Violets Octagon
Auteur
Michaela Castello
Lezers
390K
Hoofdstukken
35
Paranoia
VIOLET
Ik verliet mijn kantoor rond een uur of tien.
De kantoorruimte die ik huurde was prachtig, maar lag in een slechte buurt vol oude fabrieksgebouwen en smalle, donkere steegjes. Ik had er een hekel aan om zo laat weg te gaan van mijn werk. Mijn voetstappen klonken te luid en ik deed alsof ik niet bang was.
Toen begon ik me zorgen te maken toen ik een man achter me zag. Hij volgde me waarschijnlijk niet echt. Hij liep gewoon dezelfde kant op. Toch?
'Blijf gewoon doorlopen, Vi,' zei ik zachtjes tegen mezelf.
Toen ik langs de afgeragde auto's voor de plaatselijke bar liep, zag ik een andere man op me afkomen, zijn ogen recht op mij gericht. Ik keek een paar seconden weg en keek toen weer op, maar hij staarde nog steeds.
Ik voelde paniek opkomen en ik hield mijn tas steviger vast.
Toen hij dichterbij kwam, verscheen er een brede glimlach op het gezicht van de man. Ik zag iets in zijn ogen, als een jager die op het punt stond aan te vallen. Mijn ademhaling versnelde en ik draaide mijn hoofd om snel achter me te kijken. De andere man liep nog steeds vlak achter me en had me bijna ingehaald.
Ik kon nergens naar toe. We waren de bar al gepasseerd en er was niemand in de buurt.
Nog een paar stappen en hij zou bij mij zijn. Een, twee, drie...
'Hé, man, zo fijn om je te zien!' Ik sprong bijna in de lucht door de man achter me.
De man die op me af kwam lopen, liep regelrecht langs me heen, omhelsde de andere man en ze hielden elkaar een paar seconden vast. Ze waren zich er niet van bewust dat ik bijna heel hard geschreeuwd had.
Ik ademde uit en sloot even mijn ogen.
Ik liep verder, nu sneller, richting mijn auto. Jezus. Ik moest echt een manier vinden om mijn rijke fantasie tot rust te brengen.
***
De volgende dag ging iets sneller voorbij, dankzij vergaderingen de hele dag door. Ik was trots op mezelf toen ik om zes uur van mijn werk vertrok, een normale tijd voor de meeste mensen.
Ik kwam thuis en besloot te gaan hardlopen voordat de zon onderging. Ik trok mijn felroze schoenen en hardloopkleding aan en ging mijn gebruikelijke kant op. Ik deed altijd hetzelfde. Ik rende altijd over hetzelfde pad.
Na twintig minuten vertraagde ik een beetje. Ik was buiten adem.
Toen mijn ogen omhooggingen naar een grijs bakstenen huis aan de overkant van de straat, zag ik de eigenaar een vuilnisbak naar de stoeprand duwen. Zijn rug was breed, zijn shirt nat, een dunne lijn van een tatoeage zichtbaar over een schouder.
Hij draaide zich om en tijdens mijn gehuppel ving ik een blik op van zijn gezicht, sterke kaak, mooie ogen, erg knap. Hij bleef lopen, ik bleef rennen, onze ogen ontmoetten elkaar twee... drie seconden, totdat—
Beng!
'Fuck, au!' Ik was tegen een stopbord aan gerend en had mijn elleboog hard genoeg gestoten om tranen in mijn ogen te krijgen. Te beschaamd om me om te draaien en de persoon onder ogen te komen die getuige was van dit gênante moment, rende ik sneller.
Dat was typisch iets voor mij—ik schudde mijn hoofd en probeerde te doen alsof het nooit was gebeurd.
Een minuut of twee later stond ik hijgend op mijn veranda, en opende ik mijn voordeur. Ik pakte de post en liep mijn huis binnen.
Ik was de post op tafel aan het doornemen toen er een kaartje uitviel en op de grond gleed. Vechtsporten: van zelfverdediging tot MMA.
Octagon Gym. In een gele cirkel stond: Gratis proefles.
Over een teken uit de hemel gesproken.
Ik was klaar om iets te proberen wat ik nog nooit had gedaan. Ik had erover nagedacht om weer yogalessen te gaan volgen, maar ik was klaar om iets te proberen dat iets minder... rustig was.
Ik had al genoeg rust als ik ‘s avonds thuiskwam in mijn lege huis.
Ik pakte mijn telefoon. Ik wist dat ze op dit tijdstip waarschijnlijk niet zouden opnemen, maar ik wilde in ieder geval een bericht achterlaten.
Ik had in de loop der tijd geleerd dat een kleine belofte aan mezelf maken later hielp bij het nakomen van de grotere belofte. Ik zou minder kans hebben om mezelf ervan af te praten.
Ik wachtte op de piep en draaide het kaartje rond in mijn hand.
'Ja?' antwoordde een norse stem.
'Oh, eh... hoi! Ik belde... over de gratis proefles? Is dit... Octagon Gym?' Ik was nog steeds een beetje buiten adem van mijn hardloopsessie en kon nauwelijks drie woorden zeggen zonder zwaar te ademen.
'Ja, dat klopt. Gaat het wel?' vroeg de diepe stem.
Ik liep naar de keuken en liet mijn ellebogen op het aanrecht rusten in de hoop op adem te komen, maar—'Au!' Ik werd pijnlijk herinnerd aan mijn stopbord-ongeluk.
'Sorry, ik was net... aan het hardlopen en ik stootte mijn elleboog tegen een stopbord... Hoe dan ook.' Waarom had ik zojuist een volslagen vreemde over mijn gênante fout verteld?
Er viel een lange stilte aan de andere kant en ik vroeg me af of hij had opgehangen.
'Hallo?'
'J-ja, eh.' De man aan de lijn schraapte zijn keel en zijn stem klonk iets zachter. 'Wat voor soort lessen wil je proberen?'
'Ik dacht eraan om... welke zelfverdedigingsles jullie ook aanbieden te volgen,' antwoordde ik onzeker.
'Nou, onze zelfverdedigingsles is maar één les, dus daar bieden we geen gratis proefles voor aan. Ik denk dat de Krav Maga-lessen misschien een betere keuze zijn. Ze zijn geweldig voor vrouwen en je leert veel als je bereid bent om de komende weken wat tijd te investeren.' Zijn stem was zacht, maar sterk. Het was moeilijk uit te leggen, maar het maakte mijn knieën een beetje slap. Of misschien kwam dat door het hardlopen.
'Oké dan, dat klinkt goed.' Mijn ademhaling was bijna weer normaal.
'Woensdag, zeven uur 's avonds. Komt dat uit? Neem gewoon sportkleding en een waterfles mee en je bent klaar om te gaan.' Hij pauzeerde. 'Hoe heet je?'
'Ja, dat is perfect! Mijn naam is Violet. Violet Peterson.'
Ik legde het kaartje op het aanrecht en schreef Woensdag, 19.00 uur op een briefje, in grote blokletters die ik niet kon negeren.
Ik plakte het op de deurpost zodat ik het elke keer zou zien als ik erlangs liep, een klein teken dat mijn “toekomstige ik” aanspoorde om op te komen dagen.
Geen excuses, Vi. Niet deze keer.
'Leuk om met je te praten, Violet. Ik zie je woensdag,' zei hij.
'Bedankt, jij ook. Fijne avond nog.' En ik beëindigde het gesprek met een opgewonden gevoel in mijn lichaam.
Plotseling kon ik niet wachten tot woensdag.
