Violet: Uit het Colt-universum
Auteur
Decide Your Destiny
Lezers
342K
Hoofdstukken
35
🏍️BEPAAL JE LOT🏍
Verraad. Pijn. Liefde? Uit de diepten van het Colt-universum komt een romance zo duister als het roet op de vingers van een biker. Wanneer haar moeder wordt ontvoerd door een rivaliserende MC, wordt Violet achtergelaten om te worden opgevoed door haar gewelddadige vader in een gehucht dat wordt beheerst door twee rivaliserende clubs. Als je in Destiny woont, ben je ofwel een Crow of een Viper, en neutraliteit is geen optie. Maar wanneer de mysterieuze prez van de vijandelijke club het stadje binnenrijdt, wordt Violets loyaliteit op de proef gesteld. Zal ze alles opofferen voor deze mysterieuze en raadselachtige vreemdeling? Of zal de broeiende cluboorlog haar vanbinnen verscheuren?
Hoofdstuk 1: Waar viooltjes bloeien
VIOLET
Knal.
Het geluid was erg hard, harder dan alles wat ik ooit had gehoord. Mama’s armen hielden me stevig vast en trokken me dichter tegen zich aan.
Knal. Knal.
Het lawaai weerklonk opnieuw. Het leek van boven ons te komen, uit het verboden gedeelte.
Mama keek snel naar het plafond van onze speelkamer. De boze stemmen van mannen kwamen naar beneden.
Ik kon de angst duidelijk op haar gezicht zien.
„Wat is dat voor geluid?“ vroeg ik, terwijl ik me aan haar vastklampte.
Mama was nooit bang. Ze was altijd kalm, zelfs als papa heel erg boos was.
Maar deze geluiden maakten haar banger dan papa ooit had gedaan.
Ze stond op. Ik kreeg het koud omdat haar warmte weg was.
„Kom met me mee,“ beval ze. Haar stem klonk streng, net als wanneer ik stout was geweest.
Ze pakte mijn hand. We renden door de kleurrijke speelkamer naar een kleine kast in de hoek.
Ze trok de deur open en duwde me naar binnen.
„Wat gebeurt er?“ vroeg ik. De tranen prikten op mijn wangen.
„Wat er ook gebeurt, blijf hier,“ zei mama. Ze keek me heel serieus aan, zoals ik nog nooit had gezien.
Knal. Knal. Ik schrok en mijn hele lichaam trilde.
Mama hield mijn hand vast, maar ik voelde dat zij ook trilde.
De kettingen die ze van papa en zijn vrienden moest dragen rammelden tegen elkaar, harder dan ooit.
Toen ik dat geluid hoorde, begon er een vuur in mijn buik te branden. Mijn tranen stopten.
Wat mama ook zo bang maakte, ik moest moedig zijn.
Ik knikte en voelde mama’s hand op mijn borst. Ze duwde me verder het donker in.
„Ik hou van je, mijn lieve Violet,“ fluisterde ze, terwijl ze een stukje papier in mijn hand drukte.
„Jij gaat grote dingen doen. Dat hebben de kaarten me laten zien,“ mompelde ze. Toen deed ze de deur dicht en liet ze me in het donker achter.
Ik hoorde haar voetstappen weglopen. Daarna hoorde ik het geluid van brekend glas. Toen verdween het smalle streepje licht onder de deur.
Ik drukte mijn oor tegen de deur. Ik hoorde alleen maar bange ademhalingen.
Zou dat mama zijn?
Klonk. Het geluid van papa's valluik naar onze speelkamer dat openging.
„Hé, Scorp… eh, dit moet je zien,“ riep een stem.
Ik rilde. Dat was niet een van de vrienden van papa.
De ladder kraakte, zware laarzen raakten de grond en het geluid van rinkelend glas volgde.
Waarom zei mama niets? Wat was er aan de hand?
Ik hoorde alleen de stemmen van de twee mannen. Ze fluisterden met elkaar. Het rinkelende glas liet horen dat ze dichterbij kwamen.
„Mama,“ fluisterde ik, denkend aan het geluid van haar kettingen. Ik beet op mijn lip. Geen tranen meer. Ik moest haar trots maken.
„Wie ben jij in godsnaam?“ eiste een van de mannen te weten. Ze moesten het wel tegen mama hebben. Er was verder niemand in de speelkamer.
Toen hoorde ik mama’s stem. Het was het allerengste wat ik ooit had gehoord.
Ze klonk zwak, alsof ze het had opgegeven.
„Ik heb op jullie gewacht,“ was het enige wat ze zei.
De mannen mompelden wat tegen elkaar. Daarna hoorde ik iets slepen, gevolgd door zwaar gehijg. Het klonk alsof ze iets de ladder op tilden.
En toen… stilte.
Geen geknal meer.
Geen stemmen meer.
Geen mama meer…
Na een hele lange tijd, duwde ik de deur van de kast open.
De speelkamer was een grote bende. Overal lag glas. De lampen waren kapot. Papa’s valluik stond open. Maar het ergste van alles… mama was weg.
Ik veegde een traan van mijn wang en voelde iets ruws in mijn hand.
Het was het stukje papier dat mama me had gegeven voordat ze me in de kast opsloot.
Trillend vouwde ik het papier open.
Het was een kaart, een van mama’s tarotkaarten.
Erop stond een symbool dat ik nog nooit had gezien.
Een bloem die was verstrengeld met een mes.
~***~
DERTIEN JAAR LATER
Ik draaide de laatste tarotkaart om en legde hem open op mijn laken.
„De Geliefde,“ zei ik hardop tegen de lege kamer. Ik was totaal niet verrast.
De afgelopen weken was het steeds hetzelfde. Elke keer als ik mijn toekomst probeerde te lezen, trok ik De Geliefde.
Geweldig, dus ik hoor binnenkort de liefde te vinden… Ja, vast.
Precies op dat moment klonk de dronken stem van mijn vader de trap op.
„Meid, kom naar beneden en maak ontbijt voor me. Ik heb zo een dienst.“
Met een zucht pakte ik de kaart en stopte hem terug in de stapel. Daarna deed ik de kaarten terug in het doosje. Ik zag dat het randje van het doosje oud en kapot begon te worden.
Deze set kaarten was het enige wat ik nog van mijn moeder had.
Maar ik nam aan dat niets voor altijd bleef bestaan.
Ik zuchtte, stond op en liep naar mijn ladekast.
Ik legde de kaarten boven op het glazen kistje met mijn meest dierbare bezit. Het was de kaart die mijn moeder me had gegeven voordat ze me al die jaren geleden in de kast duwde.
Ik ging met mijn vinger over het vage symbool van het mes. Het zat vast aan iets wat ik nu herkende als een viooltje.
Het was geen gewone tarotkaart. Mijn moeder moest het symbool dus zelf geschilderd hebben.
Maar waarom? Waarom dacht ze dat deze kaart zo belangrijk voor me was?
„Violet!“ De stem van mijn vader galmde van beneden en haalde me uit mijn gedachten.
Ik liep bij de kast weg, stak de kamer over en liep de trap af naar de keuken.
„Je hebt zeker je tijd genomen,“ mopperde papa toen ik de keuken binnenkwam.
„Sorry, papa,“ antwoordde ik. Ik liep naar het fornuis om aan het ontbijt te beginnen. Ik probeerde te verbergen dat ik hem er vies uit vond zien.
Hij was in de vijftig. Zijn bierbuik stak uit onder zijn vieze hemd. Hij hing onderuit in zijn stoel met zijn benen op de tafel. Er hing een sigaret uit zijn mond.
Ik gooide wat spek in een koekenpan en zette koffie.
Mijn vader hoorde een keiharde motorrijder te zijn. Maar hij had zijn dochter nodig om voor hem te koken en schoon te maken. Hij kon nog niet eens zijn eigen koffie zetten.
Niet dat hij echt stoer was. Hij wilde alleen maar dat mensen dat dachten.
Hij vertelde vaak verhalen om zichzelf stoer te maken. Daaruit begreep ik dat hij dertien jaar geleden een gewoon lid was van de Crows MC. Toen werden ze in de val gelokt door hun grootste vijanden: de Vipers.
De Vipers hadden de club opgeblazen. Ze hadden elke man gedood die dapper genoeg was om tegen hen te vechten.
Natuurlijk hoorde mijn vader niet bij de dappere mannen. Hij verstopte zich in de wc tot het schieten stopte. Toen hij naar buiten kwam, waren de Vipers weg. Al zijn zogenaamde broeders waren dood, terwijl hij zich als een lafaard had verstopt.
Hij vond mij wachtend in de speelkamer, de plek waar mama was meegenomen. Er was niemand meer over om voor me te zorgen en de club lag in puin. Hij was dus gedwongen om te vluchten.
De Crows bestonden niet meer in onze oude stad. Maar er waren wel andere afdelingen waar hij zich bij aan kon sluiten.
Omdat hij voor de MC had gereden, zou hij bij elke afdeling in het land welkom zijn als een broeder. Tenminste, zolang hij zijn mond hield over zijn laffe gedrag.
Hij kwam terecht in Destiny, Oklahoma, een piepklein stadje heel erg ver weg van de bewoonde wereld.
We hadden één bar, één kapot motel en twee ruziënde clubs. Ze vochten constant met elkaar om ons kleine stukje land. Het was belachelijk.
Door stom toeval was de vijandige club in Destiny de Oklahoma-afdeling van de Vipers MC. Dat was precies de club die mijn moeder had meegenomen.
Maar hoe vaak ik mijn vader ook smeekte om over haar te praten, hij weigerde. Als ik te veel aandrong, kreeg ik meestal een klap in mijn gezicht.
Dus de afgelopen dertien jaar dronk mijn vader zich elke dag helemaal dronken. Hij wachtte tot zijn broeders zijn lafheid zouden ontdekken. En hij gaf mij de schuld van al zijn problemen.
Wacht… dertien jaar?
Ik stopte met mijn hand, terwijl ik een ei boven de pan hield. Ik was het helemaal vergeten…
„Waarom lach je zo, meid?“ gromde mijn vader. Zijn kleine oogjes staarden me boos aan door de rook van zijn sigaret.
„Niets,“ zei ik snel, en ik brak het ei. Maar terwijl het ei siste in de pan, voelde ik opeens vreugde.
Want ik had me net gerealiseerd dat ik vandaag achttien was geworden.
***
De blauwe plek zag er in het daglicht erger uit.
Hoe ik mijn sjaal ook goed legde, ik kon de donkere vlek aan de linkerkant van mijn nek niet verbergen.
Ik stond voor de deur, klaar om naar mijn werk te gaan. Maar niets hielp om mijn blauwe plek te verstoppen.
Natuurlijk was het allemaal de schuld van mijn vader. Hij had het me gisteravond aangedaan. Het was een soort vroeg verjaardagscadeau omdat ik zijn biefstuk te lang had gebakken.
Uiteindelijk lukte het me om de kraag van mijn jas zo neer te leggen dat hij de blauwe plek bedekte.
Ik keek even snel naar mezelf in de spiegel. Ik was blij met hoe ik eruitzag. Het was het enige in mijn leven waar ik zelf controle over had.
Ik had lang, donker haar dat ik meestal in een paardenstaart over mijn linkerschouder droeg.
Ik had een beetje een jong gezicht. Ook was mijn lichaam niet zo mooi gevormd als dat van andere meiden, maar dat vond ik niet erg.
Maar ik vond mijn ogen het allermooist. Ze waren helder paars met gouden vlekjes in de pupillen.
Mensen zeiden vaak dat mijn ogen in het donker leken te stralen.
„Meid, pak een biertje voor me,“ lalde mijn vader vanuit de woonkamer.
Ik rolde met mijn ogen, opende de voordeur en haastte me de trap af voordat hij me kon volgen.
Ik wist dat dat vanavond waarschijnlijk nog een blauwe plek zou opleveren, maar dat was het waard.
Mijn kleine momentjes van ongehoorzaamheid hielden me sterk. Ik zag het als een verjaardagscadeau voor mezelf. Ik wist dat ik van niemand anders iets zou krijgen.
***
De wandeling van mijn huis naar No Man’s Land, de bar waar ik werkte, duurde ongeveer een halfuur. Ik vond de wandeling niet erg.
Mijn vader en ik woonden in een vervallen huis aan de rand van Destiny, en No Man’s Land lag precies in het centrum.
Maar de wandeling gaf me wat tijd om na te denken. Het was mijn tijd. Tijd die niet verpest kon worden door mijn vader of zijn vreselijke motormaten.
Achttien jaar oud, dacht ik. Ik wou dat mama me nu kon zien.
Een golf van verdriet overspoelde me. Ik wou dat ik haar had mogen kennen. Of dat mijn vader op z'n minst wel eens over haar wilde praten.
Als hij haar al noemde, noemde hij haar „de meth-hoer“. Of hij zei: „Ze is nu het probleem van de Scorpion.“
Ik wou dat hij me zou vertellen wat dat betekende.
Soms dacht ik erover om zijn truck te stelen en Destiny te verlaten. Ik wilde gewoon rijden tot ik bij de moederafdeling aankwam.
Misschien kon ik dan deze Scorpion vinden bij de Vipers MC. Dan zou ik eindelijk te weten komen wie mijn moeder was.
Het geluid van een motor achter me haalde me uit mijn gedachten.
Ik keek om. De rustige landweg was leeg toen ik van huis vertrok. Maar nu reed er een wit busje achter me aan.
Ze hielden afstand, maar mijn hartslag ging toch omhoog.
Iedereen wist dat de club van mijn vader, de Crows, was begonnen met het verhandelen van meiden voor extra geld.
Meestal kwamen ze alleen 's nachts. Maar de laatste tijd durfden ze meer. Ze pakten nu zelfs meiden op klaarlichte dag van de straat.
Ik ging sneller lopen en trok mijn jas strakker om me heen.
No Man’s Land was maar twee straten verderop naar rechts.
Mijn maag kromp ineen toen ik de motor harder hoorde klinken. Ze gingen sneller rijden.
Ik begon langzaam te rennen. Het zware geluid van de motor achter me veranderde in een hoog en hard gejank.
Nog maar één straat tot de afslag.
Het gekraak van steentjes klonk in mijn oren. Ik voelde de warmte van de auto bijna tegen mijn hakken.
Ze zouden me elk moment kunnen pakken.
Ik rende nog harder. Ik sloeg scherp rechtsaf naar de parkeerplaats achter de bar.
Het busje kwam met piepende banden achter me tot stilstand. Ik bleef niet wachten om te zien of het zou keren.
Ik rende razendsnel door de achterdeur van de bar naar binnen. In de keuken gleed ik eindelijk tot stilstand.
Ik boog voorover met mijn handen op mijn knieën.
„Lieve help, Vi, je hijgt alsof de duivel zelf achter je aan zit,“ zei Anna, mijn baas en de manager van de bar. Ze sprak met een zwaar zuidelijk accent.
Ik ging rechtop staan, kwam op adem en keek haar aan. Ze had felrood haar. „Misschien is dat ook wel zo,“ zei ik, en ik haalde mijn schouders op.
Ze grinnikte en gaf me een speelse tik op mijn arm. „Grapjas. Trouwens, ik hoorde dat er vandaag iemand jarig is,“ zei ze, terwijl ze haar wenkbrauwen veelbetekenend op en neer bewoog.
Ik rolde met mijn ogen. „Dat kan ik bevestigen noch ontkennen,“ zei ik. „Hoe is de drukte vandaag?“
Anna keek over haar schouder door de deur naar de bar.
„Nog niet te wild. De Vipers hebben vandaag de VP uit Oklahoma City op bezoek. Hij is een junk die Blade heet. Daardoor zijn de Crows erg zenuwachtig.
„Blijf gewoon Coors Lite inschenken en herinner ze aan de regel dat wapens verboden zijn. Het komt wel goed,“ zei ze en klopte me op mijn schouder.
No Man’s Land was de enige bar in de stad. De twee rivaliserende clubs hadden afgesproken om er een neutraal gebied van te maken. Leden van beide clubs mochten hier drinken, zolang ze hun wapens bij de deur achterlieten.
Het was een van de weinige plekken in de stad waar een vrouw zich echt veilig kon voelen.
***
Anna overdreef niet toen ze zei dat de Crows vanavond zenuwachtig waren.
Tijdens mijn dienst van vijf uur betrapte ik maar liefst zes clubleden van beide kanten die wapens naar binnen probeerden te smokkelen.
In de normaal zo ontspannen bar hing nu zoveel spanning dat het voelde alsof er elk moment een bom kon ontploffen.
Die vent die Blade heette, moest wel een heel bijzonder iemand zijn.
Skinner was de VP van de Destiny Crows-afdeling. Hij bracht de hele avond door met boos in zijn glas staren. Hij keek heel donker naar elke Viper die de bar binnenliep.
Toen ik hem beleefd vroeg om zijn Glock uit de bar te halen, keek hij me alleen maar woedend aan.
„Laat het nadenken maar aan mij over, schatje,“ snauwde hij, terwijl hij me van top tot teen bekeek.
Een rilling liep over mijn rug onder zijn blik. Ik bleef maar denken dat Skinner misschien wel de man in het ongemarkeerde busje was geweest vanavond.
Ik zou eigenlijk veilig moeten zijn als de dochter van een Crow-broeder. Maar ik had gezien hoe Skinner naar me keek.
Ik wist dat hij niets liever zou willen dan mijn rok van mijn lijf trekken en zijn gang met me gaan.
Ik probeerde zijn uitdagende blik te beantwoorden, maar zijn woede was te heftig. Uiteindelijk moest ik wegkijken.
Mijn dienst was voorbij, maar de motorrijders gingen nog stevig door.
Eindelijk, rond één uur 's nachts, stuurde Anna de laatste Vipers naar buiten. Ze vertelden elkaar spannende verhalen over die mysterieuze Blade.
„Oké, schatje,“ zei Anna toen de bar eindelijk heerlijk leeg was, „ga nu maar lekker naar huis.“
Ik bedankte haar en trok mijn jas aan voordat ik door de achterdeur naar buiten liep. Maar op het moment dat ik buiten stapte, liep er een rilling over mijn rug.
De stad was eng stil. Er was geen mens te bekennen.
Verdomme, ik wist niet dat het al zo laat was.
Ik trok mijn jas strakker om me heen en begon aan de lange wandeling naar huis. Ik probeerde me niet voor te stellen hoe een ongemarkeerd busje langzaam achter me aan reed.
Elke windvlaag klonk als het geronk van een motor.
Elk brekend takje klonk als het gerinkel van sleutels in het contactslot.
Ik liep snel door de donkere straat. Ik kwam langs de grote, lege en donkere pakhuizen. Vroeger was Destiny een drukke industriestad. Nu zat de stad vol met oude, mislukte motorrijders. Ze wilden hun beste tijd van vroeger weer herbeleven.
Opeens werd ik verblind door het felle licht van koplampen uit een steegje tussen twee pakhuizen.
Een snelle blik naar links bevestigde mijn grootste angst. Het was weer het ongemarkeerde busje.
Zonder na te denken begon ik te rennen.
Mijn voeten stampten op de stoep. Het gebrul van de motor weerkonk in mijn oren toen het busje met piepende banden de straat op reed.
Mijn longen deden heel erg pijn terwijl ik door de straat rende.
Maar ik was te ver van huis. Ik wist het. Ik zou het niet op tijd halen.
Niet met de felle koplampen die steeds dichterbij kwamen.
Ze zouden me elk moment te pakken krijgen. En dan zouden ze me meenemen.
En ik zou net als mijn moeder in kettingen eindigen.
Toen, zonder waarschuwing, gingen de lichten uit. Het geluid van het busje verdween.
Ik strompelde tot stilstand en keek om me heen.
Het busje was weg. Ik hoorde het geronk van de motor wegebben in een steegje in de buurt.
Waarom gingen ze weg? Waren ze met me aan het spelen? Was dit een soort spelletje?
Plotseling klonk er een zwaar gebrul voor me. Een motorfiets scheurde de straat op en remde hard. Hij stopte vlak voor me.
Op de motor zat de knapste man die ik ooit had gezien. Ondanks dat ik bang was, voelde ik een kriebel in mijn buik toen ik naar hem keek.
Hij was lang en sterk, met warrig zwart haar en felle groene ogen.
Zijn leren jas zat heel strak om zijn grote spieren.
„Wie… wie ben jij?“ vroeg ik. Ik werd steeds zenuwachtiger, maar ik kon mijn ogen niet afhouden van zijn mooie gezicht.
Hij keek me heel streng aan. Zijn blik was koud en hij lette goed op me, maar hij leek niet boos.
„Daar hebben we geen tijd voor,“ zei hij uiteindelijk. „Stap op.“
Hij wees naar de plek achter hem en ik slikte even.
Wat? Wilde hij dat ik bij hem op de motor stapte?
Wat als hij voor Skinner werkte?
Wat als hij een van de mannen in het ongemarkeerde busje was?
Alsof hij mijn gedachten kon lezen, zei hij: „Ze komen elk moment terug. Ik zei, stap op.“
Onder zijn intense blik voelde ik opeens de drang om in opstand te komen.
Wie dacht hij wel dat hij was, dat hij me zomaar kon commanderen?
Ik wilde hem net zeggen dat hij zijn bevelen voor zich mocht houden. En ik wilde naar huis rennen. Maar toen zag ik iets op zijn motor, waardoor mijn boosheid meteen verdween.
Er was een symbool op de zijkant van zijn motor geschilderd.
Het was een mes, precies hetzelfde als het mes op de kaart die mama me had gegeven.
O God… Vertrouw ik deze vreemdeling? Of ga ik er rennend vandoor?
KIES JE PAD
Moet Violet op de motor van Blade stappen, of moet ze het op een lopen zetten?
Stemmen in de reacties hieronder tellen niet mee. Ga naar het volgende hoofdstuk om je stem uit te brengen.
Er komen elke dinsdag nieuwe hoofdstukken online!
