De Wolven van het Westen Boek 2
Auteur
Lezers
19,0K
Hoofdstukken
20
Hoofdstuk Eén
Boek Twee: Mijn Donkere en Machtige Mate
Haven Mathie heeft eindelijk de plek gevonden waar ze thuishoort. Ze is smoorverliefd op de Alpha van haar roedel en draagt zijn kind, maar haar verleden heeft een diepe, donkere stempel op haar gedrukt. Wanneer haar dochter tekenen vertoont dat ze net iets te veel op haar moeder lijkt, ontketent dit een dodelijke reeks hartverscheurende gebeurtenissen die Havens hele wezen op de proef zullen stellen. Welke kant van haar zal winnen: Haven of de Black Luna?
„Maak die van mij nu open!“ gilde Rachel terwijl ze me een gele doos overhandigde. Ik dwong mezelf te glimlachen en pakte de doos van haar aan.
Ik schudde er zachtjes mee, wat me een boze blik van Rachel opleverde. Ik lachte en scheurde het papier open.
„Wat is het?“ vroeg ik. Ik staarde naar het vreemde plaatje op de doos en fronste.
Dakota grinnikte. „Ik denk dat het een soort blender is…“
Rachel snoof en rolde met haar ogen. „Jullie twee zijn hopeloos! En ik ben niet eens degene die zwanger is!“ Rachel pakte de doos uit mijn handen en draaide zich naar me toe.
„Het is een babyblender. Hij is speciaal gemaakt om zelf babyvoeding te maken. Na het mixen kun je het gewoon in het bakje laten zitten! Dat scheelt afwas, zie je!“
Ik trok een vies gezicht. „Zelfgemaakte babyvoeding? Ik was eigenlijk van plan om gewoon die potjes te gebruiken…“
Rachel hapte theatraal naar adem. „Je gaat mijn petekind toch niet die bewerkte troep voeren!“
Ik rolde met mijn ogen. „Ik heb nooit gezegd dat jij de peettante zou worden.“
Rachel lachte. „Maar je hebt ook nooit gezegd dat ik het níét zou worden.“ Ze knipoogde naar me voordat ze terug huppelde naar Dakota, die tegen de muur leunde.
Alle vrouwen van de roedel waren samengekomen voor mijn babyshower.
Ik was officieel zeven maanden zwanger en ontzettend bang. Maar tegelijkertijd keek ik er ook erg naar uit.
Ik herinnerde me de dag dat ik Logan vertelde dat ik zwanger was. Ik geloof niet dat ik hem ooit zo breed had zien glimlachen.
Ik liep de badkamer uit en mijn handen trilden terwijl ik de kleine zwangerschapstest vasthield. Ik wist dat dit ging gebeuren, maar het zien van het bewijs was genoeg om me van slag te brengen.
„Logan? Schatje? Logan?“ riep ik. Logan was een halfuur geleden gaan hardlopen met Deacon en ik hoopte echt dat hij inmiddels terug zou zijn.
„Logan?“
Rachel kwam de hoek om kijken en ik stopte de test snel in mijn zak. „Hé Hav, naar wie ben je op zoek?“
Ik glimlachte onschuldig. „Logan. Heb jij hem gezien?“
Rachel knikte. „Ja, hij was een paar minuten geleden in zijn kantoor. Waarom zoek je hem?“
Ik haalde mijn schouders op en probeerde nonchalant te blijven. „Gewoon. Ik verveel me en hij is mijn mate.“
Rachel wilde net weglopen toen ze diep ademhaalde en stilhield. „Er is iets anders aan je.“
Ik verstijfde. „Waa-waar heb je het over?“
Rachel snoof opnieuw de lucht op en deed een stap naar voren met samengeknepen ogen. „Je ruikt anders. Het is alsof je geur vertroebeld is…“
Rachel hapte naar adem en ik zag hoe haar blik naar mijn buik zakte. „Ben je… ben je zwanger?“ Ze fluisterde het laatste deel alsof het een scheldwoord was en ze pas zeven jaar oud was.
Ik voelde mijn handen trillen terwijl ik knikte. „Je wist dat dit zou gebeuren. Ik… ik heb met Logan gepaard.“
Rachel knipperde een paar keer om haar gedachten op een rijtje te zetten. „Klopt, natuurlijk, hij is een Alpha. Ik bedoel alleen maar dat het nu anders is, snap je?“
Oh, dat snapte ik maar al te goed. Opeens gilde Rachel zo hard dat mijn trommelvliezen bijna knapten en ze sloeg haar armen om mijn nek.
„Ik ben zo blij voor je! Hoe ga je de baby noemen!? Wordt het een jongen of een meisje? Mag ik de peettante zijn? Ik vraag me af hoe de baby eruit zal zien. Het wordt sowieso een schatje! Oh god, weet Logan het al?“
Ik trok een pijnlijk gezicht. „Eigenlijk niet, nee.“ Ik duwde haar zachtjes van me af en ze glimlachte verlegen. „Ik was hem aan het zoeken om het hem te vertellen.“
Rachel grijnsde. „Ga! Ga snel! Ik vind dit zo spannend! Ik ben gek op baby's!“
Ik zuchtte. „Houd je mond erover, Rach. We zijn in een huis vol weerwolven en je staat hier praktisch te schreeuwen. Ik wil niet dat iedereen het al weet voordat ik de kans heb gehad om het Logan te vertellen.“
„Wat weet iedereen al?“ vroeg Dakota terwijl ze de kamer binnenkwam.
Ik kreunde. Dakota, Rachel en ik waren verrassend snel vriendinnen geworden, nu de ruzie om Logan voorbij was.
Ze was nu al een veel betere vervanger voor Cecily. Ze vulde de leegte veel beter op dan Rachel en ik ooit hadden verwacht.
„Haven is zwanger!“
Dakota’s ogen werden groot en ineens vloog ze me om de hals. Wat is dat toch met meiden die meteen gaan knuffelen als ze enthousiast zijn?
„Hav! Dit is geweldig! Je kindje wordt zo schattig! Maar eerlijk gezegd zag ik dit al aankomen. We konden jullie geur allemaal wel een week lang ruiken nadat jullie gepaard hadden.
„Logans geur veranderde toen hij een volwaardige Alpha werd. En ik moet zeggen, jouw geur is nu ook anders. Die wordt door iets vertroebeld… tja, door de baby dus!“
Ik glimlachte. „Ja, nou, ik was eigenlijk net op weg om het Logan te gaan vertellen.“
„Weet hij het nog niet? Hij zal zo blij zijn!“ riep Dakota enthousiast.
Zij en Rachel wisselden opgewonden blikken uit en begonnen over babykleertjes te praten. Ik rolde met mijn ogen, verontschuldigde me en ging op zoek naar Logan.
Ik liep naar zijn kantoor en bleef voor zijn deur staan. Mijn handen begonnen weer te trillen en de zenuwen gierden door mijn buik.
Waarom was ik zo zenuwachtig? Logan was mijn mate, mijn volwaardige mate. Ik vertrouwde hem mijn leven toe.
Ik hief mijn hand op om aan te kloppen en blies de adem uit die ik had ingehouden. Ik klopte drie keer op de deur en liet mijn arm toen weer langs mijn lichaam hangen.
Ik hield mijn adem in totdat de deur werd opengetrokken en Logan voor me stond.
Toen ik zijn verwarde haar en heldere grijze ogen zag, barstte ik ineens in tranen uit. Ik sloeg mijn armen om zijn nek en huilde uit op zijn schouder.
Logan verstijfde even, maar sloeg toen zijn armen om mijn middel en sloot de deur. Hij nam me mee naar de leren bank achterin de grote kamer en zette me op zijn schoot.
„Hav? Wat is er mis? Waarom ruik je zo vreemd?“
Ik leunde tegen zijn borst en glimlachte verlegen. „Je wordt vader.“
Logan bevroor onder me. Zijn hele lichaam leek wel verlamd. Ik vreesde het ergste en keek omhoog in de verwachting afschuw te zien. In plaats daarvan zag ik de breedste en meest stralende glimlach die ik ooit op zijn gezicht had gezien.
Zijn blijdschap ontnam me de adem en toen drukte hij plotseling zijn lippen op de mijne.
„Echt waar?“ fluisterde hij.
Ik giechelde en knikte, meegesleept door zijn blijdschap. „Echt waar, ik ben er net achter gekomen.“
Logan leunde achterover tegen de leuning en sloot zijn ogen met een glimlach op zijn gezicht. Hij reikte naar mijn hand en ik legde de mijne in de zijne.
Hij kneep in mijn hand en opende één oog op een kier om naar me te kijken. Daarna trok hij me naar zich toe en ik nestelde me gelukzalig tegen zijn borst.
Er verspreidde zich een warm gevoel door mijn lichaam terwijl ik dicht tegen hem aan kroop. Ik voelde me compleet. Logan en onze baby waren alles wat ik nodig had.
„Lieverd?“ riep Eleanor. Eleanor was Logans moeder en ze zwaaide op dat moment met het volgende cadeau voor mijn gezicht.
De meeste vrouwen hadden geld voor me meegebracht, waar ik zeker niet over klaagde. Ik had al meer kleertjes dan de baby ooit zou kunnen dragen en ik verdronk zowat in het kinderspeelgoed.
„Hm?“ Ik was even in de war toen ik ontwaakte uit mijn herinnering.
„Hier is het volgende cadeau. Het is van mij.“
Ik nam het cadeau met een glimlach aan en maakte het doosje voorzichtig open. Erin lag een prachtig zilveren wolfje dat heel zorgvuldig was uitgesneden. Het leek net echt.
Er klonk een hoop bewonderend gefluister toen iedereen naar het cadeau in mijn handen keek.
„Oh Eleanor, dit is prachtig, dat had je niet hoeven doen.“ Ik twijfelde er niet aan dat dit een erg duur stuk was.
Eleanor glimlachte. „Oh, maak je daar maar geen zorgen over, lieverd. Het is een familiestuk en het is het eerste dat ik aan jullie kind wil geven. Het is een trots symbool van onze afkomst.“
Ik grijnsde en reikte naar voren voor een knuffel. „Heel erg bedankt, hij zal het geweldig vinden.“
Ik wist gewoon dat ik een jongen kreeg. Ik voelde het aan alles. Telkens als ik aan onze baby dacht, stelde ik me een kleine Logan voor. Iets in me schreeuwde gewoon dat het een jongen was.
„Ik denk dat het een meisje wordt!“ riep Rachel.
Ik wierp haar een boze blik toe en greep meteen naar mijn buik. „Nee! Het is een jongen, dat voel ik.“
Dakota lachte. „Ik ben het met jou eens, Hav! Ik voel hier sterke jongensenergie!“
Rachel keek ons allebei boos aan. „Jullie weten er niks van. Ze krijgt een meisje!“
Eleanor grinnikte. „Ongeacht het geslacht zal jullie kind prachtig zijn,“ zei ze zachtjes.
Ik glimlachte en stopte de zilveren wolf weer veilig in het doosje. Ik wilde niet dat hij stuk zou gaan. Nu alle cadeaus waren uitgepakt, zakte ik vermoeid onderuit in mijn stoel.
„Laten we taart eten!“ riep ik. Er klonk gelach en het geschuifel van voeten toen iedereen naar het eten liep.
„Psst!“ Ik draaide me om in mijn stoel en zag Logan met zijn hoofd door de deuropening steken, terwijl hij nieuwsgierig om zich heen keek.
„Logan? Wat doe jij hier?“
Logan ving mijn blik op, glimlachte en liep toen naar me toe om me een knuffel te geven. „Ik wilde even kijken hoe het met je gaat.“
Ik snoof. „Je weet best hoe het met me gaat.“
Sinds we onze mate-band hadden verzegeld, konden Logan en ik elkaars emoties voelen. Niet allemaal, maar wel de sterke emoties zoals woede, angst, extreme blijdschap of verdriet. En natuurlijk als er seksuele spanning was.
Logan haalde zijn schouders op. „Het is toch anders als ik je niet kan zien.“ Hij streek met zijn vingers over mijn wang, wat rillingen over mijn rug liet lopen.
Ik lachte en duwde zachtjes tegen zijn borst. „Maak dat je wegkomt.“
Logan schudde zijn hoofd en gromde zachtjes, voordat hij met zijn neus in mijn nek wreef. „Mag ik niet blijven?“
Ik schudde opnieuw mijn hoofd. „Geen sprake van. Ga maar wat belangrijke Alpha-zaken regelen.“
Met een verslagen zucht draaide Logan zich om en verliet hij de kamer, waarbij hij de deur wijd open liet staan. Ik rolde met mijn ogen en sloot de deur met een simpele polsbeweging.
Ik keerde me met een glimlach terug naar het feestje en stond op om een stuk taart te pakken. Iedereen ging netjes aan de kant voor mij en mijn enorme zwangere buik, maar dat vond ik helemaal niet erg.
Ik had ontzettend veel trek in taart. Terwijl ik het chocoladeglazuur naar binnen werkte, kon ik het niet helpen dat ik mijn tante en natuurlijk mijn moeder miste.
Mijn tante Sarah was ziek thuis met een of ander virus. Ze wilde niet dat ik of de baby het ook zouden krijgen, dus ze stond erop om weg te blijven. Na wat overtuiging was ik daar met tegenzin mee akkoord gegaan.
Ik was gedwongen om mijn tante te vertellen dat ik zwanger was toen mijn buik begon te groeien en ik me niet langer kon verstoppen onder grote truien. Het feit dat het zomer was, werkte ook niet echt mee voor die strategie.
Gelukkig had ik mijn tante al flink opgewarmd voor Logan voordat ik het haar vertelde. Mijn tante was dol op hem en fluisterde vaak in mijn oor dat hij een blijvertje was. Ze had geen idee dat Logan elk woord kon horen dat ze zei.
Ze vatte het nieuws niet heel slecht op, maar aan de andere kant had het ook een stuk soepeler kunnen verlopen.
Logan hield mijn hand vast terwijl we tegenover mijn tante aan tafel zaten. Ik was een zenuwpees, maar Logan leek kalm en nuchter. Het leek alsof we het gewoon over het weer gingen hebben, in plaats van mijn tante te vertellen dat ik op zeventienjarige leeftijd zwanger was.
„Wat is er aan de hand?“ vroeg mijn tante. Ze maakte zich zorgen omdat we haar hadden gevraagd om te praten.
Ik zuchtte. „Er is niet per se iets mis…“
Ze bracht een hand naar haar voorhoofd en sloot haar ogen. „Oh mijn God, je bent zwanger.“
We verstijfden allebei toen mijn tante de waarheid zelf raadde. Ze stond op, liep naar het aanrecht en leunde ertegenaan voor steun.
„Het komt goed, Sarah. Ik ga voor haar zorgen, daar kun je op rekenen,“ zei Logan zelfverzekerd.
Mijn tante kneep haar ogen tot spleetjes terwijl ze naar Logan keek. „Je kunt maar beter voor haar zorgen, en je kunt maar beter met haar trouwen!“
„Tante Sarah!“ riep ik. Ik schaamde me kapot voor haar woorden.
Mijn tante rolde met haar ogen. „Oh, kom op, Haven! Als hij je zwanger kan maken, kan hij je zeker ook een ring om je vinger schuiven!“
Logan barstte in lachen uit, waardoor de hele tafel trilde. Ik wilde niets liever dan hem een klap verkopen.
„Maak je geen zorgen, Sarah. Ik hou van Haven met alles wat ik in me heb. Er is geen enkele kans dat er niet voor haar gezorgd zal worden.“
Mijn tante glimlachte. „Ik heb vertrouwen in je, Logan. Maar ik ben haar voogd. Weet je zeker dat jullie hier klaar voor zijn? Een kind op de wereld zetten is een enorme verantwoordelijkheid en absoluut geen makkelijke opgave. Hebben jullie adoptie overwogen?“
Logan gromde en ik sloeg hem onder de tafel op zijn been. Hij mocht niet grommen waar mijn tante bij was. Ze wist niets van het hele weerwolven-gebeuren, en dat wilde ik graag zo houden.
„Nee, dat gaat absoluut niet gebeuren.“ Logans stem klonk gespannen terwijl hij probeerde zijn instincten om mij en zijn kind te beschermen, te onderdrukken.
Mijn tante zuchtte. „Nou ja, je bent altijd al volwassen geweest, Haven. Ik wil dat je weet dat ik je zal steunen in welke beslissing je ook neemt, omdat ik weet dat het de juiste zal zijn.“
Ik grijnsde. „Dank je, dat betekent veel voor me, zeker aangezien mijn moeder hier niet bij zal zijn.“ Er hing ineens een droevige sfeer in de kamer toen we allemaal aan mijn moeder dachten, helemaal alleen in een inrichting.
„Nou, we zullen in elk geval een heleboel luiers moeten gaan verschonen!“
Ik lachte terwijl we allemaal verhalen uitwisselden. De vrouwelijke weerwolven van de Silver Eclipse-roedel hadden absoluut hilarische verhalen te vertellen.
Ik vond vooral de verhalen over hun mates geweldig, zeker omdat velen van hen groot en gerespecteerd waren binnen de roedel. Om te horen dat ze iets stoms of grappigs hadden gedaan, maakte hen een stuk menselijker.
Ik lachte zo hard dat een pluk van mijn haar uit de klem glipte en in mijn gezicht viel. Ik zuchtte en klemde de zwarte pluk weer netjes vast op zijn plek.
Hoe vaak ik dat vervloekte stuk haar ook verfde, het werd de volgende dag altijd weer zwart.
De babyshower liep ten einde en de mannen werden de kamer binnengelaten. Ze renden direct naar hun mates toe. Logan en een paar andere jongens hielpen om alle cadeaus naar de babykamer te brengen.
Logan en ik hadden mijn tante weten te overtuigen om me in het roedelhuis bij de rest te laten wonen. Tot mijn verbazing ging ze akkoord, zolang ik maar een paar avonden per week bij haar kwam eten.
„Hé schatje, kun jij die doos even pakken?“ vroeg ik aan Logan, terwijl ik naar willekeurig kinderspeelgoed wees. Hij knikte en pakte de doos met gemak op. Sinds hij een volwaardige Alpha was geworden, was hij een stuk sterker geworden.
Toen alles was opgeruimd en de dag erop zat, lag ik samen met Logan in bed. We staarden naar het plafond en luisterden naar de wolven die net buiten ons raam huilden.
We wisten dat het de roedelleden op patrouille waren die naar elkaar riepen, maar toch, het gehuil van een wolf blijft altijd majestueus.
„Alles is perfect,“ mompelde Logan in mijn haar.
Ik bleef stil terwijl ik luisterde naar het aanhoudende gehuil. Misschien was alles wel té perfect.
