Warrior Princess Boek 2
Auteur
S. J. Allen
Lezers
54,6K
Hoofdstukken
19
Hoofdstuk 1
Boek 2
DIEGO
Ik stond altijd maar uit dit raam te staren. Ik probeerde de nieuwste tegenslag te begrijpen die het leven me had bezorgd.
„Dus, jij stopt als alfa-koning en je wilt dat ik hetzelfde doe? Waarom?“ Ik draaide me om naar Noah. Hij is de alfa-koning van de Lunar-roedel en de vader van Wyatt.
„Diego, ik word oud. Het is tijd,“ antwoordde hij. Hij sprak kort en krachtig.
Ik vond het fijn dat hij zo direct was. Tenminste, dat had ik gevonden als hij helemaal eerlijk was geweest. Ik kneep mijn ogen een beetje dicht. Ik begon wantrouwig te worden.
Hij keek me even aan voordat hij diep zuchtte. „Het was het idee van Freida.“
Mijn hart klopte snel. „Mijn moeder? Waarom?“
„Ze denkt dat als wij stoppen en de jonge generatie het laten overnemen, zij de kracht krijgen die ze nodig hebben. Die kracht hebben ze nodig om deze onbekende vijand te verslaan die achter jullie aanzit,“ legde hij uit. Hij wreef gefrustreerd over zijn gezicht. „Ik ben er niet blij mee. Volgens mij zijn ze er niet klaar voor. Maar zij was ervan overtuigd dat het zou werken.“
„Ik ben het ermee eens, ze zijn er niet klaar voor,“ zei ik.
Hij zag er erg opgelucht uit. Ik kende die blik. Ik had hem in de loop der jaren al zo vaak gezien.
De wolven verwachtten dat ik boos zou worden. Ze waren altijd blij als ik kalm bleef. Zoveel oorlog en zoveel bloedvergieten. Het kwam allemaal door voorouders die maar niet dood wilden blijven.
We zijn goede wolven en goede vechters kwijtgeraakt. We zijn wolven met gezinnen verloren.
„Bedankt dat je me dit vertelt, Noah. Ik moet met mijn moeder praten om dit te begrijpen. Daarna denk ik dat we het aan de kinderen moeten vertellen.“
Noah wilde tegenspreken. Ik stak mijn hand op om hem te stoppen. „Ik ken mijn dochter, Noah. Ze zou boos worden als ik een beslissing over haar neem zonder het te overleggen. Als ze daarachter zou komen, was mijn tijd als koning al voorbij voordat die was begonnen.“
Hij zuchtte diep, maar knikte instemmend. Hij zag dat ik stil was, dus hij vertrok.
Milly zou hier niet blij mee zijn. Ik kende haar. Ze zou het willen doen als het betekende dat we weer een vijand konden verslaan.
Wanneer zouden we ooit vrede hebben? Het leek wel alsof er altijd iemand was die ons pijn wilde doen.
Ik verliet mijn kantoor en liep naar buiten over het terrein. Ik kon het roedelhuis in de verte zien terwijl ik het bos in liep.
Ik moest mijn hoofd leegmaken voordat ik met mijn moeder ging praten.
Ik was nu een koning. En koningen verliezen hun geduld niet... vaak.
Ik ging vaak naar een rustige plek vlak op de grens om alleen te zijn. Niet veel wolven wisten ervan. Degenen die het wel wisten, kwamen er bijna nooit.
Het was een oever aan de rivier die naar een waterval stroomde. Het geluid van het neerstortende water was verrassend rustgevend.
Ik kwam hier de laatste tijd heel vaak. Mijn kinderen waren inmiddels volwassen en gingen hun eigen weg. Toch vond ik het moeilijk om ze fouten te laten maken om daarvan te leren.
De geboorte van elk kind veranderde mijn leven. Ze maakten me een betere man en een betere wolf. En nu…
Milly had haar mate gevonden en zou koningin worden. Dat zou de grootste gemengde roedel vormen sinds de tijd voor de Grote Oorlog.
Alex zou binnenkort zelf vader worden. En Matt... Tja, hij was nog aan het uitzoeken wat hij met zijn leven wilde.
Ik ging op een rots zitten. Ik keek hoe het water snel naar de afgrond stroomde. Mijn eigen broers hadden ons verraden. Voor de macht.
Wat had hen ertoe gedreven om zoiets te doen?
Hadden ze dan niet genoeg?
Samen hadden ze evenveel macht als G.
Gianna, ik miste haar. Elke dag weer. Ik zag zoveel van haar terug in haar kinderen.
Een krakende tak achter me haalde me uit mijn gedachten. Ik sprong op en draaide me naar het geluid toe. Er klonk een zacht gegrom diep in mijn borst.
Er kwam een persoon uit de bomen tevoorschijn.
Wat in de—
Kane?
Ik kneep mijn ogen tot spleetjes. „Had ik jou niet vermoord?“ snauwde ik. Ik zette me schrap voor een nieuw gevecht. Ik word hier te oud voor.
Hij stopte rustig zijn handen in zijn zakken. „Ja, dat klopt.“
„Waarom sta je hier dan zo levend en wel?“
Hij glimlachte een beetje. Maar door een waarschuwende grom van mij verdween de lach van zijn gezicht.
„Iemand heeft me teruggehaald uit de dood.“
Dat was onmogelijk. Niemand had die kracht, behalve Gia. En het had haar bijna gedood.
„Door wie?“ vroeg ik, terwijl ik rechtop ging staan. Hij had me nieuwsgierig gemaakt.
„Door een man.“
„Blijf je me van die onduidelijke antwoorden geven?“
Hij zuchtte diep. „Ik weet zijn naam niet. Ik weet alleen dat hij geobsedeerd is door de macht van jouw familie. Hij blijft maar zeggen dat de ene dochter de andere heeft vermoord. En dat ze met een beest trouwde en beestenkinderen kreeg.“
Ik dacht diep na. Dit bevestigde onze vermoedens. De vader van mijn moeder was inderdaad teruggekeerd.
„Wat is jouw rol in dit alles?“
Hij verschoof zijn gewicht en keek me voorzichtig aan. „Hij heeft me teruggehaald om de zielsband tussen jouw dochter en de Lunar-prins te verbreken.“
Hij deed een stap achteruit toen ik op hem afstapte. „Waarom?“
„Omdat ze een gevaar vormen. Als ze een mate-band vormen, creëren ze de grootste roedel in honderden jaren. En dan hebben we het nog niet eens over de uitwisseling van krachten tijdens de ceremonie. De ceremonie zorgt ervoor dat beide roedels een deel van haar speciale gaven krijgen. Dit is het grootste gevaar dat we ooit hebben gezien.“
Zijn woorden sloegen in als een bom. Daar had ik nog niet eens aan gedacht. Ik wist niet dat zoiets mogelijk was.
„Waarom vertel je me dit? Hoe weet ik dat ik je kan vertrouwen?“ Ik kneep mijn ogen waarschuwend samen.
Hij staarde even in de verte. Als hij wat meer tijd had gekregen, was hij een goede koning geweest. Hij was stevig gebouwd, had brede schouders en heel kort, dofbruin haar.
„Toen ik dood was, was ik weer bij mijn mate. Jouw zus ontving me toen ik stierf. Ze nam me mee over de rivier naar het rijk van de dood. Mijn mate Leia was daar.“ Hij wreef met zijn hand over zijn gezicht.
„Toen ze van me werd afgenomen, werd ik langzaam gek. Je weet dat wolven niet zonder hun mates horen te leven.“
Ik knikte en kruiste mijn armen. Wolven werden vaak gek als ze hun mate verloren. Meestal stierven ze zelf kort daarna ook.
„Ik was een koning die zijn mate kwijt was. Daardoor was mijn geest kwetsbaar voor heksen. Het maakte me een makkelijk doelwit. Deze man dook op en trok me weg bij Leia. Hij bracht me weer tot leven.“
Hij zag er ontzettend verdrietig uit. Ik had bijna medelijden met hem. Bijna.
„Je probeerde mijn dochter te dwingen om jouw mate te worden. Je viel ons aan op de begrafenis van mijn vader met je groep heksen. Waarom zou het me iets uitmaken dat je weer bij je mate bent weggehaald?“
„Ik weet dat het geen excuus is, maar ik was mezelf niet. De heksen hadden de volledige controle over mijn geest. Je dochter is prachtig, Gray, maar ze is mijn Leia niet.“ Hij haalde zijn schouders op en ging op een rots zitten.
„Ik vertrouw je niet.“
Hij keek naar me op. „Dat neem ik je niet kwalijk. Maar jij loopt al lang genoeg mee. Je hebt genoeg gezien. Je bent een legende onder de roedels, Gray. Je herkent een valstrik echt wel als je er een ziet.“
Hij had gelijk. Dit was niet mijn eerste keer in een gevaarlijke situatie. Bedreigingen tegen mijn familie waren altijd al een deel van mijn leven geweest.
„Wat haal jij hieruit?“ vroeg ik. Mijn stem klonk hard in de stilte.
Zijn antwoord was huiveringwekkend. „Als het juiste moment daar is, wil ik dat je me vermoordt. Ik wil dolgraag weer bij mijn mate zijn. Maar je moet het op zo'n manier doen dat ik nooit meer kan terugkeren.“
Hij keek me smekend aan.
„Oké,“ stemde ik in met vaste stem. „Ik zal nog een keer een einde aan je leven maken. Wanneer is hij van plan om je te sturen om de band te verbreken?“
„Ik zou willen dat ik het wist, maar dat is niet zo,“ gaf hij toe. Hij hief zijn handen op alsof hij zich overgaf. „Het enige dat ik zeker weet, is dat ik de band moet verbreken. Alsjeblieft, dood me voordat ik de kans krijg. Hij heeft een heel leger aan heksen die alles doen wat hij zegt.“
Ik knikte simpelweg. Ik sloeg mijn armen over elkaar en besloot verder niets te zeggen.
Hij zag dat ik stil was en begreep dat hij kon vertrekken.
Ik keek hoe hij in de donkere nacht verdween. Daarna draaide ik me om en liep terug naar het kasteel.
Er spookten allerlei gedachten door mijn hoofd. Deze nieuwe informatie viel me zwaar.
Voor één keer, dacht ik, zou ik een rustige week voor mijn familie willen hebben.
