Universum van Discretie: De Innerlijke Woestijn
Auteur
Michael BN
Lezers
119K
Hoofdstukken
11
Hoofdstuk 1
De Innerlijke Woestijn
Ze waren al vijf lange jaren weg.
Mijn buurman, Richard McKenzie, werkte in de olie- en gasindustrie. Hij had jarenlang voor zijn werk door de VS gereisd, totdat een promotie hem en zijn gezin naar Saoedi-Arabië stuurde.
Een week geleden belde Richard me plotseling op. Zijn zoon, Isaac, kwam terug naar de VS om zich voor te bereiden op de universiteit, en hij vroeg of ik de komende drie weken een oogje in het zeil wilde houden. Ik voelde me alsof hij me met een oppastaak had opgezadeld, maar ik was hem een grote gunst schuldig en dat wist hij.
Hun huis stond al meer dan een jaar leeg. Daarvoor had Debra's jongere zusje er na haar lastige scheiding huurvrij gewoond. Ik kon het eigenlijk heel goed vinden met Katherine; we hadden heel wat avonden met ijs en romantische films besteed aan het klagen over onze exen.
De familie had me de sleutel van hun huis toevertrouwd, dus nam ik het op me om een schoonmaakbedrijf in te huren. Ik vond dit erg nobel van mezelf en verwachtte dan ook zeker een complimentje.
Richard had me ervan overtuigd dat Isaac niet van het vliegveld opgehaald hoefde te worden. Naar het schijnt was zijn jongen nu helemaal volwassen en zelfstandig.
Wie wil er nu niet dat er iemand op je wacht bij de aankomsthal? Misschien was er een andere reden. Het lag toch niet aan mij?
Fuck! Dat zou deze drie weken erg ongemakkelijk maken.
***
“Ze bukte voorzichtig en vond een stuk bot begraven in het…” Verdomme, het woord was gewoon verdwenen. Het was er een seconde geleden nog!
Ik had de gewoonte om teksten voor mijn romans te verzinnen terwijl ik onder de douche stond. Er was iets met stromend heet water dat mijn creativiteit aanwakkerde. Vooral na een ochtendruk.
Er was een nieuwe barista in het koffietentje verderop, en hij was echt een lust voor het oog. Een beeld van zijn mooie gezicht oproepen was de afgelopen twee dagen nog beter geweest dan porno.
Helaas triggerde hij mijn gaydar niet, maar kijken kon geen kwaad. In dit geval leek het meer op staren met grote ogen door mijn zonnebril.
“Grind!” riep ik, en verraste er zelfs mezelf mee. “…een stuk bot begraven in het grind!”
Ik besloot een notitie te maken op mijn telefoon, zodat ik de zin niet nog eens zou vergeten. Mijn haar was nog kletsnat toen ik mijn handdoek met één hand dichthield en mijn wachtwoord intypte met de andere. Ik deed niet aan vingerafdrukken en gezichtsscans; de research voor mijn boeken over deze onderwerpen had me veel te bang gemaakt.
Azrael begon plotseling te blaffen in de achtertuin. Het geluid stopte net zo snel als het begonnen was, wat ik vreemd vond.
Wat was dit? Twee gemiste oproepen van een onbekend nummer. Ik had maar even onder de douche gestaan. Was het weer een stagiair van mijn redacteur? Ze lieten de arme jonkies altijd bellen om te vragen naar mijn geüpdatete versies.
“Meneer Steven?” Een stem die vagelijk bekend klonk echode door de gang boven.
Isaac? Hoe the fuck was hij mijn huis binnengekomen?
Ik besefte dat ik niets anders dan een handdoek droeg op hetzelfde moment dat hij binnenkwam. Hij deinsde verrast achteruit en stapte terug de gang in.
“Het spijt me zo,” riep hij. “Mijn vader liet me beloven om je meteen op te zoeken zodra ik thuis was.”
“Dus, je bent zojuist in mijn huis ingebroken?” zei ik geamuseerd.
Hij kon mijn gezicht niet zien en pikte het sarcasme niet op.
“Wat? Nee! Je nam je telefoon niet op en beantwoordde de deurbel niet, dus gebruikte ik de reservesleutel uit de schuur.”
Hij klonk in paniek. Hoe wist hij van mijn reservesleutel?
“Ik maakte een grapje!” zei ik, terwijl ik daadwerkelijk lachte. We waren absoluut goed van start gegaan. “Geef me een momentje om wat kleren aan te trekken.”
***
Een van de redenen waarom mijn laatste vriend, Massimo, me had verlaten, was omdat hij dacht dat ik een volwassen kind was. Hij verlangde wanhopig naar stimulerende, volwassen gesprekken en kwam er al snel achter dat een leven alleen met mij in de rustige buitenwijken niets voor hem was.
Ik gaf mijn beroep de schuld. Ik schreef mysterieboeken voor jongvolwassenen, wat mijn mindset permanent in een wereld hield waar mensen van mijn leeftijd al als irritante ouders konden worden beschouwd.
Terwijl ik aan het aanrecht zat met de ooit zo magere buurjongen, probeerde ik me er niet op te concentreren hoe goed hij was opgedroogd. Hij deed me denken aan een personage uit de overvloed aan tienerdrama's die ik voor inspiratie bekeek.
Ik overhandigde hem een glas bruiswater met limoen en ijs, omdat hij blijkbaar geen koffie, thee, frisdrank of melk dronk. What the fuck? Meende hij dat nou? Deze wetenswaardigheden zouden geweldige details voor een roman zijn.
“Nou, Isaac! Je ziet er... anders uit. Je bent nu vast een jaar of achttien?”
“Negentien,” antwoordde hij, terwijl hij de keuken en woonkamer nauwkeurig scande. “Deze plek is helemaal niet veranderd. Ik dacht dat oom Massimo de boel elke twee jaar opnieuw inrichtte.”
“We gingen uit elkaar voordat hij aan een nieuwe ronde kon beginnen,” zei ik, nippend aan mijn extra schuimige cappuccino.
Onze breuk liet me achter met dit huis, Azrael en het koffiezetapparaat. Massimo kreeg het appartement in de stad en onze kunstcollectie. Ik had absoluut de betere deal.
“Oh,” zei hij, terwijl zijn gezicht vertrok. “Dat spijt me.”
“Nergens voor nodig. Zonder die veeleisende drama queen heb ik veel meer tijd om te schrijven,” zei ik met een afwimpelend handgebaar.
Isaac grinnikte instinctief, maar bedekte snel zijn mond. Damn, hij was schattig. Stop! Je kent hem verdomme al sinds zijn dertiende.
“Weet je nog dat jullie ons uitnodigden voor wat Massimo een ‘backyard BBQ brunch’ noemde?” Isaac deed de stem en handgebaren van mijn ex net iets te goed na.
“De hamburgers brandden aan omdat jij en pap ruzie hadden over politiek. Massimo was zo woedend dat hij in het Italiaans tegen je begon te schreeuwen!”
Isaac liet zichzelf dit keer echt lachen. Het was een welkom geluid in dit verder zo stille huis.
“Hij schreeuwde ‘Che cazzo, Uomo!’ en iedereen dacht dat uitgerekend híj je een...” Hij brak zijn zin af en tuurde in zijn glas.
“Een homo!” zei ik met een geschokte blik. “Ontspan je, alsjeblieft. Ik vond het ook grappig.”
Waarom hij juist die bepaalde anekdote had gekozen, vroeg ik me af.
“Genoeg over mij,” zei ik, omdat ik van onderwerp wilde veranderen. “Hoe is het expatleven je bevallen? Hoe gaat het met je ouders? Heb je het hart van een meisje gebroken toen je wegging?”
Fuck! Die laatste vraag leek overdreven geforceerd. Ik hoopte dat hij het niet had gemerkt.
Isaac bekeek me zorgvuldig, alsof hij de tijd nam om zijn antwoorden voor te bereiden. Hij was altijd al scherp geweest, dus ik moest voorzichtig zijn.
“Voor mij was Saoedi-Arabië in meer dan één opzicht een woestijn. Mijn ouders vinden me raar en ik heb nog nooit een hart gebroken.”
Damn, wat een frustrerend mysterieus antwoord!
“Nou, zou je in dat geval wat willen ontbijten? Mag je eieren en spek eten?” vroeg ik.
Ik had iets te doen nodig; staren in die rivierblauwe ogen werd in toenemende mate een afleiding.
Isaacs gezicht lichtte op toen hij vroeg: “Zei je nou spek?”
***
Na het ontbijt excuseerde Isaac zich en vertrok. Hij moest zijn koffers nog uitpakken en leek erg gretig om zich voor te bereiden op Hargrave University.
Zijn houding leek helemaal niet bij zijn leeftijd te passen. Had zijn ervaring in het buitenland hem volwassener gemaakt? Wat er ook met hem aan de hand was, ik kon hem niet uit mijn hoofd zetten.
Zijn verfijnde knappe uiterlijk en introverte houding hadden me in een ban van intrige getrokken. Ik wist dat ik van hem af moest blijven, maar als ik mijn kaarten goed speelde, kon hij zomaar de blauwdruk worden voor mijn volgende hoofdpersonage.
