kracht alsof iemand met hen gooide.
Toen vond hij Callen.
Een brute soldaat stond over de jonge man heen gebogen en keek toe hoe hij langzaam doodbloedde.
Op het moment dat Valerian arriveerde, draaide de soldaat zich naar hem toe en bevroor ter plekke. Hij wist dat hij volledig lorped was, maar duwde zijn zwaard toch dieper in Callen.
De elf greep pijnlijk naar zijn borst terwijl hij zag hoe Callens levensbloed onder hem vandaan sijpelde.
In pure woede boorde Valerians geest zich in The Stream. De All-Mind probeerde hem eruit te duwen, maar hij verzette zich uit alle macht.
Kristallen scherven schoten uit de grond omhoog en scheurden de soldaat aan stukken. Zijn ledematen vielen in een plas van zijn eigen bloed en uitwerpselen.
Callen was dood, maar de elf wist dat het niet te laat was. Alleen The Stream had de kracht om te doen wat nodig was.
Valerian knielde naast zijn grote liefde neer en vocht tegen de tranen. De elf sloot zijn ogen en liet zijn geest om die ene gunst vragen aan de All-Mind.
Hij legde zijn hand op de borst van zijn geliefde en keek toe hoe het bloed terug in zijn lichaam werd getrokken, de wond zich sloot en uiteindelijk...
Callen hapte naar adem terwijl zijn bovenlichaam van de grond kwam. Zijn ogen lichtten even briljant blauw op voordat ze terugkeerden naar hun normale kleur.
Hij keek naar Valerian en zijn uitdrukking veranderde in een van aanbidding.
„Wat heb je gedaan?” vroeg hij.
„Ik... Ik...,” de elf kon nauwelijks een zin vormen.
Valerian had geen toegang meer tot The Stream. Hij had zijn gave aan Callen doorgegeven om het leven van zijn geliefde te redden. Zonder zijn band met de All-Mind haalde zijn extreme leeftijd hem binnen enkele ogenblikken in.
„Ik hou van j...” Valerian kon de zin niet afmaken.
Hij was er niet meer.
